Ένας έντιμος αναρχοδεξιός (μνήμη Γιάννη Μπουτάρη)

Διαβάζει ο άλλος τον τίτλο τον σημερινό και εκδηλώνεται φωναχτά: «Τι μας τσαμπουνάει ο ρεπόρτερ, για αναρχοδεξιούς και άλλα φανταστικά ζώα; Από το μυαλό του τα βγάζει όλα, δεν υπάρχουν τέτοιοι»!

Κι εγώ που βαριέμαι, τι να του εξηγώ;

Πως είναι μια σπέσιαλ κατηγορία δεξιών αλά Γκρεκ, που πιστεύουν στις αρχές της ελεύθερης οικονομίας, αλλά δεν γουστάρουν τη Νέα Σοβιετία που οικοδόμησε το μετεμφυλιακό κράτος σε αυτή εδώ τη γωνίτσα της Μεσογείου; Όπου για να προκόψεις, χρειαζόταν να φιλήσεις όλες τις κατουρημένες ποδιές των νικητών και των παραφυάδων τους.

Και για να επιβιώσεις έπρεπε να κρατάς το στόμα σου κλειστό, σφραγισμένο, μούτος να είσαι που λέμε και στο χωριό μου. Και για να πας μπροστά, ήταν ανάγκη να ορκίζεσαι πίστη σε ένα σωρό άρες, μάρες, κουκουνάρες. Τύπου Πατερούλη στο Σιδηρούν Παραπέτασμα, αλλά με χρώματα γαλανόλευκα, συν φουστανέλα, συν καμπαναριό ντάγκα ντούγκα!

Γιάννης Μπουτάρης – Το τέλος μιας εποχής: Πώς έκανε τη Θεσσαλονίκη το σύγχρονο κέντρο των Βαλκανίων – Ο πολιτισμός στο επίκεντρο της στρατηγικής του

Τέτοιος ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης και όταν είχε πει αντίο το 2018 στον δήμο Θεσσαλονίκης (αν θυμάστε, οι σοφοί δημότες τον αντικατέστησαν μ’ έναν κουλουρά…), σημείωσα εδώ στο Newpost τα κάτωθι:

“Και κάπου, κάπως, κάποτε είχε η συμπρωτεύουσα (άθλιος όρος, αλλά βοηθάει να μη λες όλη την ώρα Θεσσαλονίκη) την καλή τύχη να πέσει πάνω σ’ έναν τύπο σαν τον Μπουτάρη. Ένα κεφάλι αγύριστο, μακεδόνικο, που δεν μάσαγε να τα βάλει με τη βαθιά συντήρηση της πόλης. Με όλα αυτά τα βαρίδια που την κρατούσαν καρφωμένη στο έδαφος και δεν την άφηναν να απογειωθεί. Από τους ένδοξούς της βυζαντινισμούς ως τις μικροκακίες της γειτονιάς, κι από τις επαρχιακές λαμογιές ως την τσίγκινη πατριδογνωσία. Μπήκε μπροστά, πήρε σκούπα και φαράσι, άνοιξε πόρτες και παράθυρα. Μια αναπνοή φρέσκου αέρα, κάλυψε τον Λευκό Πύργο!

Φυσικά δεν ήταν ο τέλειος Δήμαρχος. Τα προβλήματα άλλωστε της Σαλονίκης είναι τόσο δομικά και τόσο χρόνια, που δεν λύνονται εύκολα. Το Μετρό μόνο να σκεφτεί κανείς που δεν πέρναγε και δεν περνάει από τα χέρια κανενός Δημάρχου (εκτός από εκείνα του ασίκη Κούβελα) ή τον άμοιρο τον ΟΑΣΘ που πλούτιζε τους μετόχους του κι αμέσως τίθεται ζήτημα αρμοδιοτήτων.

Χώρια οι εμμονές του Μπουτάρη με ένα σωρό θέματα, από την προσήλωσή του στον ιδιωτικό τομέα και τις παραφυάδες του ως το τσαλάκωμα της δημόσιας εικόνας του που έφτανε ενίοτε στα όρια της αυτογελοιοποίησης. Και τις εκρήξεις του μη λησμονούμε, που αναρωτιόταν κανείς αν πετύχαιναν ποτέ το στόχο ή αν απλώς εξυπηρετούσαν τον εγωισμό του…”.

Βλέπε, ας πούμε, δύο δηλώσεις του που αλίευσα από το αρχείο μου. Η πρώτη από τον Απρίλιο του 2015, αφορούσε στον τότε υπουργό Αμύνης Πάνο Καμμένο και πήγαινε ως εξής:

“Δεν τον πάω καθόλου τον χοντρό! Αν τον δω κρεμασμένο, δεν θα κόψω το σχοινί”!

Παρφουμέ αναμφίβολα, ιδίως όταν προέρχεται από ένα σύμβολο του δικαιωματισμού. Του ελληνικού δικαιωματισμού, ξέρω, ξέρω, αλλά και πάλι…

Όσο για τη δεύτερη δήλωση, του προέκυψε τον Ιανουάριο του 2017, σε εκδήλωση όπου παρουσιάστηκε η κίνηση Διαμαντοπούλου, Ραγκούση, Φλωρίδη:

“Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας γιατί όταν πάω στο εξωτερικό με αντιμετωπίζουν σαν λεπρό”.

Ο παππούς μου ο Χρήστος έπρεπε να το ακούσει το ανωτέρω, που πολέμησε τους Ιταλούς στην Αλβανία, ν’ αλλάξει όλα τα χρώματα του κόσμου…

Τα γράφω, για να καταλαβαινόμαστε αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες. Για να κατανοούμε πως άνθρωποι είμαστε, ούτε δαίμονες, ούτε ήρωες. Και το μόνο που μετράει εν τέλει, είναι να πιστεύουμε σε κάτι παραπάνω από την εξουσία και το χρήμα. Νομίζω ότι πέρα απ’ όλα τα ντεφό του ο Μπουτάρης το είχε αυτό μέσα του και το υπηρέτησε όσο καλύτερα μπορούσε.

Καταλήγοντας όχι να είναι ο θείος που θέλει να κάτσει με τη νεολαία, αλλά να είναι ο θείος που θέλει η νεολαία να κάτσει μαζί του!

• Γιάννης Μπουτάρης
• νεκρολογία