Ένας σεισμός αρκεί για να γίνουμε Φουκουσίμα (ακούει ο Ταγίπ;)

Τη θυμάμαι τη φάση, σαν χθες.
Τη θυμάμαι κι ας έχουν περάσει είκοσι τόσα χρόνια από τότε που μπήκε εκείνο το μελαχροινάκι στο γραφείο μας στο «Έψιλον» και στάθηκε απέναντι στον Βαγγέλη Γρηγόρη, τον υπεύθυνο για τα διεθνή στο περιοδικό, και του είπε «θέλω να πάω στο Ακκουγιού»!

Το οποίο Ακκουγιού δεν είχαμε ιδέα εμείς που ήταν και τι σήμαινε και μας πήρε κάποια ώρα ώσπου να καταλάβουμε ότι η νεαρότατη ρεπόρτερ Έλενα Μοσχίδου είχε πληροφορηθεί πως οι Τούρκοι σχεδίαζαν να κατασκευάσουν εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας εκεί, απέναντι απ’ την Κύπρο, άκου τώρα ρε φίλε, πυρηνικά εργοστάσια σε μια χώρα που κάνει σεισμούς, τι σεισμούς σεισμάρες κάθε τρεις και λίγο, και ισοπεδώνεται το σύμπαν και κλαίνε μάνες κλαίνε παιδιά, δεν είμαστε με τα καλά μας.

Αλλά η Έλενα, επέμενε.
Κι όσο κι αν προσπαθήσαμε να την μεταπείσουμε με παραδείγματα τύπου «Εξπρές του μεσονυκτίου» και που πας κορίτσι πράμα μόνη σου μέσα στη βαθιά Τουρκία, δεν το έβαλε κάτω, είπε θα το κάνω και το έκανε. Με το λεωφορείο παρακαλώ, ώρες ατέλειωτες διαδρομή, για να φέρει την αποκλειστικότητα στο περιοδικό που την δημοσίευσε μετά βαΐων και κλάδων. Κάποιοι ψυλλιαστήκανε, κάποιοι υποψιαστήκανε, οι περισσότεροι και οι περισσότερες αναφώνησαν το κλασικό «έλα μωρέ», πέρασε κι αυτό, καλημέρα χρονοντούλαπο. Δεν μπορώ καν να σας δώσω λινκ για το ρεπορτάζ, μιας και το «Έψιλον» δεν ψηφιοποιήθηκε ποτέ και ό,τι δεν ψηφιοποιείται δεν υπάρχει στον εικοστό πρώτο αιώνα. Σαν να μην έγινε ποτέ…

Είκοσι τόσα χρόνια αργότερα, σκάει ο σεισμός στο Γκαζίαντεπ και γίνεται ο τόπος θρύψαλα. Και σίγουρα τον αισθάνθηκαν στο Ακκουγιού, όπου ετοιμάζονται να θέσουν σε λειτουργία εντός του έτους τον πρώτο αντιδραστήρα του νέου πυρηνικού εργοστασίου. Δεν είναι πια και τόσο μακριά, δεν είναι Ιαπωνία-Ελλάδα η απόσταση να μην ασχολείται κανείς με τη Φουκουσίμα και τα παρελκόμενα. Στην ευθεία αν το δεις, λίγο πιο αριστερά όπως κοιτάμε το χάρτη να ήταν το επίκεντρο, θα το πήγαινε πέρα δώθε το Ακκουγιού και μη σου πω θα το έκανε και μπίλιες κιόλας. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου προκύψει. Μια απλή δυσλειτουργία ή μια πυρηνική καταστροφή, δυο βήματα απ’ το Αιγαίο;

Οι κατασκευαστές, πάντως, των πυρηνικών εργοστασίων δεν πολυκαίγονται για τους σεισμούς. Όπως διάβασα χτες στη «δημοκρατία», βγήκε η εκπρόσωπος του φορέα ανάπτυξης “Rosatom”, Αναστασία Ζοτέεβα, και δήλωσε στο ρώσικο πρακτορείο ειδήσεων τα εξής:
«Εδώ έγιναν αισθητές σεισμικές δονήσεις μεγέθους περίπου τριών βαθμών, αλλά οι ειδικοί μας δεν εντόπισαν ζημιές σε κτιριακές κατασκευές, γερανούς και εξοπλισμό. Παρ’ όλα αυτά, λαμβάνουμε εκτεταμένα διαγνωστικά μέτρα για να βεβαιωθούμε ότι οι εργασίες κατασκευής και εγκατάστασης μπορούν να συνεχιστούν με ασφάλεια».

Αυτά και αμαρτίαν ουκ έχει η κυρία Ζοτέεβα, άλλωστε η εταιρεία της ανακοίνωσε πριν από πέντε μέρες ότι θα οικοδομήσει ένα «πρότυπο» χωριό στο Ακκουγιού, που θα μπορεί να στεγάσει έως και έξι χιλιάδες άτομα, τους υπαλλήλους δηλαδή των πυρηνικών εργοστασίων και τις φαμίλιες τους. Με σχολεία μαζί, με παιδικούς σταθμούς, με καταστήματα, με ρεστωράν, με κέντρο υγείας, με γήπεδα, με αίθουσες ψυχαγωγίας, ως και ξενοδοχείο θα διαθέτει άμα θέλει να πάει κανείς για να θαυμάσει από κοντά το μεγαλείο του Ταγίπ Ερντογάν. Ίσως και την τρέλα του μεγαλείου του, γιατί την επόμενη φορά που θα κάνει οκτώ Ρίχτερ στην Τουρκία, μπορεί να μην συντριβούν μόνο κτίρια, μπορεί να συντριβούν και πυρηνικοί αντιδραστήρες. Και τότε δεν μας σώζει κανένας Θεός και κανένας Διάβολος, από την οργή των ηλεκτρονίων…

• πυρηνικό εργοστάσιο
• Φουκουσίμα