Ένας τυχερός άνθρωπος που τον λένε Κυριάκο…

Τελικά ότι και να λένε τα τρολ στα υπόγεια Κουμουνδούρου, εγώ να ξέρω πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι τυχερός άνθρωπος. Ναι, τυχερός! Γιατί μόνο τυχερός μπορεί να είναι, όταν μέσα σε τόσες ατυχίες που του έχουν κάτσει όλα αυτά τα χρόνια που κυβερνά, όχι μόνο δεν έχει αξιωματική αντιπολίτευση αλλά δεν έχει και γενικότερα αντιπολίτευση. Κι από ό,τι φαίνεται, δεν θα έχει για πολύ καιρό!

Θα πάω ανάποδα και θα αρχίσω από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Το θυμάσθε το ΠΑΣΟΚ; Υπάρχει; Γιατί εγώ έχω καιρό να το ακούσω. Αν το έχετε ακούσει εσείς, παρακαλώ, ενημερώστε με. Θα με υποχρεώσετε. Μα τώρα θα γίνω κακός αν πω ότι ο κ. Ανδρουλάκης και οι άνθρωποι της Χαριλάου Τρικούπη είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν, είναι το ίδιο και το αυτό; Ότι βαδίζουν χωρίς μπούσουλα και χωρίς σοβαρό πολιτικό λόγο; Άστε τις απανωτές τους γκάφες που γίνονται βούτυρο στο ψωμί του κ. Μητσοτάκη όταν ξεπουπουλιάζει τους πύρινους και ανερμάτιστους λόγους του κ. Ανδρουλάκη, στη Βουλή…

Πάμε τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ τι να πεις; Τύφλα να έχει το καλύτερο ριάλιτι της τηλεόρασης! Απολαυστικό, γαργαλιστικό και διασκεδαστικό. Οι σύντροφοι έχουν βγάλει για τα καλά τα μαχαίρια και τα συντροφικά μαχαιρώματα δίνουν και παίρνουν. Υπόσχονται ότι θα λογαριαστούνε μετά”, ανταλλάσσουν ύβρεις, απειλές, σεξιστικά υπονοούμενα και όλα αυτά ενώ την ίδια ώρα ακόμα ομνύουν στην περιλάλητη συντροφική αλληλεγγύη της αριστεράς. Είναι φανερό και στον πιο άσχετο. Βγήκαν στον “αφρό” μίση, πάθη και καθυστερημένοι λογαριασμοί που ακόμη δεν έχουν πληρωθεί…

Ειλικρινά είναι απορίας άξιο, πώς αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να συμπορευτούν με τον νέο αρχηγό, όποιος κι αν είναι αυτός! Πώς θα ασκήσουν αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη.

Το ρήγμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι πια βαθύ και όσο περνάει η ώρα, όσο πλησιάζει η δεύτερη Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών, βαθαίνει ακόμα πιο πολύ. Η διάσπαση μοιάζει νομοτελειακή αναγκαιότητα. Είναι αδύνατον να επέλθει συνεννόηση και να ξεπεραστούν οι βρισιές, οι ομοφοβικές και ρατσιστικές κατηγορίες, η λάσπη και οι απειλές. Το γυαλί δεν ράγισε απλώς, έσπασε. Και δεν υπάρχει κανείς να το κολλήσει.

Τέτοιο ξεκατίνιασμα δεν έχω ξαναδεί! Και στο ΠΑΣΟΚ τρώγονταν παλιά για την ηγεσία και την καρέκλα αλλά οι άνθρωποι κρατούσαν και κάποια προσχήματα! Και στη ΝΔ όπου η μουρμούρα και η εσωκομματική φαγωμάρα ήταν παλιά αγαπημένο τους σπορ, οι καυγάδες και οι αντιπαραθέσεις είχαν κάποιο όριο. Γιατί τους συγκρατούσε, βρε παιδί μου, η κομματική αυτοσυντήρηση και η συγκολλητική ουσία της εξουσίας. Ήξεραν ως πού μπορούν να τραβήξουν το σκοινί. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά.

Ε αυτά βλέπει και ο κ. Μητσοτάκης και με το δίκιο του τρίβει τα χέρια του. Ως πότε βέβαια δεν ξέρω. Προς το παρόν μπορεί να απολαμβάνει τους αντιπάλους του να μαλλιοτραβιούνται για το ποιος είναι πιο ικανός να τον νικήσει. Σας το είπα, είναι τυχερός άνθρωπος. Τέλος!