Ενώ ο Άκης αποφάσιζε για όλα, το ελεγχόμενο από αυτόν ΚΥΣΕΑ του πρόσφερε την ανύπαρκτη (αλλά αναγκαία) «διαφάνεια»

Οι αριθμοί ζαλίζουν: Τρία δισ. ευρώ εξοπλιστικές παραγγελίες. Μίζες 10%, δηλαδή 300 εκατ. ευρώ. Από αυτά έχουν εντοπιστεί 160 εκατ. ευρώ σε διάφορους λογαριασμούς και έχουν δεσμευτεί τα 60. Και τι απαντά πρωταγωνιστής αυτών των σκανδάλων και πρώην υπουργός Άκης Τσοχατζόπουλος; Δεν παρήγγειλα, ούτε αποφάσισα εγώ για αυτές τις αγορές, αλλά το ΚΥΣΕΑ.

Και στέλνει εξώδικα σε υψηλά πολιτικά πρόσωπα, που συμμετείχαν στο ΚΥΣΕΑ και συμπορεύτηκε πολιτικά και κομματικά μαζί τους επί χρόνια, ζητώντας τους να προσέλθουν ως μάρτυρες στη δίκη του που αρχίζει την Δευτέρα. Για να “αποδείξει” ότι δεν αποφάσιζε αυτός…
 

Το τρικ με το ΚΥΣΕΑ δεν θα πιάσει φυσικά. Το ΚΥΣΕΑ, ήταν ένα όργανο-καρικατούρα που επινοήθηκε από το πολιτικό σύστημα της εποχής για να εμφανίζει ως συλλογική απόφαση κάθε αγορά όπλων. Εκτός του πρωθυπουργού, που συμμμετείχε περίπου συμβολικά σε αυτό, όλα τα υπόλοιπα μέλη του ήσαν πρόσωπα της απολύτου επιρροής του εκάστοτε υπουργού Αμύνης. Άνθρωποι που είχε ο ίδιος φροντίσει να προαχθούν στην στρατιωτική ιεραρχία γιατί ήσαν τυφλά μαζί του. Και που θα ψήφιζαν πάντοτε “ναι”.
 

Απόδειξη οι ετήσιες κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις που κάθε νεος υπουργός Άμυνας, συνταξιοδοτούσε όλη την έτσι κι αλλιώς… κομματική (!) ηγεσία των τριών όπλων, για να τοποθετήσει εντελώς δικούς του. Αυτοί συμμετείχαν και στο ΚΥΣΕΑ και φυσικά ήταν εντελώς αδιανόητο να μην ψηφίζουν θετικά, ότι έφερνε στο τραπέζι ο υπουργός τους…
 

Οι αγορές των όπλων ήσαν πάντοτε προσωπική υπόθεση του κάθε υπουργού λοιπόν. Αυτός τις θεωρούσε “αναγκαίες”. Αυτός επέλεγε την εταιρεία. Αυτός έβαζε τις τεχνικές προδιαγραφές. Αυτός συμφωνούσε το τελικό τίμημα. Όλα αυτά ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ μέσω παρένθετων δικών του προσώπων. Και όταν η δουλειά έκλεινε, η πρόταση έφτανε στο ΚΥΣΕΑ εντελώς “δεμένη” με πέπλο διαφάνειας και αξιοκρατίας… Όλα νόμιμα και καθαρά.
 

Γνώριζαν τα μέλη του ΚΥΣΕΑ ότι πίσω από τις παραγγελίες, υπήρχαν μίζες; Φυσικά και το γνώριζαν. Όμως δεν μπορούσαν (και να ήθελαν) να αποδείξουν κάτι, ή να το απορρίψουν. Είχαν άλλωστε εμμέσως ήδη αποζημιωθεί, με προαγωγές και υψηλές έμμισθες τοποθετήσεις από το κόμμα και τον υπουργό. Σε τελική ανάλυση δεν τους έπεφτε και λόγος. Αφού ψήφιζε θετικά και ο συμμετέχων στο όργανο πρωθυπουργός!
 

Ποτέ δεν αποφάσιζε το ΚΥΣΕΑ λοιπόν. Μια ακόμα “δική μας” επιτροπή ήταν – πρώτου επιπέδου αυτή – όπως τόσες και τόσες που επινόησε το φαύλο πολιτικό σύστημα σε κάθε υπουργείο και σε κάθε οικονομική δράση για να υποκρίνεται ότι υπάρχει διαφάνεια. Πάντα αποφάσιζε ο ένας.
 

Όσο για τον Άκη Τσοχατζόπουλο, αυτός φαίνεται ότι έχασε το μέτρο όχι μόνο με τα χρήματα αλλά και τα επιχειρήματα.