Έντονα τα σημάδια της κοινωνικής σήψης. Έγκλημα, βία και απαξίωση θεσμών και της πολιτικής. Όλα ίσιωμα, με βήμα ταχύ… Αποπολιτισμός, κατά το «αποπληθωρισμός»…

Ευτυχώς υπάρχει και το αστυνομικό δελτίο!  Πλούσιο και με ιστορίες που εκπλήσσουν.  Αλλά και που τραβάνε το ενδιαφέρον του φιλοθεάμονος κοινού προς τέρψιν του οποίου τα ενημερωτικά προγράμματα των καναλιών αλλά και τα ενημερωτικά σάιτ,  αφιερώνουν σε αυτές τις ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου το μεγαλύτερο ποσοστό του χώρου που διαθέτουν. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό όταν τις ιστορίες που μαθαίνουμε δυδκολευόμαστε να τις πιστέψουμε! Κι ακόμα περισσότερο δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πολλές φορές την αντίδραση των αρχών,  την αδιαφορία τους ή την ολιγωρία τους.

Μητέρα κατηγορείται για τον φόνο των παιδιών της! Τα σκάγια της ενημέρωσης παίρνουν γιατρούς,  ιατροδικαστές, τον πατέρα των παιδιών και την ερωτική δράση του ζευγαριού τόσο μεταξύ τους όσο και με τρίτους! Σύντομα αρχίζει δεύτερο ανάλογο θρίλερ με πέντε νεκρά βρέφη και μία γυναίκα πρωταγωνίστρια η οποία παίρνει σβάρνα τα κανάλια και μονοπωλεί τις ενημερωτικές εκπομπές! Παράλληλα, ζευγάρια που κάποτε ερωτεύτηκαν με πάθος και συχνά, ζευγάρια που έκαναν παιδιά,  δέρνονται μεταξύ τους με αγριότητα! Περιστατικά που ο αριθμός τους σε αφήνει άφωνο και που συνήθως έχουν ως θύμα μία γυναίκα.  Δε λείπουν όμως και ρεπορτάζ για δαρμένους άνδρες από τα χέρια της συμβίας τους!  Καυγάδες ζευγαριών που δυστυχώς πολλές φορές υπερβαίνουν και το απαράδεκτο φαινόμενο του ξυλοδαρμού και φτάνουν στο τελευταίο όριο: τον φόνο! Δεκάδες γυναικοκτονίες κάτω από ανατριχιαστικές συνθήκες που συχνά ξεπερνούν τη φαντασία σεναριογράφων αστυνομικών σειρών… Αλλά και δολοφονικές επιθέσεις για λόγους…ερωτικής αντιζηλίας και μάλιστα με θύτες γυναίκες και θύματα επίσης γυναίκες! Ξαναμάθαμε το βιτριόλι δεκαετίες μετά την εξαφάνιση του!

Παράλληλα η ανωμαλία παίρνει και δίνει! Τελευταίο φαινόμενο οι επιθέσεις επιδειξιών σε ανύποπτες γυναίκες τις οποίες τρομάζουν και κυνηγούν μέσα σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές.  Προηγήθηκαν ρεπορτάζ για εκπόρνευση και βιασμούς παιδιών από δεκάδες δράστες! Άλλα ρεπορτάζ για παρενόχληση και ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων από τους ίδιους τους τους δασκάλους ή προπονητές!  Αρρωστημένες πράξεις βίας σε βάρος ανυπεράσπιστων ζώων! Γατάκια,  σκυλάκια,  άλογα και άλλα ζωντανά,  θύματα σαδιστών και τεράτων!  Η κοινωνική σήψη στο τελευταίο της στάδιο! Βιασμοί και απόπειρες βιασμών αλλά και πράξεις ακραίας βίας με κατηγορούμενους κορυφαία ονόματα του χώρου της τέχνης,  γνωστούς επιστήμονες ή και απλούς θνητούς! Αλλά και ψευδείς καταγγελίες για ανάλογα εγκλήματα που καταστρέφουν την ζωή αθώων.  Σκηνικό τρομακτικό!

Εξαφανίσεις ανθρώπων στα καλά καθούμενα! Αλλά και ευτελισμός της φιλανθρωπικής δράσης από ανθρώπους που με πρόσχημα την βοήθεια προς αναξιοπαθούντες αποκομίζουν οικονομικά ωφέλη,  ικανοποιούν πάθη τους και κοροϊδεύουν το κοινωνικό σύνολο!

Κερασάκι στην τούρτα η διαφθορά και η απάτη.  Διαφθορά σχεδόν παντού! Σε δημόσιες υπηρεσίες,  στην τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και στις αρχές ασφαλείας! Ποιός απ’τους προστάτες θα μας προστατέψει; Ειδικά το φαινόμενο της σήψης στις τάξεις της αστυνομίας και του λιμενικού μας απελπίζει! Λιμενικοί έμποροι ναρκωτικών,  αστυνομικοί που βιάζουν τα παιδιά τους και πρωταγωνιστούν σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.  Άλλοι που προστατεύουν κυκλώματα παράνομου τζόγου και πορνείας! Αλλά και αστυνομικοί που εκβιάζουν πολίτες ή απλά αδιαφορούν για τα καθήκοντα τους! Μη χειρότερα! Μέχρι και…βραβευμένοι αστυνομικοί και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι κατηγορούνται και συλαμβάνονται για απίστευτα εγκλήματα! Μήπως μαζί τους θα έπρεπε να συλαμβάνονται και αυτοί που έκριναν ότι αξίζουν βραβείων;

Τελευταίο φαινόμενο ακραίας ανευθυνότητας και εγκληματικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς, οι οδηγοί δολοφόνοι.  Άνθρωποι που κάθονται στο τιμόνι είτε τύφλα στο μεθύσι είτε τύφλα στην ματαιοδοξία και την αδιαφορία για την ασφάλεια των άλλων.  Παίρνουν σβάρνα και δολοφονούν αθώους πολίτες.  Κλείνουν σπίτια και βυθίζουν οικογένειες στο πένθος! Γιατί απλά δεν υπακούουν σε κανένα νόμο.  Και νιώθουν οδηγοί σε πίστες και αγώνες ταχύτητας.  Με θανάσιμη μαγκιά!!!
Παράλληλα άλλοι μάγκες,  τυλιγμένοι στα χρώματα ομάδων,  ποδοσφαίρου συνήθως,  εκτονώνουν τα άγρια ένστικτα τους σε άλλους φιλάθλους ή απλά σε περαστικούς!

Η κατάσταση δεν πάει άλλο! Κάτι πάει πολύ λάθος στην κοινωνία της χώρας μας.  Και θα πρέπει να εντοπίσουμε τα αίτια και να αντιμετωπίσουμε δραστικά το φαινόμενο. Βία,  απάτη και διαφθορά χωρίς αρχή, μέση και τέλος,  παντού! Ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένεις! Μία κοινωνία που παρακολουθεί την εξέλιξη του φαινομένου στις οθόνες,  ανήμπορη να αντιδράσει.  Με ένα παλαϊκό αίτημα να σταματήσει η ατιμωρησία, που όλο αναγγέλλεται ότι θα ικανοποιηθεί και όλο δεν ικανοποιείται! Χρειάζεται νυστέρι και σύντομα.  Καθιέρωση ποινών σοκ ακόμα και για πλημμελήματα, πόσο μάλλον για κακουργήματα.  Και απόλυτη αυστηρότητα απέναντι σε επίορκους ή ανεπαρκείς λειτουργούς του δημοσίου τομέα.  Δεν γίνεται αλλιώς.  Δεν είναι τυχαίο που σε χώρες πιό προηγμένες από εμάς ακολουθήθηκε αυτός ο δρόμος.  Μέχρι ακραίων ποινών.  Μέχρι την ποινή του θανάτου που σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ βρίσκεται σε ισχύ.  Χώρα στην οποία τα ισόβια σημαίνουν ισόβια και όχι 12 χρόνια ή και λιγότερο όπως σε εμάς.

Κανένας δημοκρατικός και προοδευτικός πολίτης δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος από τέτοια αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα και από υιοθέτηση εξοντωτικών ποινών προς σωφρονισμό. Φοβάμαι όμως ότι δεν γίνεται αλλιώς.  Πρέπει να συνέλθουμε.  Και μόνο ένα γερό τράνταγμα μπορεί να μας συνεφέρει.  Αν το μόνο φάρμακο για τη θεραπεία της κοινωνικής σήψης είναι ο φόβος,   που είναι πολύ δυσάρεστο , ας το χορηγήσουμε. Ίσως τελικά κρύβει αλήθεια η ρήση ” Όταν  δεν σέβονται πρέπει να φοβούνται “.

Ταυτόχρονα η κοινωνική σήψη πάει χέρι με χέρι με την πολιτική παραλυσία και την άρνηση του πολιτικού προσωπικού να φροντίσει για την πρόοδο της χώρας και την ευημερία του λαού.  Διότι και το πολιτικό προσωπικό είναι κομμάτι της κοινωνίας που σαπίζει και βγαίνει από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας.  Αυτή η σήψη στον πολιτικό βίο εκφράζεται βέβαια διαφορετικά.  Όχι με βία,  δολοφονίες και άλλα τέτοια.  Αλλά με ακραία διαφθορά και διαπλοκή , υπερτροφικά εγώ,  φροντίδα για το προσωπικό συμφέρον του πολιτικού και των φίλων του και όχι για το συμφέρον του λαού. Στην πολιτική η σήψη παίρνει επίσης τη μορφή των συντροφικών μαχαιρωμάτων και τρικλοποδιών , της δημιουργίας κυκλωμάτων,  της συγκάλυψης ευθυνών και φυσικά της διασπάθισης δημοσίου χρήματος.  Κι εδώ το αστυνομικό δελτίο έρχεται να βοηθήσει.  Παίρνοντας την προσοχή από τα βαθειά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας που το πολιτικό προσωπικό αρνείται να αντιμετωπίσει και να προτείνει λύσεις.  Συχνά με ψέματα,  υποκριτικές και θεατρικές τοποθετήσεις και θόλωμα των νερών.  Είμαι βέβαιος ότι διαβάζοντας αυτές τις γραμμές το μυαλό σας πηγαίνει σε εντελώς συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα,  τις δηλώσεις τους,  τα έργα και τις ημέρες τους.  Το σκηνικό προκαλεί απογοήτευση.  Κι αυτή εκφράζεται έντονα με την αποχή της κοινωνίας από τις κάλπες και το πολιτικό γίγνεσθαι.  Με την απαξίωση της πολιτικής. Όπως έχει έρθει η απαξίωση της έννοιας του κράτους,  της δικαιοσύνης,  της οικογένειας, της ευγενούς άμιλλας,   της εκκλησίας,  της μόρφωσης. Κάθε μέρα ένα σκαλί παρακάτω.  Προς τον αποπολιτισμό (κατά το  “αποπληθωρισμό”).

Τελευταία απώλεια,  η απώλεια της συναίνεσης στην εκλογή του κορυφαίου πολιτειακού άρχοντα της χώρας.  Είναι η πρώτη φορά στην δική μου μνήμη , που βλέπω καθόλου να μην απασχολεί το  πολιτικό προσωπικό   ο αριθμός των ψήφων που θα συγκεντρώσει στη βουλή ο επόμενος Πρώτος Πολίτης της χώρας,  ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Η πρώτη φορά που απαξιώνεται η στήριξή του τουλάχιστον από τα τρία πέμπτα του κοινοβουλίου! Που και αυτό το όριο που ίσχυε μέχρι πρόσφατα,  των 180 ψήφων,  και που αν δεν υπήρχε δυνατότητα να ξεπεραστεί, έπεφτε η κυβέρνηση και πηγαίναμε σε εκλογές,  για μένα ήταν λίγο.  Ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας ακόμα και αφού έχει χάσει όλες τις εξουσίες του θα μπορούσε να γίνει και πάλι ισχυρός ώστε να υπηρετεί τον σκοπό του βάση του Συντάγματος.  Ποιόν θα ενοχλούσε άραγε να αποφασίζει ο κυρίαρχος λαός ποιός θα αναδειχθεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Όπως βλέπουμε τα κόμματα έχουν προτείνει το καθένα δικό του υποψήφιο.  Και όλοι οι προτεινόμενοι είναι αναμφισβήτητου ήθους και ακαιρεόρητας χαρακτήρα.  Γιατί να μην κληθούν οι πολίτες να επιλέξουν τον καλύτερο;  Και είμαι βέβαιος ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι πολίτες δεν θα έκριναν τα πρόσωπα απλά από το ποιά πολιτική παράταξη στηρίζει και προτείνει το καθένα. Αλλά συνολικά από την πορεία ζωής και την διαχρονική στάση του κάθε υποψήφιου. Από την συνολική του περπατησιά.  Και το αποτέλεσμα ίσως θα ήταν έκπληξη για το σύνολο του πολιτικού κόσμου…

• αστυνομία
• βία
• έγκλημα