Επίφοβα όπλα, ασυγχώρητες ελαφρότητες

Για τις ιλαρότητες και τον δογματισμό του ΚΑΣ –με αφορμή το Σούνιο-, μόνο ένα: μωρίας  εγκώμιον. Δυστυχώς το ΚΑΣ φροντίζει επιμελώς να εκτίθεται και να εκθέτει τη χώρα.

Αλλά οι ελαφρότητες δεν έχουν όριο. Δυστυχώς, δεν τις απέφυγε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, μιλώντας για τον συνταξιούχο που πυροβόλησε τους διαρρήκτες. Αντί να εμβαθύνει, να καταλάβει τι εστί απελπισία, τρόμος , πανικός και οργή, όταν παραβιάζεται η εστία σου και κινδυνεύει η ζωή σου, έκανε μια απαράδεκτη δήλωση. Την ακόλουθη:

«Δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου από μόνος του, απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση»… Προσέξτε την διατύπωση: «Απλά επειδή βρέθηκε σε δύσκολη θέση»!

Απλά; Προς θεού, κύριε υπουργέ. Δεν είναι απλό να αντικρύζεις τον εφιάλτη. Δεν είναι απλό να τρέμεις για τη ζωή σου. Δεν είναι απλό να νιώθεις στο έλεος του κάθε εγκληματία, που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Δεν είναι απλό να ζείς συνεχώς υπο το κράτος φόβου και απειλής. Δεν είναι απλό να είναι παντελώς απροστάτευτη η ζωή της οικογένειάς σου.

Ναι, επίφοβα τα όπλα. Αφαιρούν ζωές. Αλλά όταν έχει εγκατασταθεί καθεστώς φόβου που σε τρομοκρατεί ακόμη και στον ύπνο σου, ένα μέρος της ζωής ιδιοτύπως αφαιρείται.

Γιατί η ζωή φυλακίζεται τότε  σ΄έναν εφιαλτικό ιστό. Φυραίνει απελπιστικά. Κι αν μάλιστα υποστείς τον εφιάλτη, τότε τα τραύματα είναι βαθιά και ίσως ανεπούλωτα. Ειδικά για τα παιδιά.

Τι κάνουμε, λοιπόν; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ναι, η οπλοκατοχή εγκυμονεί κινδύνους. Μπορεί να εξελιχθεί σε υστερία που θα καθηλώσει την κοινωνία και θα την ματώσει. Αλλά ας είμαστε προσεκτικοί όταν μιλάμε για τα θύματα, όπως ο 88χρονος που μέσα στην απελπισία πήρε το όπλο του.

Διότι αυτός είναι το πρώτο θύμα και όχι ο νεαρός που πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε ευτυχώς ελαφρά. Και βέβαια, επιβάλλεται να προσεγγιστούν διαφορετικά οι έννοιες της αυτοάμυνας και της αυτοδικίας. Μιλώ για θεσμική διευθέτηση.

Εν τέλει, κύριε υπουργέ-κι ας μας επιτρέψει ο κ.Τόσκας να απευθυνθούμε σε αυτόν- ,αν προσωπικά βρισκόμουν στη θέση ενός φίλου που αντίκρυσε μέσα στη νύχτα το κτηνώδες βλέμμα μιας λάμας-ναι, διαθέτουν βλέμμα οι λάμες και τα περίστροφα- να τον απειλεί, και τα παιδιά του να ουρλιάζουν στα δωμάτιά τους, μα τω θεώ δεν ξέρω τι θα έκανα αν είχα όπλο. Το πιο πιθανό είναι ότι ,αν μπορούσα, θα το χρησιμοποιούσα.

Ο φίλος μου δεν κατείχε όπλο. Υπέστη τα πάνδεινα. Και του έμειναν βαθιές πληγές. Κυρίως στα παιδιά του. Κι από τότε, απέκτησε. Και ορκίστηκε ότι θα το χρησιμοποιήσει, αν παραστεί ανάγκη…

• ΚΑΣ