Επιστρέφουν τα «άγρια μωρά» του ΣΥΡΙΖΑ με θέσεις που θα συζητηθούν και σκληρή κριτική στην κυβέρνηση

Τα «άγρια μωρά» του ΣΥΡΙΖΑ είναι και πάλι εδώ! Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη διάλυσή της κατ΄ουσίαν, με την αποχώρηση του μεγαλύτερου κομματιού της (που ακολούθησε τον Π. Λαφαζάνη), επανασυγκροτήθηκε και προετοιμάζεται μάλιστα για το πρώτο της συνέδριο το πρώτο 10ήμερο του Απρίλη. Με θέσεις που θα ταράξουν τα «νερά», εντός και εκτός Κουμουνδούρου.

Με κεντρικό σύνθημα, «δεν γυρνάμε πίσω, μαζί να χαράξουμε το αύριο», στο κείμενο θέσεων του κεντρικού συμβουλίου της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

• Για το δημοψήφισμα του 2015: «Άφησε υλικά ίχνη πίσω του, τα οποία είναι βέβαιο ότι καμία τακτική υποχώρηση της κυβέρνησης, δεν μπορεί να σβήσει. Τα 3,5 εκατομμύρια ΟΧΙ φανέρωσαν δυνατότητες και αποτελούν κληρονομιά για τις επικείμενες συγκρούσεις του μέλλοντος με το εγχώριο και ευρωπαϊκό μπλοκ της λιτότητας».
• Για τη 17ωρη διαπραγμάτευση: «Η ήττα της 13ης Ιούλη, είναι η συνισταμένη τεσσάρων παραγόντων. Ο πρώτος είναι ο απόλυτα δυσμενής συσχετισμός που έχει διαμορφωθεί για 20 και πλέον χρόνια στην Ε.Ε, της οποίας ο νεοφιλελευθερισμός συνιστά καταστατική αρχή. Ο δεύτερος σχετίζεται με το γεγονός της μη ορθής εκτίμησης της στρατηγικής των αντιπάλων μας. Οι νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ δεν δίστασαν να απειλήσουν την Ελλάδα, μέσω ωμών εκβιασμών, με έξοδο από την Ευρωζώνη. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση καλλιεργούσαν ένα κλίμα στο οποίο η ορθότητα των επιχειρημάτων μας θα μπορούσε να δώσει θετική διέξοδο στην έκβαση της διαπραγμάτευσης. Ο τρίτος αφορά την αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να επιλέξει εκείνη νωρίτερα τη στιγμή της σύγκρουσης – σε λιγότερο δυσμενή για τα οικονομικά του κράτους στιγμή – αφήνοντας τα πράγματα να φτάσουν στο ευνοϊκότερο για τους δανειστές σημείο, όπου ο εκβιασμός ήταν βέβαιος. Ο τέταρτος παράγοντας αφορά τη στάση στελεχών εντός του κράτους και της κυβέρνησης που με την πρακτική τους υπονόμευσαν την οποιαδήποτε εναλλακτική στρατηγική και δαιμονοποίησαν την έννοια της σύγκρουσης, γεγονός που φάνηκε καθαρά και από την έμπρακτη αντίθεση τους στη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος».
• Για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έγινε: «Η προκήρυξη των εκλογών πριν τη διεξαγωγή συνεδρίου – που αποτελούσε απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της 30ης Ιουλίου – ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να πορευτεί με συλλογικά διαμορφωμένο σχέδιο, αποτέλεσε σοβαρή υπαναχώρηση ως προς τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματος. Έτσι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν θεατές σε μια ‘τηλεοπτική’ διάσπαση. Αυτές οι εξελίξεις έπληξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και μας υπενθυμίζουν ότι η λειτουργία του κόμματος είναι σημαντική ακόμα και στις πιο ‘έκτακτες συνθήκες’».
• Για τον Βασίλη Λεβέντη: «Η είσοδος στην Βουλή της Ένωσης Κεντρώων αποτελεί όψη της κρίσης εκπροσώπησης και της κρίσης που χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η ψήφος σε ένα κόμμα με επικεφαλής μία γραφική φιγούρα που εξυψώθηκε από τα συστημικά media, αναδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο τόσο την απαξίωση της πολιτικής διαδικασίας, ενώ παράλληλα, λειτουργεί ως ψήφος αντίδρασης, η οποία έρχεται να αντικαταστήσει το λευκό, ή ακόμη και την αποχή».
• Για τη συμμαχία με τους ΑΝΕΛ: «Μπορεί βέβαια η συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ να προκάλεσε και αρνητική αίσθηση σε μέρος του κόσμου της Αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά και σε μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς, θεωρούμε ωστόσο ότι η απόφασή ήταν σωστή και επιβεβλημένη καθώς εξασφάλισε την κυβερνητική πλειοψηφία και έδωσε τη δυνατότητα συγκρότησης μιας τακτικής συμμαχίας απέναντι στις δυνάμεις του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος και τα media της διαπλοκής, ενώ, η πολιτική του γραμμή, σε σχέση με τις συγκρούσεις που πρέπει να δίνονται με τους δανειστές, συμπίπτουν με τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ».
• Για το ΚΚΕ: «Η στάση του ΚΚΕ δεν έχει ιδιαίτερες διαφορές τα τελευταία χρόνια. Ανάγοντας τη λύση των περισσότερων ζητημάτων στη ριζική αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αποκλείει την ύπαρξη ριζοσπαστικών πολιτικών με αριστερό πρόσημο στη σημερινή πραγματικότητα. Υπό αυτό το πρίσμα, ακόμη και σε επίπεδο κοινοβουλευτικής παρουσίας δεν στηρίζει μέτρα ανακούφισης του κόσμου της εργασίας που βελτιώνουν το βιοτικό του επίπεδο. Δεν αντιλαμβάνεται την κρίση σαν μια ευκαιρία για ανατροπή των συσχετισμών προς το μέρος των δυνάμεων της νεολαίας και της εργασίας. Με αυτή τη λογική, το ΚΚΕ απουσιάζει από τις μεγάλες ταξικές συγκρούσεις της εποχής μας, τόσο εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ακολουθώντας μία άκρως σεχταριστική λογική. Δεν αποδέχεται την Ευρώπη και τις δομές της ως πεδία ταξικού ανταγωνισμού χαρίζοντας με αυτόν τον τρόπο πολιτικό χώρο στον αντίπαλο».
• Για τη ΛΑΕ: «Το εγχείρημα της ΛΑΕ φαίνεται να αποτυγχάνει, αφού ήδη έχουν αρχίσει οι μαζικές αποχωρήσεις από τον ενιαίο συνασπισμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η δράση της περιορίζεται συνήθως στην στοχοποίηση της Κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αποτελεί άκρως προβληματικό για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό, να συμμαχεί με media της διαπλοκής για να υπονομεύσει τον ΣΥΡΙΖΑ».

• δανειστές
• δημοψήφισμα
• Ένωση Κεντρώων
• Ευρώπη
• ΚΚΕ
• Κουμουνδούρου
• κυβέρνηση
• ΣΥΡIZA