«Επιστροφή του Τσίπρα» με… φανελάκι καταγγελίας: ΣΥΡΙΖΑ σαν να βλέπεις Οσκαρική τραγωδία γυρισμένη με GoPro – 14 κάλπες, 3 πρώην πρωθυπουργοί, 1 Πολεμικό Μουσείο με  Σαμαρά και Καραμανλή 

Αν η πολιτική ήταν σινεμά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν σαν το Don’t Look Up – μετεωρίτης στο κεφάλι μας και οι πρωταγωνιστές να βγαίνουν σε πάνελ μιλώντας για τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Ο Νίκος Παππάς, πρώην έμπιστος του Τσίπρα και νυν εσωτερικός αντιρρησίας, μάς υπενθύμισε ότι «το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός και όχι ο δημοκρατικός καπιταλισμός». Σα να λέμε: «Ονειρευτήκαμε τη Σουηδία και ξυπνήσαμε με τις σπασμένες τζαμαρίες του 2015».

Ο Τσίπρας, από την άλλη, εμφανίστηκε στο συνέδριο σαν τον Γκάνταλφ στο The Lord of the Rings – «επιστρέφω γιατί ο κίνδυνος είναι μεγάλος». Το θέμα είναι ότι, όπως και στη Μόρντορ, η επιστροφή του δεν ενώνει τα ξωτικά και τους ανθρώπους. Μάλλον τους διαλύει περισσότερο.

Πολάκης Unchained

Ο Παύλος Πολάκης, σε φόρμα Django Unchained, πετάει καρφιά αριστερά και δεξιά: στον Φάμελλο γιατί προσπαθεί να βγάλει το κόμμα από την εντατική με… καταστατικό, στον Τσίπρα γιατί «κάνει παιχνίδι», στον Τεμπονέρα γιατί δεν είναι αρκετά “επαναστατικός”. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει φράξιες πια, έχει οικογενειακή σύρραξη σε επεισόδιο του Game of Thrones.

Και κάπου εκεί, σαν καμέο ρόλος στο τρίτο μέρος της ταινίας, ανεβαίνουν οι «γραφικοί» στο βήμα με φανελάκι, καταγγέλλοντας τα air condition. Πώς να μιλήσεις για σοσιαλισμό όταν παγώνεις στο συνεδριακό; Κάτι σαν να βλέπεις τον Joker να παγώνει σε γραφείο ΚΟ.

Καρκούλια exits left – Οι σκηνές διαφυγής

Η Ζωή Καρκούλια, όπως η Ρόουζ στο Titanic, πήδηξε από το πολιτικό παγόβουνο με αξιοπρέπεια. «Ο ΣΥΡΙΖΑ μικραίνει όχι επειδή δεν τον θέλει η κοινωνία, αλλά γιατί την αγνοεί», είπε. Και κάπου εκεί το βιολί του συνεδρίου συνέχιζε να παίζει.

Μαζί της και πασοκογενείς – Νίκος Μαδεμλής, Κώστας Μανιάτης και λοιποί, σαν guest stars που συνειδητοποιούν ότι το σενάριο δεν τους περιλαμβάνει πια. Στο επόμενο επεισόδιο; Μάλλον κάτι πιο προσωπικό, όπως λένε και στα trailer των sequel.

Ο Τσίπρας (ξανά) ως επικεφαλής… φορέα;

Ο Χάρης Μαμουλάκης (με φωνή House of Cards), δήλωσε ότι «αν φτιάξει κόμμα ο Τσίπρας, εγώ μέσα». Το ίδιο και οργανώσεις από Βικτώρια και Κυψέλη. Πρόταση: να το πουν Alexis: A Progressive Story. Να πρωταγωνιστεί, να σκηνοθετεί και να ψηφίζει και τον εαυτό του για Όσκαρ.

Μέσα στο σενάριο και ο Νίκος Κοτζιάς (Πράττω), ο Πέτρος Κόκκαλης, κάτι από μέλη του ΠΑΣΟΚ… Λες και ετοιμάζουν reboot της Αριστερής Συμμαχίας με παραγωγή Netflix. Τι μένει; Η τελική σκηνή – να διαφωνήσουν ποιος θα μπει πρώτος στο τρέιλερ.

 Όταν δεν βλέπεις το τέλος, ίσως είναι αρχή

Το Συνέδριο τελειώνει – όχι με φλόγες, αλλά με αμηχανία. Ο Φάμελλος σαν άλλος Michael Corleone προσπαθεί να πείσει ότι «είμαστε όλοι μία οικογένεια», την ώρα που τα μαχαιρώματα πέφτουν πιο γρήγορα κι από τα exit polls το βράδυ των εκλογών.

Πίσω από τις καταστατικές αλλαγές, τα στρατόπεδα, τις δηλώσεις περί “καπιταλισμού”, τις φανέλες και τα κλιματιστικά, κρύβεται το βασικό ερώτημα: ποιος θέλει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ και γιατί; Και – ας μην κοροϊδευόμαστε – αν το κοινό θα πληρώσει εισιτήριο για το sequel.

Μέχρι τότε, popcorn και ειρωνεία.

«Ο Τσίπρας ξανάρχεται… και το ΠΑΣΟΚ σκάβει χαρακώματα»– «Επιστρέφει… αλλά δεν του το ’πανε»

Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στο πολιτικό προσκήνιο, κάπως σαν τον Τζον Τραβόλτα στο Pulp Fiction: δεν έχει αλλάξει πολύ, αλλά ο κόσμος γύρω του δεν είναι πια ο ίδιος. Όσοι βλέπουν στα social την κινητικότητα του πρώην πρωθυπουργού σκέφτονται το ίδιο: “Πάλι αυτός;”. Στη Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, τον θυμούνται ακόμα από την εποχή που προσπαθούσε να τους εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη – και δεν έχουν ξεχάσει.

Και τώρα, που το ΠΑΣΟΚ δείχνει να σηκώνει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις, ο Τσίπρας εμφανίζεται με ρόλο… φαντάσματος από το παρελθόν. Σαν να λέμε The Sixth Sense, αλλά με σοσιαλιστικά φαντάσματα και παπανδρεϊκή ενοχή.

 «Τα αναχώματα του Ανδρουλάκη»

Ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να ηγηθεί της Κεντροαριστεράς με στιλ The King’s Speech, χωρίς όμως να έχει ακόμη το… λόγο. Όχι γιατί δεν τον έχει βρει, αλλά γιατί συνεχώς τον διακόπτουν: η Πλεύση, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος που νοσταλγεί τον Ανδρέα και τώρα… ο ίδιος ο Τσίπρας. Αααα και ο Δούκας των… Αθηνών που όπου σταθεί και βρεθεί τον… θάβει. Ποιος ο ανθρώπους που σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να χαρακτηρίζεται ως ο χειρότερος Δήμαρχος ακκόμα και από τον Μπακογιάννη…

«Όχι άλλοι σωτήρες», λένε στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Κάτι ξέρουν από Messiah Complex. Και προφανώς έχουν δει πολλά sequel που πήγαν άσχημα. Batman & Robin, να πούμε;

Ο Παναγιώτης Δουδωνής μάλιστα έριξε την πρόταση να ανακοινώσει ο Τσίπρας το νέο του κόμμα στις 5 Ιουλίου. Συμβολικό. Για να μη ξεχάσουμε ποιος έφερε το δημοψήφισμα-παρωδία. Σαν να σου προτείνουν να ξαναδείς το Cats επειδή σου άρεσαν οι γάτες όταν ήσουν μικρός.

 «Το κόμμα φάντασμα και οι πραγματικοί φόβοι»

Οι συνεργάτες του Ανδρουλάκη ξέρουν ότι η κουβέντα για τον Τσίπρα βοηθά τη συσπείρωση. «Είμαστε αυτοί που έμειναν όταν άλλοι πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ ή σπίτι τους». Λίγο θυμίζει το The Revenant, με το ΠΑΣΟΚ στον ρόλο του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, να παλεύει με αρκούδες, παγετούς και… προεδρικές φιλοδοξίες.

Όμως πίσω από τις λεονταρισμούς, υπάρχει το εξής δίλημμα: αν ο Τσίπρας μαζέψει απογοητευμένους, ακτιβιστές, πασοκογενείς και κουρασμένους συριζαίους, το ΠΑΣΟΚ μένει μόνο του στο χώρο της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης». Και αυτό δεν γεμίζει ποτέ το γήπεδο.

 «Στη δεύτερη θέση, αλλά με χαμηλά φώτα»

Το ΠΑΣΟΚ, λέει, πέρασε δεύτερο στις δημοσκοπήσεις. Κι αν δεν το είδες, φταίει το σκοτάδι. Πλευση ξεφουσκώνει, ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί ταυτότητα, η ΝΔ έχει ξεχάσει τι είναι αντιπολίτευση, και το ΠΑΣΟΚ… ανεβαίνει με το ασανσέρ του ’80. Μόνο που στην κάμερα γράφει ακόμη: Under Maintenance.

Το πρόβλημα όμως είναι πιο βαθύ. Ο Μητσοτάκης παραμένει καταλληλότερος, η διαφορά παραμένει διψήφια και ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι δεν είναι προσωρινός διαχειριστής, αλλά επίδοξος πρωθυπουργός. Μέχρι στιγμής θυμίζει Argo – μια καλή ιστορία, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει πώς θα τελειώσει.

 «Όχι άλλες επιστροφές – ούτε άλλες ελπίδες»

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι τυχαία σίριαλ. Είναι σαν τον Rocky Balboa – πάντα επιστρέφει, πάντα με αγώνα μπροστά και πάντα με τον κόσμο να τον κοιτά μισό θαυμασμό, μισό απορία. Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, έχει το ρόλο του Forrest Gump – τρέχει, τρέχει, αλλά κανείς δεν ξέρει πού πάει.

Όσο πλησιάζουμε προς το 2026, το μόνο βέβαιο είναι πως ο ανταγωνισμός στο Κέντρο δεν θα θυμίζει debate σοσιαλδημοκρατών, αλλά σκηνές από το Gladiator. Ο λαός, στις κερκίδες, θα αποφασίσει τελικά αν φωνάζει Thumbs Up ή Thumbs Down.

Μέχρι τότε, τα χαρακώματα σκάβονται. Όχι για πόλεμο, αλλά για επιβίωση.

Coming Soon:
*«Η Αριστερά ξαναγράφει σενάριο» ή
«Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και το Χαμένο Focus Group».

«Κάτω οι μάσκες, ζήτω ο καπιταλισμός – σύντροφοι!»– Σκηνή Πρώτη: House of Cards… ελληνική έκδοση

Η Βουλή στήνει Προανακριτική για τα Τέμπη με 14 κάλπες – ένα για κάθε «ύποπτο». Όχι, δεν πρόκειται για το reboot του Clue με πρωταγωνιστές βουλευτές που επιλέγουν σε ποιον πολιτικό θα ρίξουν το καρφί. Είναι η αποθέωση της ελληνικής γραφειοκρατικής παράνοιας: σε μια αίθουσα που μετά βίας χωράει ιδέες, τώρα θα πρέπει να χωρέσει και 14 κάλπες, 297 βουλευτές και 14 ψηφοδέλτια. Με τέτοιο σκηνικό, ούτε ο Σκορσέζε δεν θα μπορούσε να στήσει τόσο αγχωτικό τρίωρο.

Όσο για την τεχνητή νοημοσύνη, εκεί δεν έχουμε φτάσει. Ούτε καν στην… φυσική. Οι κάλπες μπαίνουν μία-μία, οι βουλευτές περνάνε ένας-ένας και ο χρόνος κυλάει σαν βραδινό δελτίο ΕΡΤ πριν το 2000.

Σκηνή Δεύτερη: Fifteen Minutes of Fame – και αν…

Η Μαρίνα Χρυσοβελώνη, ξεχασμένη φιγούρα των ΑΝΕΛ που για λίγο έγινε υφυπουργός Μεταφορών, ξαναζεί τη δόξα της. Όχι επειδή έκανε κάτι, αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ θυμήθηκε να την παραπέμψει. Ο Άντι Γουόρχολ είπε κάποτε ότι όλοι δικαιούνται 15 λεπτά διασημότητας. Η Μαρίνα είχε δύο, τώρα παλεύει για άλλα δώδεκα.

Μαζί της και οι γνωστοί ύποπτοι: Καραμανλής junior, που ετοιμάζει λόγο με τίτλο “Δεν κρύβομαι, απλά ήμουν offline”, και Χρήστος Σπίρτζης, που θέλει να αποδείξει πως ακόμη και παραγραμμένα αδικήματα αξίζουν μία πλατφόρμα δικαίωσης. Όλοι τους μια παρέα σαν το Spotlight, αλλά χωρίς έρευνα – μόνο ατάκες.

Σκηνή Τρίτη: The Devil Wears… Rebranding

Στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε θεαματική είσοδο. Κι ενώ όλοι περίμεναν να δουν έναν ηγέτη-σύμβολο του αριστερού αγώνα, εκείνος εμφανίστηκε ως… σύμβουλος επενδύσεων. Σύμφωνα με τους New York Times, δήλωσε πως «δεν παλεύουμε για τον σοσιαλισμό, αλλά για έναν δημοκρατικό καπιταλισμό». Δηλαδή, σαν να έσκαγε ο Τσε Γκεβάρα στο Wall Street και να φώναζε “Greed is good!” -«Η απληστία είναι προοδευτική»

Όσο για τον Σωκράτη Φάμελλο, χειροκροτήθηκε σαν βοηθητικός χαρακτήρας σε Οσκαρική ταινία: παρών, συμπαθής, αλλά κανείς δεν θυμάται σε ποια σκηνή εμφανίστηκε.

Σκηνή Τέταρτη: Διά βοής – και διά της πεθεράς

Η Μαρία Συρεγγέλα αποχωρεί από τη θέση της γραμματέως της ΝΔ, και τη θέση παίρνει ο… αθάνατος Κώστας Σκρέκας. Ναι, αυτός που κάποτε κυβέρνησε το Υπουργείο Περιβάλλοντος με την περιβαλλοντική ευαισθησία… φλοκάτης δεκαετίας ’70. Ο Σκρέκας λοιπόν, επανέρχεται με νέα αποστολή: να σώσει το κόμμα. Πιο παλαιοκομματικός κι από το μπαούλο της γιαγιάς, πιο πολιτικός κι από το τραπεζομάντηλο της δεκαετίας του ’80.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει ομιλία με αιχμές για Σαμαρά και Τσίπρα, ενώπιον μιας ΚΠΕ που θα τον ψηφίσει «διά βοής». Πιο συναινετικό κι από ρεμπέτικο στις 2 το πρωί.

Σκηνή Πέμπτη: Πολεμικό Μουσείο, Πολεμική Ειρήνη

Σαμαράς και Καραμανλής ετοιμάζονται να εμφανιστούν μαζί στην παρουσίαση βιβλίου στο Πολεμικό Μουσείο – ένας τίτλος που θυμίζει Saving Private Ryan, αλλά χωρίς τον Τομ Χανκς και με περισσότερα εσωκομματικά καρφιά. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Σταύρος Λυγερός θα μιλήσουν, κι όλοι θα προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν προεκλογικές σκιές στον ορίζοντα.

Η κυβέρνηση, μας λένε, δεν ανησυχεί. Απλώς κρατάει ετοιμότητα. Κοινώς: έχουν ανοίξει τα τηλεγραφήματα και περιμένουν τη… βόμβα.

Επίλογος: AI δεν έχουμε, αλλά παραλογισμό διαθέτουμε

Η Ελλάδα δεν μπήκε ακόμα στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης – αλλά το πολιτικό της σύστημα διαθέτει τεχνητή πραγματικότητα. Από τον Τσίπρα που παλεύει για τον καπιταλισμό ως νέο φρούτο, μέχρι την Προανακριτική με 14 κάλπες και βουλευτές σε κατάσταση Groundhog Day, ό,τι ζούμε θυμίζει σενάριο που θα απέρριπτε ακόμη και το Χόλιγουντ: πολύ μπερδεμένο, πολύ προφανές, καθόλου ρεαλιστικό.

Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει μοντάζ.
«14 κάλπες και μία συγγνώμη»
ή
«Για τον καπιταλισμό παλεύουμε, σύντροφοι – η Οσκαρική επιστροφή του Αλέξη»

• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ