Δημοσίευση: ’
Αύριο στις 7 το πρωί ώρα Ελλάδας, οι ΗΠΑ και ο πλανήτης αλλάζουν σελίδα. Αρχίζει η εποχή του Ντόναλντ Τραμπ, και μαζί της ενδεχομένως να έρθουν κοσμογονικές αλλαγές: Στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, στα θερμά και «παγωμένα» μέτωπα σε κάθε χωνιά της Γης, στις σχέσεις της υπερδύναμης με την Ευρώπη, με τη Ρωσία και με την Κίνα.
Το 2016 ήταν ένα έτος γεμάτο ανατροπές. Το «πολιτικά ορθό», δηλαδή το μέτρο και η σύνεση, ηττήθηκε κατά κράτος στις δύο χώρες που εδραίωσαν το μοντέλο της αστικής δημοκρατίας. Στη Βρετανία το Brexit, η έξοδος της χώρας από την ΕΕ όπως αυτή αποφασίστηκε από το δημοψήφισμα, άρχισε τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η εκλογή του Τραμπ όπως όλα δείχνουν θα είναι ο καταλύτης για την επιτάχυνσή τους.
Μία εξ αυτών είναι η προοπτική της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία: Ίσως όχι άμεσα, αλλά σε δύο χρόνια από τώρα οι σχέσεις Ουάσινγκτον – Μόσχας να είναι τελείως διαφορετικές. Και η αφορμή αυτής της επαναπροσέγγισης όπως φαίνεται θα είναι η Συρία. Δηλαδή η ευθυγράμμιση των δύο μεγάλων, στον ίδιο στόχο, ο οποίος δεν είναι άλλος από την εξαφάνιση των τζιχαντιστών τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους.
Αλλά και με την θερμή υποστήριξη του Brexit ο Τραμπ ίσως μπει στο «μάτι» της ΕΕ. Στις Βρυξέλλες ήδη ετοιμάζονται για καταστάσεις… ροκ στις σχέσεις με τις ΗΠΑ [όπως δήλωσε ο επίτροπος Μοσκοβισί], και κανείς δεν μπορεί να ξέρει εάν ο νέος πρόεδρος δεν στηρίξει και άλλες χώρες με τις ίδιες αποσχιστικές τάσεις ή πολιτικούς που μοιράζονται το όραμά τους. Πριν από μερικές ημέρες η ηγέτιδα του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας, Μαρίν Λε Πεν εθεάθη στον πύργο Τραμπ στη Νέα Υόρκη να πίνει τον καφέ της. Παρότι διαψεύστηκαν τα περί συνάντησης των δύο, ο θυμόσοφος λαός λέει: «Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά».
Σε κάθε περίπτωση η Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου (TTIP) θα πρέπει να θεωρείται νεκρή και οι Βρυξέλλες πορεύονται με αυτό το σενάριο. Ο Τραμπ σε αυτό τον τομέα, που ήταν μία από τις βασικές προεκλογικές του αιχμές, θα πορευτεί προς το μοντέλο των διακρατικών συμφωνιών.
Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, στο εσωτερικό της χώρας του δεν θα φέρει κάποια οικονομική επανάσταση. Τουναντίον, ενδεχομένως να είναι ο πιο νεοφιλελεύθερος απ όλους τους προέδρους που πέρασαν από την υπερδύναμη τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Το μότο του είναι απλό: Μείωση φόρων κυρίως για τους έχοντες, λιγότερος κρατικός έλεγχος σε μία σειρά από τομείς, όπως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το περιβάλλον [και συνεπακόλουθα η ενέργεια], και ο ισχυρισμός ότι θα δημιουργήσει τις περισσότερες δουλειές απ όλους τους προκατόχους του. Αυτό ίσως να το πετύχει, αλλά το κόστος για τους εργαζόμενους θα είναι σίγουρα μεγάλο, καθώς αυτές θα είναι ακόμη πιο κακοπληρωμένες και οι σχέσεις εργασίας ακόμη πιο ελαστικές. Από την άλλη οι εργοδότες ως αντάλλαγμα για να μην μετακομίσουν στο «ανταγωνιστικότερο Μεξικό» θα λάβουν τεράστιες φοροαπαλλαγές που θα επιτρέψουν τα κέρδη τους αυξηθούν ακόμη περισσότερο.
Όπως κάθε Ρεπουμπλικάνος, έτσι και ο νέος πρόεδρος έχει αλλεργία σε κάθε τι που δίνει το κράτος στους πολίτες. Όπως η υγειονομική περίθαλψη, το οποίο πέτυχε έστω και λειψά, έστω και με πολλά προβλήματα το περίφημο Obamacare, που το Κογκρέσο ήδη άρχισε τις διαδικασίες για να το «ξηλώσει».
«Make America Great Again». Αυτό το ήταν το σύνθημα του το οποίο πίστεψαν οι φτωχοί λευκοί των πολιτειών του Νότου και των Κεντρικών ΗΠΑ, που επλήγησαν περισσότερο από την παγκοσμιοποίηση. Αυτοί έδωσαν στον δισεκατομμυριούχο την ευκαιρία να κυβερνήσει, παρότι δεν είχε τους περισσότερους ψήφους σε απόλυτο αριθμό. Και ο Τραμπ σίγουρα θα κάνει «την Αμερική Μεγάλη», αλλά για τους δισεκατομμυριούχους, τα golden boys της Wall Street και τα πάσης φύσεως στελέχη των επιχειρήσεων που θα λάβουν γη και ύδωρ. Όσο για τους υπόλοιπους Αμερικάνους; Μένει να φανεί, αν και οι οιωνοί δεν είναι καλοί…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr