Δημοσίευση: ’
Να το ξαναπούμε; Το λέμε και, κυρίως, το ζούμε κάθε μέρα. Μόνο που φαίνεται ότι οι ιθύνοντες έχουν την τάση να το «ξεχνούν» -ίσως γιατί οι ίδιοι δεν το βιώνουν καθημερινά. Πάμε πάλι λοιπόν. Το Μνημόνιο και η λιτότητα δεν αποτελούν αφηρημένες έννοιες. Ούτε είναι απλώς οικονομικά μεγέθη ή επίδικα του πολιτικού παιχνιδιού. Για εμάς τους «καθημερινούς» ανθρώπους που ζούμε μακριά από τα «κόκκινα χαλιά» και τους «γυάλινους πύργους» της ισχύος, τα μνημόνια και οι λιτότητα είναι οι άδειες τσέπες, η αίσθηση ότι η κοινωνία δεν σε θεωρεί χρήσιμο, ο μισθός που έχει τελειώσει πριν να τελειώσει ο μήνας, η αδυναμία να κάνεις όνειρα για το μέλλον…
Αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά, ήρθε να τεκμηριώσει εκ νέου μια (ακόμη) επιστημονική έρευνα. Σύμφωνα με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας σήμερα, ένα νέο ανησυχητικό φαινόμενο έχει εμφανιστεί στην ελληνική κοινωνία: στο πλάι των ανέργων και των κοινωνικά αποκλεισμένων, προστίθεται μια νέα κοινωνική ομάδα που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι οι εργαζόμενοι-φτωχοί. Πρόκειται για τους εργαζόμενους που αμείβονται με 200—300 ευρώ το μήνα, με μισθούς Βουλγαρίας δηλαδή τη στιγμή που καλούνται να πληρώνουν τιμές Ελλάδας. Δεν είναι λίγοι, αλλά πάνω από εκατό χιλιάδες. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι πρόκειται για κατά βάση πολύ νέους ανθρώπους.
Το προφανές συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του δεν μπορούν να έχουν αποκλειστικό στόχο της μείωση της ανεργίας. Είναι εξίσου σημαντικό να αντιμετωπιστεί συνολικά το πρόβλημα της φτώχειας είτε αυτή αφορά ανέργους είτε εργαζόμενους και συνταξιούχους. Τη στιγμή που το 35,6% του πληθυσμού, ήτοι 3.789.300 άτομα, βρίσκεται αντιμέτωπο με τη φτώχεια, τα χαμόγελα και οι αυτάρεσκες δηλώσεις είναι περιττές.
Σκληρή δουλειά και σοβαρό σχεδιασμό χρειαζόμαστε από τους κυβερνητικούς ιθύνοντες.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr