Εσείς πήρατε πρόσκληση για την δεξίωση στο Προεδρικό ή απλά πληρώνετε το λογαριασμό;

Ούτε πέντε, ούτε δέκα, ούτε εκατό. Χίλιοι προσκεκλημένοι βρέθηκαν χθες το βράδυ στο Προεδρικό Μέγαρο, στους κήπους, για να πιούν ένα κοκτέιλ και να τσιμπήσουν από τον πλούσιο μπουφέ, γιορτάζοντας τα 50 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εμένα όλο αυτό το “tres chic” μου κλωτσάει. Ίσως διότι θυμίζει τις δεξιώσεις στο ίδιο κτίριο όταν στέγαζε τη βασιλική οικογένεια και όχι τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Ίσως γιατί όλο αυτό το λούσο, η πολυτέλεια, το “σον σον”, ρε αδελφέ, απάδει με την κατάσταση της ευρείας πλειοψηφίας του λαού, που δεν απολαμβάνει “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”, όπως θα έπρεπε μετά από 50 χρόνια δημοκρατίας και 43 χρόνια στους κόλπους της Ενωμένης Ευρώπης.

Γιορτάσαμε με λαμπρότητα μια δημοκρατία που δεν λειτούργησε σωστά πέντε δεκαετίες τώρα. Και δεν μιλώ για τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών, αλλά για το περιεχόμενο και το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης όλα αυτά τα δημοκρατικά χρόνια. Κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η διασπάθιση του ιδρώτα του λαού, του δημοσίου χρήματος. Το πελατειακό σύστημα της σχέσης των πολιτών με τα κόμματα. Το διεφθαρμένο δημόσιο, που χρειάζεται ακόμα, πενήντα χρόνια μετά, λαδάκι για να γυρίσουν τα γρανάζια του και γρηγορόσημο σε πολλές περιπτώσεις. Εκτός αν έχεις “μπάρμπα στην Κορώνη”, δηλαδή κανέναν κολλητό βουλευτή, υπουργό ή παρατρεχάμενο. Μία δημοκρατία που ελέγχεται από την Ευρώπη για την ποιότητα του κράτους δικαίου και την οργάνωσή της, που θυμίζει μάλλον βαθιά Βαλκάνια και όχι δυτικοευρωπαϊκό κράτος.

Και επειδή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, ας συλλογιστούμε μαζί. Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου στη χώρα και η αύξηση των υποδομών από το ’74 είναι βέβαια ορατή. Η ένταξή μας στην ΕΟΚ, που μετασχηματίστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, βοήθησε τα μάλα. Και ευτυχήσαμε να δούμε μέχρι και Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Όμως η χώρα το 2008, άντε το 2010, έπεσε στα βράχια! Από μόνη της; Έφταιγε πράγματι μία κακή διεθνής συγκυρία; Όχι, είναι η απάντηση. Έφταιγε η “δημοκρατική” διακυβέρνηση με όλα τα κουσούρια που ανέφερα παραπάνω. Πόσο δημοκρατικό είναι αλήθεια, μετά από μία τέτοια εθνική συμφορά, ισοδύναμη εν πολλοίς με πόλεμο, να μην αναζητηθούν ευθύνες σε όσους είχαν κυβερνήσει τη χώρα; Ποια δημοκρατία στον κόσμο θα παρακολουθούσε ατάραχη να έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή των πολιτών της και θα αρκείτο στο περιβόητο “μαζί τα φάγαμε” και στο ανεκδιήγητο “καλό κουράγιο” που μας ευχήθηκαν με βρετανικό φλέγμα οι φίλοι, εταίροι, δανειστές μας;

Η πρόοδος ενός κράτους συν τω χρόνω είναι δεδομένη. Συμβαίνει και στις πιο υπανάπτυκτες τριτοκοσμικές χώρες. Η στροφή όμως με φόρα προς τα πίσω, η στροφή 180 μοιρών από την πορεία προς την ευημερία στην πορεία προς την εξαθλίωση, πρέπει να ερευνηθεί σε βάθος για τα αίτια της. Δεν μπορεί να θεωρηθεί κανονικότητα μίας δημοκρατίας. Κι άλλες δυτικές δημοκρατίες αντιμετώπισαν οικονομική κρίση τα σκοτεινά εκείνα χρόνια. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Κύπρο. Όμως και ευθύνες αναζήτησαν, και βαριές κυρώσεις επέβαλαν σε κακοδιαχειριστές πολιτικούς, όπως η Ισλανδία και η Ιρλανδία, και στις αδηφάγες τράπεζες τους έβαλαν όρια, όπως η Ισπανία και η Ισλανδία, και με συστηματική δουλειά βγήκαν γρήγορα από τη στενωπό και τα μνημόνια, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Άλλες πάλι, όπως η Ιταλία, αντιμετώπισαν την οικονομική κρίση χωρίς την παραμικρή επίπτωση στους πολίτες τους.

Στη δική μας “επιτυχημένη” δημοκρατία δεν έφταιξε κανείς για το οικονομικό ναυάγιο. Μιλάμε για μία χώρα με πολίτες σκληρά εργαζόμενους και άγρια φορολογούμενους, με πακέτα ενίσχυσης από την Ευρώπη απίστευτου ύψους και με έναν άκρατο δανεισμό που ανέβασε το δημόσιο χρέος σε δυσθεώρητα ύψη! Πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά; Έγιναν υποδομές για τη βελτίωση της ζωής μας; Έγιναν ευρωπαϊκών προδιαγραφών δρόμοι που είναι άψογοι μέχρι το τελευταίο σοκάκι του τελευταίου χωριού; Έγιναν μήπως υπερσύγχρονα νοσοκομεία ή σχολεία; Έγιναν δημόσια κτίρια, πάρκα, λιμάνια, αεροδρόμια; Δεν είναι μόνο οι φόροι που πληρώναμε 50 χρόνια τώρα, τα πακέτα σύγκλισης από την Ευρώπη και τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια του χρέους μας. Είναι και η δημόσια περιουσία και οι σημαντικοί στρατηγικοί κλάδοι που επίσης ξεπουλήθηκαν. Αεροδρόμια, λιμάνια, εθνικές οδοί, ορυκτός πλούτος, επιχειρήσεις ενέργειας και τηλεπικοινωνιών… Μέχρι ξενοδοχεία φιλέτα του δημοσίου. Τα πάντα! Όλη η προίκα του ελληνικού λαού! Και ακόμα ξεπουλιέται ό,τι απέμεινε.

Η ζωή μας άλλαξε βίαια και 100%. Αποτέλεσμα και αυτό της “επιτυχίας” της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Νοικοκύρηδες έχασαν δουλειά και περιουσία, κόσμος έψαχνε στα σκουπίδια για φαγητό, τα σπίτια μας βγαίνουν ακόμα στο σφυρί, μισθοί και συντάξεις δεν φτάνουν ούτε για την επιβίωση, ανεργία, άρνηση των νέων να κάνουν οικογένεια, ανασφάλεια μέσα μας για το ωραίο μέλλον που μας περιμένει και έξω μας, γιατί φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε πια στο δρόμο.

Αυτή είναι η υπέροχη 50ετής πορεία της δημοκρατίας που γιορτάζουμε με σικ δεξιώσεις; Όλα αυτά τα έξοδα για μία πολυτελή βραδιά στο Προεδρικό ώστε να υπάρξουν παραπολιτικά από την “ευκαιρία να βρεθούν και να συζητήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί” μεταξύ τυρού και αχλαδιού; Ας κάνουν τηλεδιάσκεψη με οινοποσία ο καθένας στο γραφείο του. Ξέρετε τι θυμίζει στους σκεπτόμενους πολίτες όλη αυτή η πολυτελής φιέστα; Το γνωστό τραγούδι…

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου, μάνα μου Ελλάς,
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

Λούσα, αρχαία στολίδια και κάλλη όταν τα φίδια έχουν ξυπνήσει τουλάχιστον 15 χρόνια τώρα και στις αρένες του κόσμου γίνεται το έλα να δεις… Κι εμείς σταθεροί! Στους λαμπερούς εορτασμούς μας… Μέχρι οι σεφ, λέει, που μαγείρεψαν στο Προεδρικό σε δεξιώσεις προς τιμήν ξένων ηγετών ήταν προσκεκλημένοι!!! Ε, μη δεν τιμήσουμε και τον χρυσοχέρη τον μάγειρα;

Υπήρχαν βέβαια και προσκεκλημένοι που η πρόσκλησή τους είχε τιμητικό χαρακτήρα! Πάμπολλες κατηγορίες τέτοιων πολιτών: από φοιτητές Ρομά, μέχρι γονείς θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Κάτοικοι χωριών που βοήθησαν σε κατάσβεση πυρκαγιών, εκπρόσωποι περιβαλλοντικών οργανώσεων, συνταξιούχοι που δώρισαν ασθενοφόρα στο ΕΚΑΒ, αθλητές παλαίμαχοι αλλά και εν ενεργεία που διακρίθηκαν, ολυμπιονίκες, εγκαυματίες της τραγωδίας στο Μάτι, εργαζόμενοι στη γραμμή για τις κακοποιημένες γυναίκες, συγγενείς δωρητών σώματος, μαθητές που αρίστευσαν στις πανελλήνιες, πολύτεκνοι, επιστήμονες που διακρίθηκαν διεθνώς. Και μαζί τους οι γνωστοί συνήθεις προσκεκλημένοι: υπουργοί, βουλευτές και δημοσιογράφοι.

Πόσο πραγματικά καλύτερο θα ήταν αν το ελληνικό κράτος, αντί τιμητικών προσκλήσεων σε όλες αυτές τις κοινωνικές ομάδες, αναλάμβανε οφθαλμοφανείς πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής κάποιων από αυτούς, για την υλική επιβράβευση των διακριθέντων στις επιστήμες, για την καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή για τους αθλητές… για… για… για…

Αλήθεια, εσείς λάβατε πρόσκληση ή απλά πληρώνετε τον λογαριασμό; Τον λογαριασμό που καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι μέσω της φορολογίας εισοδήματος αλλά και των βαρύτατων έμμεσων φόρων… Προσέξτε πάντως, αν δεν υποβάλατε ακόμα φορολογική δήλωση, η προθεσμία λήγει αύριο και το υπουργείο δε δείχνει διατεθειμένο να δώσει παράταση παρά την γκρίνια των φοροτεχνικών. Το πολύ να δοθεί σιωπηρά μία παράταση ως τις 31 του μήνα. Μετά πρόστιμα στους εκπρόθεσμους. Οπότε, μεγάλη προσοχή.

 

• Προεδρικό Μέγαρο