Έβερεστ: Η «κατάρα« της υψηλότερης κορυφής στον πλανήτη – Βαρύς ο «φόρος αίματος» των ορειβατών στις απότομες πλαγιές (Βίντεο)

Το Έβερεστ, η κορυφή του κόσμου, ασκεί μια ακαταμάχητη έλξη στους ορειβάτες από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ωστόσο, η προσπάθεια κατάκτησής του κρύβει θανάσιμους κινδύνους, μετατρέποντας τις πλαγιές του σε ένα παγωμένο μνημείο για όσους δεν τα κατάφεραν. Πολλοί μιλούν για την «κατάρα του Έβερεστ», καθώς ο αριθμός των νεκρών ορειβατών παραμένει υψηλός, με δεκάδες σώματα να παραμένουν εγκλωβισμένα στο βουνό.

Οι λόγοι για τους οποίους τόσοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο Έβερεστ είναι ποικίλοι και συνδέονται άμεσα με τις ακραίες συνθήκες που επικρατούν σε τέτοιο υψόμετρο. Η «Ζώνη Θανάτου», όπως αποκαλείται η περιοχή πάνω από τα 8.000 μέτρα, είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Εκεί, η ποσότητα οξυγόνου είναι εξαιρετικά χαμηλή, καθιστώντας αδύνατη την επιβίωση για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου. Ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να εγκλιματιστεί σε αυτό το υψόμετρο, και η παραμονή οδηγεί σε ταχεία επιδείνωση των σωματικών και πνευματικών λειτουργιών, απώλεια συνείδησης και τελικά θάνατο.

Οι συνηθέστερες αιτίες θανάτου περιλαμβάνουν το οξύ ορεινό σύνδρομο (με μορφές όπως το πνευμονικό και εγκεφαλικό οίδημα), την εξάντληση, την υποθερμία, τις πτώσεις σε χαράδρες, τις χιονοστιβάδες και την κατάρρευση όγκων πάγου. Συχνά, ένας συνδυασμός αυτών των παραγόντων οδηγεί στην τραγωδία. Ακόμη και έμπειροι ορειβάτες μπορούν να υποστούν τις συνέπειες του υψομέτρου ή να βρεθούν αντιμέτωποι με την ανελέητη φύση του βουνού.

Η αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που επιχειρούν την ανάβαση τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της άνθησης των εμπορικών αποστολών, έχει προσθέσει έναν επιπλέον παράγοντα κινδύνου: τον συνωστισμό. Σε στενά περάσματα και ειδικά κοντά στην κορυφή, δημιουργούνται «μποτιλιαρίσματα» ορειβατών, αναγκάζοντάς τους να περιμένουν εκτεθειμένοι στο ακραίο κρύο και την έλλειψη οξυγόνου για επικίνδυνα μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτή η καθυστέρηση μπορεί να αποβεί μοιραία.

Η ανάκτηση των σωμάτων από το Έβερεστ είναι μια εξαιρετικά δύσκολη, επικίνδυνη και δαπανηρή επιχείρηση. Οι παγωμένες θερμοκρασίες και το μεγάλο υψόμετρο καθιστούν σχεδόν αδύνατη τη μεταφορά ενός σώματος, το οποίο μπορεί να ζυγίζει πολύ περισσότερο λόγω του πάγου. Ως αποτέλεσμα, πολλά από τα θύματα παραμένουν εκεί που έπεσαν, συχνά ορατά από τους περαστικούς ορειβάτες, λειτουργώντας ως μακάβριες υπενθυμίσεις των κινδύνων. Ορισμένα έχουν γίνει ακόμη και «ορόσημα» στις διαδρομές, όπως ο περιβόητος «Άνδρας με τις πράσινες μπότες».

Το Έβερεστ δεν είναι το βουνό με το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας σε σχέση με τις επιτυχημένες αναβάσεις (άλλες κορυφές των Ιμαλαΐων, όπως το K2, είναι στατιστικά πιο θανατηφόρες), αλλά ο μεγάλος όγκος των προσπαθειών οδηγεί σε έναν σημαντικό ετήσιο αριθμό θανάτων. Η τραγωδία του 1996, με οκτώ νεκρούς σε μία μόνο ημέρα λόγω κακοκαιρίας, και οι μεγάλες απώλειες από χιονοστιβάδες το 2014 και το 2015, είναι μερικά από τα πιο μελανκά σημεία στην ιστορία του.

Η συζήτηση για την ηθική της εμπορευματοποίησης του βουνού και την ευθύνη των εταιρειών και των ίδιων των ορειβατών παραμένει ανοιχτή. Παρά τις βελτιώσεις στον εξοπλισμό, τις καιρικές προβλέψεις και την υποστήριξη από τους Σέρπα, το Έβερεστ παραμένει μια πρόκληση όπου η φύση έχει τον τελευταίο λόγο, υπενθυμίζοντας σε κάθε επίδοξο κατακτητή τον σεβασμό που επιβάλλεται στο γιγάντιο αυτό βουνό. Η «κατάρα» του δεν είναι μεταφυσική, αλλά η σκληρή πραγματικότητα των ορίων της ανθρώπινης αντοχής απέναντι σε ένα από τα πιο ακραία περιβάλλοντα του πλανήτη.