Ευρωπαϊκός στρουθοκαμηλισμός!

Επειδή στα Μέγαρα καλλιεργούσαν πολλά κρεμμύδια που προκαλούν (ψεύτικα) δάκρυα βγήκε η αρχαιοελληνική παροιμία Μεγαρέων δάκρυα.

Πολλά Μεγαρέων δάκρυα ρίχνουν εντός και εκτός συνόρων για το ανείπωτο ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου με τον μαρτυρικό πνιγμό εκατοντάδων απελπισμένων.

Ανάμεσα τους ήταν και δεκάδες παιδιά, κλεισμένα στα αμπάρια μαζί με μεγαλύτερους και γυναίκες για να κρατούν «ισορροπία» στο υπερφορτωμένο αλιευτικό ώστε να μην βυθιστεί. Πένθος και θλίψη αλλά και ισχυρές δόσεις υποκρισίας αφού κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα ξανασυμβεί. 

Υποκρισία νούμερο 1! 

• Αυτά τα σαπιοκάραβα που μετατρέπονται σε υγρά φέρετρα, δεν διασχίζουν την Μεσόγειο όπου υποτίθεται κάνει συνεχείς περιπολίες η ευρωπαϊκή ειρηνευτική αποστολή που αποφασίστηκε για να ελέγχει τα πλοία που κατευθύνονται στη Λιβύη και μεταφέρουν πολεμικό εξοπλισμό κυρίως από την Τουρκία σπάζοντας το εμπάργκο όπλων; Στην Μεσόγειο δεν περιπολούν και άλλες ευρωπαϊκές και εθνικές δυνάμεις (λιμενικό, Frontex, πολεμικά, εμπορικά κλπ); Δεν υπάρχουν δορυφόροι; Οι χώρες του Νότου δεν πιάνουν στα ραντάρ τους για να το πω απλά, την διέλευση των περισσότερων σαπιοκάραβων;
• Ποιος είναι ο ρόλος αρκετών  ΜΚΟ ευρωπαϊκής «αξιοπιστίας» (και χρηματοδότησης) που γνωρίζουν πριν από τις εθνικές αρχές για τις καραβιές των ανθρώπινων ψυχών; 
• Αυτά τα καρυδότσουφλα μιας …χρήσης, από κάποια λιμάνια δεν φεύγουν και σε κάποια ευρωπαϊκά λιμάνια δεν κατευθύνονται; Οι διακινητές με Ευρωπαίους δεν συνεργάζονται; Δεν υπάρχουν μάτια, αυτιά; Πουθενά; Αλλά το μαύρο χρήμα ρέει άφθονο την ώρα που η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει μία.
• Όλα αυτά τα κυκλώματα των διακινητών πότε θα μπουν στο μικροσκόπιο της ΕΕ; Ακόμη και αγγελίες βάζουν για το εισιτήριο στον «παράδεισο» που γίνεται κόλαση.

Υποκρισία νούμερο 2!

Αυτή η φάση αρχίζει από την στιγμή που ένα τέτοιο σαπιοκάραβο, υπερφορτωμένο με μετανάστες και πρόσφυγες εντοπίζεται κατά την πλεύση του. Συνήθως η ευχή είναι να περάσει στον επόμενο η καυτή πατάτα.

Στο πλοίο με τα ναρκωτικά ή με τα πυρηνικά απόβλητα για τα οποία υπάρχουν συγκεκριμένα πρωτόκολλα μπορεί να εφαρμοστεί  επιχειρησιακό σχέδιο ακόμη και επέμβασης πάνω στο πλοίο ή στρατιωτικής εμπλοκής στην ακραία περίπτωση. Όταν οι επιβαίνοντες είναι κατατρεγμένοι που κρέμονται σαν σταφύλια σε ένα σαπιοκάραβο – καρυδότσουφλο, η όποια επέμβαση έχει πολλά ρίσκα.

Ειδικός εξηγούσε στο NEWPOST ότι και …100 ελικόπτερα puma (που δεν υπάρχουν) να πετάνε από πάνω,  μπορεί να οδηγήσουν στο αντίθετο αποτέλεσμα, να επικρατήσει πανικός, να προκληθούν συμπλοκές μεταξύ των επιβαινόντων γιατί άλλοι θέλουν να διασωθούν και οι περισσότεροι να φτάσουν στον «παράδεισο» (Italia, φώναζαν στα ανοιχτά της Πύλου) με αποτέλεσμα να αλλάξει το κέντρο βάρους προκαλώντας την βύθιση του. Οπότε μια επιχείρηση διάσωσης θα μπορούσε να προκαλέσει το ναυάγιο που ο στόχος ήταν να το αποτρέψει.

Το ιταλικό λιμενικό παρακολουθεί τα σαπιοκάραβα και τα κατευθύνει σε απομακρυσμένα λιμάνια όπου περιμένουν μεταξύ άλλων και ΜΚΟ κάποιες από τις οποίες ήδη είναι σε επικοινωνία με τους μετανάστες πρόσφυγες ή και με τους διακινητές όπως έχει διαπιστωθεί στο παρελθόν. 

Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί περισσότεροι άνθρωποι στο πολύνεκρο ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου; Οι συνθήκες θα διερευνηθούν και δικαστικά. Πολλοί ειδικοί από μακριά λένε ότι έπρεπε να γίνει το ένα ή το άλλο. Το σαπιοκάραβο όμως βυθίστηκε σε 10-15 λεπτά. Το λιμενικό σώζει ζωές. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ζητάει να ακουστεί ένα «συγνώμην» το βάζει στο στόχαστρο, το ίδιο και την Ελλάδα. Επίσης το ότι την ευθύνη είχε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση και όχι μια πολιτική -που θα γινόταν άλλη συζήτηση σήμερα- δεν ευθύνεται η εμμονή της απλής αναλογικής;

Το μείζον θέμα όμως είναι ότι οι «27» της ΕΕ δεν έχουν καταλήξει σε μια μεταναστευτική στρατηγική που να αντιμετωπίζει το πρόβλημα στη ρίζα του. «Μπαλωματική» είναι η πολιτική που ακολουθείται με τα δυο μέτρα και δυο σταθμά ανάμεσα στις χώρες του Νότου (υποδοχής των ροών) και του πλούσιου Βορρά που από τη μια δίνουν μαθήματα περί ασύλου και αλληλεγγύης και από την άλλη αρνούνται τον ισομερή καταμερισμό των προσφύγων. Διότι δεν είναι να εξασφαλιστεί μόνον η ασφαλής διακίνηση τους. Το θέμα είναι και τι τους περιμένει εκεί που φτάνουν. Οι συνθήκες και οι προοπτικές. Ζήσαμε την παγκόσμια ντροπή της Μόριας και της Ειδομένης όταν η πολιτισμένη Ευρώπη έκλεισε τα σύνορα της. Δεν πρέπει να επαναληφθούν αυτές οι εικόνες ποτέ ξανά.

Ο ευρωπαϊκός στρουθοκαμιλισμός αποκαλύπτεται και πάλι σε όλο του το μεγαλείο. Η Μεσόγειος όμως μετατρέπεται σε υγρό τάφο για χιλιάδες  κατατρεγμένους και αυτός ο εφιάλτης κανείς δεν εγγυάται ότι θα τελειώσει αφού οι μεταναστευτικές ροές αναμένεται να πολλαπλασιαστούν, όχι να μειωθούν.