Φάμελλε, την πάτησες: Η Γεροβασίλη μαγειρεύει «εκκαθάριση» Κασσελάκη για να κατέβει υποψήφια – Ο Νίκος Παπανδρέου στηρίζει Χάρη – Ανδρουλάκης και debate: Δεσμεύσεις made in PASOK

Φίλοι αναγνώστες, καλωσορίσατε στην απόλυτη στήλη Hard talks της ειρωνείας, εκεί όπου η πολιτική και η πραγματικότητα κάνουν μπρα ντε φερ.

Εδώ τα πράγματα είναι απλά: το αυτονόητο καταρρίπτεται και η πρόβλεψη… πέφτει έξω! Όπως για παράδειγμα, η πρόβλεψη των μετεωρολόγων για τον Τυφώνα Milton που «υποτίθεται» πως θα έφερνε βιβλική καταστροφή στις ΗΠΑ. Τελικά, αντί για το τέλος του κόσμου, είχαμε έναν τυφώνα που πέρασε πάνω από τη Φλόριντα με… λιγότερες ζημιές από το αναμενόμενο.

Εκατομμύρια πληγέντες, 10 νεκροί, αλλά μην υπερβάλλουμε…

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Η Φλόριντα – όσο περίπου η Ελλάδα σε μέγεθος – είδε το μάτι του κυκλώνα, αλλά ευτυχώς δεν έγινε η Αποκάλυψη. Το μέγεθος της καταστροφής στην Πελοπόννησο του αμερικανικού νότου ίσως να είναι μικρότερο από ό,τι μας έλεγαν, αλλά ξέρετε πώς είναι τα πράγματα: τα κανάλια πρέπει να έχουν υλικό. Και όσο για τους μετεωρολόγους; Ας το αφήσουμε εκεί, μην το κάνουμε χειρότερο. Δεν πειράζει που έπεσαν έξω, το ‘χουν σύστημα φαίνεται.

Θυμάστε τον Ντάνιελ; Το ελληνικό deja-vu

Αλλά πριν προλάβετε να κλείσετε τον υπολογιστή σας γελώντας με την αμερικανική απόκλιση, ας μην ξεχνάμε τι περάσαμε κι εμείς με τον Ντάνιελ. Ακραία καιρικά φαινόμενα, λάσπη παντού, ποτάμια που ξεχείλισαν και κάλυψαν τη μισή Θεσσαλία, με νερά και λάσπη που θύμιζαν τη γένεση του κόσμου. Βλέπετε, εδώ δεν χρειάζονται τυφώνες τύπου Milton – αρκεί ένα σύστημα χαμηλής πίεσης κι ο Πηνειός για να θυμηθούμε τι θα πει πραγματική καταστροφή.

Από τη Σαχάρα μέχρι τη Λάρισα

Και την ίδια ώρα που οι ειδήσεις έλεγαν για πλημμύρες στη Σαχάρα (ναι, ακόμα και η έρημος βαρέθηκε να είναι στεγνή), εμείς βλέπαμε τα χωράφια της Λάρισας να γίνονται λίμνες. Το μόνο που έλειπε ήταν οι καμήλες να κάνουν πέρασμα από το Θεσσαλικό Κάμπο. Η μόνη διαφορά; Εδώ δεν είχαμε καν τη χάρη ενός τυφώνα να κατηγορήσουμε. Απλώς το ελληνικό ταλέντο στη διαχείριση κρίσεων.

Ο θάνατος δεν είναι θέαμα

Η ελληνική τηλεόραση, που τόσο επιλεκτικά «σέβεται» τον άνθρωπο, απέδειξε για ακόμη μια φορά την υποκρισία της. Από τη μία, αρνείται να δείξει το βίντεο της Μαρινέλλας για λόγους ευαισθησίας – κι από την άλλη, ξεσκίζει τη μνήμη του Μπάλντοκ, βουτώντας σε ντροπιαστικές λεπτομέρειες. Λες και ο πόνος και η απώλεια μπορούν να γίνουν κομμάτια φτηνής τηλεοπτικής κατανάλωσης. Ο τηλεοπτικός βόθρος έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Όταν το δράμα ενός ανθρώπου γίνεται καύσιμο για τα νούμερα, μιλάμε για μια κοινωνία σε σήψη. Και το ΕΣΡ; Μάλλον πήρε άδεια διαρκείας…

Από τον βούρκο της τηλεόρασης στο έπος του Γουέμπλεϊ

Και μέσα στον τηλεοπτικό βούρκο που δεν διστάζει να ξεσκίζει τη μνήμη ανθρώπων στο όνομα της τηλεθέασης, οι διεθνείς της Εθνικής Ελλάδας έδωσαν το απόλυτο μάθημα σε όλους. “Μα πώς θα παίξουν αυτά τα παιδιά;” έλεγαν. Στη σκιά του ξαφνικού και τραγικού θανάτου του συμπαίκτη τους, Τζορτζ Μπάλντοκ, έμοιαζε αδύνατο να βρουν τη δύναμη να αγωνιστούν στο “ναό” του ποδοσφαίρου, το Γουέμπλεϊ.

Κι όμως… Θρηνούν, είναι κομμάτια ψυχολογικά, αλλά εκεί, στο βάθος της θλίψης, υπήρχε κάτι που τους κράτησε όρθιους: μια υπόσχεση. Υπόσχεση πως ό,τι κάνουν εκείνη τη βραδιά θα είναι για τον Μπάλντοκ. Και το έκαναν. Εμφατικά. Με καρδιά και πάθος που δεν βλέπεις συχνά.

Νίκησαν την Αγγλία 2-1, στο Nations League, αλλά αυτή δεν ήταν μια απλή νίκη. Ήταν ένα έπος. Ήταν μια ιστορία γραμμένη με δάκρυα και αίμα, αφιερωμένη στον φίλο και συμπαίκτη τους που τους παρακολουθεί πια από εκεί ψηλά. Στην εποχή που η τηλεόραση χάνει την αξιοπρέπειά της, αυτοί οι παίκτες δίδαξαν σε όλους τι σημαίνει να παίζεις για κάτι ανώτερο. Για την ομάδα, για τον φίλο, για την ψυχή.

Και ο Τζορτζ χαμογελάει από εκεί ψηλά.

«Ανδρουλάκης και debate: Δεσμεύσεις made in PASOK, αλλά το γύρισε στο “όχι”»

 Λοιπόν, εδώ έχουμε έναν Ανδρουλάκη που είχε δεσμευτεί ότι θα γίνει debate. Έτσι, για να φανεί πως είναι ανοιχτός στο δημοκρατικό διάλογο και τις «αντιπαραθέσεις» που ταιριάζουν στο παλιό καλό ΠΑΣΟΚ. Ξέρετε, το debate αυτό που υποτίθεται ότι θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά, τώρα τελευταία, ο αρχηγός κάνει πίσω. Δεν θέλει να παίξει αυτό το παιχνίδι. Γιατί, σκέφτεται αλλά δεν λέει, ίσως ανατραπεί η κατάσταση, και καταλαβαίνετε… δεν είναι και ώρα για περιπέτειες.

Και έτσι φτάσαμε στο κλασικό «ναι, αλλά…». Υποσχέσεις που δίνονται, αλλά καταλήγουν κάπου ανάμεσα σε “κάτι τύπους” και το κουτί με τις ανακοινώσεις που δεν γίνονται ποτέ. Εδώ θυμίζει λίγο από Μαρκ Τουέιν: «Καλύτερα να σιωπάς και να φαίνεσαι ανόητος, παρά να μιλάς και να διαλύεις κάθε αμφιβολία». Ε, κάπως έτσι το παίζει και ο Νίκος. Καλύτερα να μη ρισκάρει ένα debate που μπορεί να του στοιχίσει.

Αλλά να σας πω την αλήθεια, το να αρνείσαι ένα debate αφού πρώτα το έχεις υποσχεθεί, είναι σαν να υπόσχεσαι παγωτό σε ένα παιδί και μετά να του λες «ξέρεις, το παγωτό έλιωσε». Όλοι ξέρουμε τι γίνεται μετά από αυτό: απογοήτευση, ίσως και μερικά δάκρυα. Και ενώ το κοινό του ΠΑΣΟΚ μένει να περιμένει έναν ανοιχτό διάλογο, ο Ανδρουλάκης διαλέγει την πιο ασφαλή διαδρομή.

Ο Χάρης Δούκας, στον Talk Radio 98,9, δεν μάσησε τα λόγια του: κατηγόρησε ανοιχτά τον Ανδρουλάκη ότι αποφεύγει το debate γιατί φοβάται την ανατροπή. Οι εσωτερικές μάχες στο ΠΑΣΟΚ είναι κάτι σαν το Game of Thrones: ο καθένας παλεύει για τον θρόνο, αλλά τελικά λίγοι καταφέρνουν να επιβιώσουν στην αρένα της πολιτικής.

 Τον βάφτισε «εκλεκτό της κυβέρνησης» για ένα βολικό ΠΑΣΟΚ, εκείνο που απλά υπάρχει χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Νίκος Παπανδρέου μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι, στηρίζοντας τον Δούκα και τονίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται επειγόντως αλλαγή ηγεσίας για να ξαναβρεί το δρόμο του. Άλλωστε, το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου ποτέ δεν έμεινε μακριά από το δράμα και την ίντριγκα!

Οι γλύπτες και το άγαλμα

Υπάρχουν κάτι μιντιακοί γλύπτες που λαξεύουν πορτρέτα όπως γουστάρουν. Όπως εξυπηρετεί την προπαγάνδα τους, δηλαδή. Παράδειγμα οι επιθέσεις εναντίον του Δούκα. Γέμισε η Αθήνα σκουπίδια, πνίγηκε η πόλη με την πρώτη νεροποντή, δεν έχει κάνει τίποτε τόσους μήνες-τέτοια λένε.

Για σιγά, ρε παιδιά. Ακόμη δεν έχει κλείσει χρόνο στη δημαρχία και περιμένετε να συμμαζέψει την ασυμμάζευτη πρωτεύουσα; Μπα σε καλό σας. Για τον Δούκα πέστε ο,τι άλλο θέλετε, αλλά όχι για το έργο του στον Δήμο. Να ολοκληρωθεί η θητεία του και τότε να τον ξεσκίσουμε αν αποδειχθεί κατώτερος των αναγκών της πόλης και όσων υποσχέθηκε.

Πάντως, και συ ρε Δήμαρχε, τι την ήθελες εκείνη την παπαριά για…άγαλμα της Καθαρίστριας στην Αθήνα; Εδωσες άνευ λόγου δουλειά στους μιντιακούς γλύπτες που σε εχθρεύονται. Αυτά είναι πιασάρικα και άνευ αξίας, αγαπητέ μου. Τα προβλήματα και οι ανάγκες των εργαζομένων στην καθαριότητα του Δήμου είναι συγκεκριμένα και μεγάλα.

Κοίτα να δείς τι μπορείς να κάνεις μ΄αυτά κι άσε τα αγάλματα στην άκρη.

Το δράμα στο… Κουμουνδούρου

Μα τι γράφω; Για τον τυφώνα Milton και τον Ντάνιελ, εδώ έχουμε πολιτικό κυκλώνα που ξεσπάει στην Κουμουνδούρου. Τα πουλάκια κελαηδάνε, οι φωνές ανεβαίνουν και ο Φάμελλος βλέπει τον θρόνο του να τρέμει, αν και κάποιοι λένε πως δεν τον πίστεψε ούτε ο Σαολίν από το Σούνιο που τον έκανε υπουργό. Σενάρια συνομωσίας για την Όλγα Γεροβασίλη, που ίσως τελικά προσπαθήσει να βγάλει από τη μέση τον Κασσελάκη και να διεκδικήσει τον θρόνο η ίδια. Νικολό Μακιαβέλι, παιδική χαρά edition. Να γελάς ή να κλαις;

Να σας το κάνω δεκαρικάκια… Έχω ένα βαθύ λαρύγγι στην Κουμουνδούρου  που πλέον έχει φτάσει στα όρια του, μου λέει αυτοί στην ΠΓ δεν μιλάνε, τσιρίζουν … Και όχι οι συνήθεις ύποπτοι.

Ένα άλλο πουλάκι μου είπε ένα σενάριο που δεν θέλω να πιστέψω, ότι τον Φάμελλο δεν τον πιστεύει κανένας, μάλιστα ακόμα και μοναχός σαολίν του Σουνίου- λέγε με και Αλέξη- που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο δεν έλεγε τα καλύτερα όταν τον είχε διορίσει Υπουργό του. Πάμε στο σενάριο, ο Φάμμελος πιστεύει ότι τον στηρίζουν οι «87», αυτό δεν συμβαίνει γιατί δεν είναι ομοιογενής η ομάδα. Αλλά υπάρχει το σχέδιο- μου λένε άλλα εγώ δεν το πιστεύω- ότι η Όλγα Γεροβασίλη θέλει να κόψει από την υποψηφιότητα τον Κασσελάκη για να κατέβει και η ίδια υποψήφια. Καθώς χωρίς Κασσελάκη ο εσωτερικός εχθρός εξαφανίζεται και μετά όλοι μπορούν να κατέβουν υποψήφιοι. Ε ρε γλέντια

Προβοκάτσια ή απλά καθημερινή πολιτική;

Και να, ένα ωραίο sms της οργής που κυκλοφορεί στους κόλπους του κόμματος.

Για ένα sms που φέρεται να διακινείται τις τελευταίες ώρες προς μέλη της ΚΕ που ανήκουν στο «κασσελακικό» στρατόπεδο και καλεί σε αποχή προκειμένου να μην υπάρξει απαρτία στη συνεδρίαση, κάνουν λόγο στελέχη της άλλης πλευράς.

Οι υποστηρικτές του Κασσελάκη λένε ότι είναι απάτη και προβοκάτσια, οι αντίπαλοι το εκμεταλλεύονται για να τραβήξουν τα φώτα επάνω τους. Τι να πούμε εμείς; Όταν δεν έχουμε καταιγίδες, φτιάχνουμε τις δικές μας, με πολιτικά σύννεφα και σίγουρες αναταράξεις.

Κασσελάκης και το εξοδικό 

Ο Κασσελάκης, πάντως, φάνηκε να αποσύρει κάπως το εξώδικό του προς την Κεντρική Επιτροπή. Ήρθε, είδε, και ίσως… δεν κέρδισε ακόμα. Αλλά πού θα πάει, θα μάθουμε σύντομα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πνεύματα δεν ησυχάζουν, και όσο οι άλλοι μαλώνουν για το αν βάζει ζάχαρη στον καφέ του, εκείνος συνεχίζει να κυνηγά την προεδρία.

Μητσοτάκης για τρίτη θητεία: Όταν σου κάνουν δώρα, δεν λες όχι

Αγαπητοί αναγνώστες, ξέρετε πώς πάνε αυτά τα πράγματα. Στην πολιτική, αν σου ανοίγουν την πόρτα για μια τρίτη θητεία, μπαίνεις με χαμόγελο και χωρίς πολλές σκέψεις. Όπως θα έλεγε ο ΜάικλΚορλεόνε στο The Godfather Part III: “Just when I thought I was out, they pull me back in!” Ακριβώς αυτό ζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν φανταζόταν πως θα τον τραβούσαν ξανά στη μάχη για τρίτη φορά, αλλά ποιος λέει όχι σε τέτοια δώρα; Όταν οι αντίπαλοί του μαλώνουν σαν παιδιά στην παιδική χαρά, η εξουσία φαίνεται να τον καλεί ξανά. Και το τραγούδι που ταιριάζει σε αυτήν την περίσταση δεν μπορεί να είναι άλλο από το κλασικό “I’m Still Standing” του Elton John.

ΣΥΡΙΖΑ: Κασσελάκης και ο από μηχανής… Πολάκης

Στο ΣΥΡΙΖΑ, η πλοκή θυμίζει έργο του Νικολό Μακιαβέλι αλλά σε ροκ εκτέλεση. Κάποιοι ίσως θυμηθούν τη φιλοσοφία του Μιτεράν: «Αφήστε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του». Όμως εδώ οι εξελίξεις τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει. Ψάχνουν να βρουν τρόπο να αποκλείσουν τον Κασσελάκη, και όσο περισσότερο προσπαθούν, τόσο περισσότερο αυτός δυναμώνει. Είναι σαν τη θρυλική φράση από το *Star Wars* του Obi-Wan Kenobi: “If you strike me down, I shall become more powerful than you can possibly imagine.” Ο Κασσελάκης, αντί να καταρρεύσει, μεγαλώνει πολιτικά, και η δημοτικότητά του εκτοξεύεται – μάλλον αντίθετα με τις επιδιώξεις των αντιπάλων του.

Πολάκης: Από «κόκκινο πανί» σε παράγοντα ομαλότητας

Το μεγαλύτερο πολιτικό twist όμως είναι ο Πολάκης. Όπως θα έλεγε ο Τζορτζ Οργουελ, “Ολοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους”. Παλιά θεωρούνταν το κόκκινο πανί, αλλά τώρα ο ίδιος Πολάκης εμφανίζεται ως «παράγοντας ομαλότητας». Η προσπάθειά του να φέρει κοντά τους υποψήφιους προέδρους του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με την κίνηση του Yoda που προσπαθεί να φέρει ισορροπία στη Δύναμη. Όλοι στην αρχή συμφώνησαν, αλλά μετά το ξανασκέφτηκαν και τράβηξαν πίσω. Η πολιτική είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής, και όπως μας θύμισε ο Τσώρτσιλ, “Η πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα συμβεί αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο. Και μετά να εξηγείς γιατί δεν συνέβη”.

«Ζάχαρη στον καφέ και διαγραφές στον ΣΥΡΙΖΑ: Το δράμα συνεχίζεται»

Η Θεοδώρα Τζάκρη, με το απαράμιλλο στυλ της, σχολιάζει τον Κασσελάκη: «Σε λίγο θα ζητήσουν διαγραφή γιατί δεν βάζει ζάχαρη στον καφέ του». Το βλέπω μπροστά μου: Στον ΣΥΡΙΖΑ φτάσαμε σε σημείο να μετράμε όχι μόνο ποιος θέλει να γίνει αρχηγός, αλλά και ποιος πίνει τον καφέ του γλυκό ή σκέτο. Λες και οι διαγραφές τώρα πια έχουν γίνει συνήθεια. Με τόσες παρατηρήσεις για την προσωπική ζωή του Κασσελάκη, φτάσαμε στο σημείο να περιμένουμε την κριτική για το… πρωινό του!

Κι ενώ ο Κασσελάκης βρίσκεται στο επίκεντρο για κάθε του κίνηση – από το ποια γραβάτα φοράει μέχρι αν βάζει ζάχαρη στον καφέ του – στον ΣΥΡΙΖΑ η μόνη που δουλεύει είναι η Ρένα Δούρου. Και όταν λέμε «δουλεύει», εννοούμε ότι επιτίθεται στον Μητσοτάκη για τη σύνοδο κορυφής Ουκρανίας – ΝΑ Ευρώπης. Με το κλασικό της φλέγμα αναρωτιέται αν «πρέπει να περιμένουμε ενημέρωση από τον κ. Ζελένσκι». Σαν να λέει, δηλαδή, «μήπως να μας εξηγήσει ο ίδιος ο Ουκρανός πρόεδρος τι παίζει, γιατί από τον δικό μας μάλλον δεν βλέπουμε προκοπή».

Εν κατακλείδι, οι εσωτερικές τριβές στο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να θυμίζουν περισσότερο δραματική σαπουνόπερα παρά σοβαρή πολιτική σκηνή. Από τις διαγραφές για ζάχαρη στον καφέ μέχρι την μοναδική πολιτική «αντίσταση» της Δούρου, δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.

Αγαπητοί αναγνώστες, ένα είναι σίγουρο: το πολιτικό σκηνικό θυμίζει ολοένα και περισσότερο ταινία, μόνο που εδώ δεν υπάρχει σενάριο – όλα παίζονται σε πραγματικό χρόνο. Ο Μητσοτάκης, λοιπόν, αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα, ετοιμάζεται για την τρίτη του πράξη. Ή όπως θα το έλεγε ο Μπρους Σπρίνγκστιν στο Born to Run: “Tramps like us, baby we were born to run.” Και έτσι, από τυφώνες και καταιγίδες μέχρι πολιτικά φαινόμενα και προβοκάτσιες, αυτή είναι η Ελλάδα μας. Εκεί που ο Milton είναι ο «μετεωρολογικός» σταρ και ο Κασσελάκης είναι ο πολιτικός ανεμοστρόβιλος.

• Hard Talks
• ΣΥ​ΡΙΖΑ