Flâneurs* στη λεωφόρο ΝΑΤΟ: Στον πιο «ενικό» δρόμο της Αθήνας η περιπλάνηση γίνεται εμπειρία

Υπάρχει μια στιγμή, στα τέλη Αυγούστου, που η πόλη δεν είναι πια ούτε καλοκαίρι ούτε φθινόπωρο. Είναι ένας ενδιάμεσος -μη- τόπος, σαν τη λεωφόρο ΝΑΤΟ: απέραντη, έρημη, χωρίς υπόσχεση προορισμού.

Εκεί, ο flâneur δεν περπατάει για να δει βιτρίνες. Δεν υπάρχει τίποτα να καταναλωθεί. Μόνο σκασμένη άσφαλτος, βιομηχανικά κτίρια με σπασμένα τζάμια, φορτηγά που χάνονται στο βάθος, και το φως του ήλιου να χτυπάει κάθετα, σαν μεταλλικό.

Τοπίο χωρίς τουρίστες

Εδώ δεν έχει τραπεζάκια έξω, δεν έχει μπουτίκ, δεν έχει “hot spot”. Έχει μόνο σκιές που μακραίνουν και τον ήχο από τζιτζίκια που έχουν απομείνει.
Και όμως — μέσα σε αυτό το τοπίο της εγκατάλειψης, η περιπλάνηση γίνεται καθαρή εμπειρία. Χωρίς προορισμό, χωρίς check-in.

Στη λεωφόρο ΝΑΤΟ δεν είναι κανείς κοσμοπολίτης. Είναι μάρτυρας της σιωπής. Παρατηρεί το άδειο τοπίο όπως ένας ποιητής κοιτάει το λευκό χαρτί.

Γιατί εκεί;

Η λεωφόρος ΝΑΤΟ είναι σύνορο και πέρασμα. Ένα κομμάτι πόλης που δεν ανήκει ούτε στην καθημερινότητα ούτε στη φαντασία. Σαν να κρατάει μυστικό: ότι η αληθινή ποίηση του Αυγούστου δεν βρίσκεται στις παραλίες, αλλά στις ξεχασμένες λεωφόρους.

Για τον flâneur, αυτό το μυστικό είναι αρκετό. Το να περπατάς στο κενό, με τη σκόνη να κολλάει στα παπούτσια σου, είναι τελετουργία. Είναι μια πράξη αργής αντίστασης σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα από εσένα.

* Flâneur: όρος της γαλλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα (κυρίως από τον Μπωντλαίρ), που περιγράφει τον περιπατητή της πόλης. Έναν μοναχικό παρατηρητή που περιπλανιέται χωρίς σκοπό, απορροφώντας ρυθμούς, πρόσωπα και σιωπές, μετατρέποντας την περιπλάνηση σε τέχνη θέασης και σκέψης.

• Flâneur
• λεωφόρος ΝΑΤΟ