Γαλάζιο… χαλασμένο τηλέφωνο για κάλπες: Διάψευση, “χαραμάδα” σε τρεις πράξεις – ΟΠΕΚΕΠΕ: Το “γαλάζιο Excel” που δεν κλείνει ποτέ – 13 + 2+ 5 – Τα ονόματα των εμπλεκομένων – Δημοσκόπηση: Στάσιμα νερά και… τρεις «καπετάνιοι» χωρίς πλήρωμα

Κάπου ανάμεσα στη διάψευση και στο υπονοούμενο, η κυβέρνηση έστησε – άθελά της ή όχι – ένα μικρό επικοινωνιακό θρίλερ με φόντο τις πρόωρες εκλογές. Και το σενάριο θύμιζε κλασικό “χαλασμένο τηλέφωνο”: άλλος λέει «καμία περίπτωση», άλλος αφήνει «παραθυράκι» και τρίτος τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Από τη μία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έκοβε με το μαχαίρι τα σενάρια για κάλπες. Απόλυτος. Κατηγορηματικός. Τελεία και παύλα.
Και πριν καλά καλά στεγνώσει η δήλωση, ήρθε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να ρίξει τη φράση-σφήνα: «ενίοτε τα αιτήματα ικανοποιούνται». Μια φράση αρκετή για να ανάψει φωτιές – εντός και εκτός Βουλής.

Το αποτέλεσμα; Ένα πολιτικό ντόμινο νευρικότητας. Βουλευτές να κοιτάζονται μεταξύ τους, αντιπολίτευση να «μυρίζεται αίμα» και το εσωτερικό της ΝΔ να δείχνει – έστω στιγμιαία – αρρυθμία.

Και τότε μπήκε στη σκηνή ο Δημήτρης Καιρίδης για… damage control. Με μια δόση ειλικρίνειας που ξέφυγε από το manual:
αν στόχος ήταν ο πανικός, «τα καταφέρατε». Ο πανικός αφορούσε το ΠΑΣΟΚ άσχετα να τρέμει και το φυλλοκάρδι και των γαλάζιων Βουλευτών που δεν βλέπουν να εκλέγονται.
Και μετά το κλείσιμο: εκλογές στην ώρα τους. Τελεία.

Μόνο που η ζημιά είχε ήδη γίνει. Γιατί στην πολιτική, δεν έχει σημασία μόνο τι λες. Έχει σημασία και ποιος το λέει – και πότε.

Και εδώ, το “μήνυμα” βγήκε… τριχοτομημένο.

ΟΠΕΚΕΠΕ: Το “γαλάζιο Excel” που δεν κλείνει ποτέ

Αν στο Μέγαρο Μαξίμου υπήρχε ταμίας για τις δικογραφίες, θα είχε ήδη ζητήσει ενίσχυση προσωπικού. Μέσα σε 24 ώρες, τρεις δικογραφίες, είκοσι πολιτικά πρόσωπα και μια κυβέρνηση που αρχίζει να θυμίζει περισσότερο λογιστήριο κρίσεων παρά επιτελικό κράτος.

Το πρόβλημα δεν είναι πια η κάθε υπόθεση ξεχωριστά. Είναι η επανάληψη. Το déjà vu που γίνεται κανονικότητα. ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, Τέμπη – κάθε φορά η ίδια αντίδραση: αρχική υποτίμηση, μετά αμηχανία, στο τέλος… διαχείριση ζημιάς.

Η νέα φουρνιά δικογραφιών έχει όμως ένα χαρακτηριστικό που αλλάζει την εξίσωση: δεν μιλάμε για “περιφερειακές απώλειες”, αλλά για πυρήνα εξουσίας. Υπουργοί, πρώην υπουργοί, βουλευτές – ένα ολόκληρο πολιτικό οικοσύστημα που εμφανίζεται να ακουμπά σε ένα δίκτυο επιδοτήσεων με έντονο άρωμα πελατειακού μηχανισμού.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα: όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παύει να είναι “ενοχλητικός παρατηρητής” και γίνεται κεντρικός παίκτης. Γιατί τότε το αφήγημα δεν ελέγχεται επικοινωνιακά.

Το “13+2+5” δεν είναι απλώς αριθμητική. Είναι πολιτικός λογαριασμός που δεν βγαίνει. Και όσο ανοίγουν οι φάκελοι, τόσο λιγότερο πείθει το “μεμονωμένα περιστατικά”.

Στο τέλος της ημέρας, η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει από τις κατηγορίες. Κινδυνεύει από τη συσσώρευση. Από την εικόνα.

Γιατί στην πολιτική, δεν σε ρίχνει πάντα το σκάνδαλο.

Σε ρίχνει η συνήθεια.

Δημοσκόπηση: Στάσιμα νερά και… τρεις «καπετάνιοι» χωρίς πλήρωμα

Στο Μαξίμου κοιτάζουν τα νούμερα και μοιάζουν με εκείνον που περιμένει το ασανσέρ να ανέβει, αλλά αυτό επιμένει να μένει στο ίδιο πάτωμα. Το 25% δεν είναι απλώς ποσοστό – είναι ταβάνι που δεν λέει να σπάσει. Και όταν η φθορά δεν μεταφράζεται σε κατάρρευση αλλά σε… στασιμότητα, το πρόβλημα γίνεται πιο ύπουλο: δεν χάνεις απότομα, αλλά δεν κερδίζεις ποτέ.

Στη Χαριλάου Τρικούπη πανηγυρίζουν το +1%, αλλά με χαμηλό φωτισμό. Γιατί το 12% μοιάζει περισσότερο με “υπόσχεση” παρά με εναλλακτική εξουσίας. Το συνέδριο πέρασε, το αποτύπωμα όμως δεν ακούμπησε την κοινωνία – 35% αδιαφορία δεν είναι πολιτικό μήνυμα, είναι καμπανάκι.

Και μετά έρχεται το πιο ενδιαφέρον: το πολιτικό “φαντασιακό”. Τσίπρας και Καρυστιανού ισοπαλία στις θετικές γνώμες. Δηλαδή, ένας πρώην πρωθυπουργός και ένα πρόσωπο που μόλις μπήκε στο κάδρο παίζουν στο ίδιο ταμπλό. Αυτό δεν είναι απλώς μέτρηση – είναι ένδειξη κενού. Όταν το σύστημα δεν πείθει, το ακροατήριο δοκιμάζει νέα πρόσωπα, ακόμη κι αν δεν έχουν ακόμη κόμμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 4% θυμίζει περισσότερο πολιτικό footnote παρά αντιπολίτευση. Και ο “χώρος” γίνεται πεδίο ελεύθερης διεκδίκησης: λίγο Τσίπρας, λίγο Καρυστιανού, λίγο Σαμαράς – πολλοί παίκτες, χωρίς ακόμη ομάδα.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι αλλού: στην κοινωνία. 41% λέει “λάθος κατεύθυνση”, 46% “δεν φτάνει”. Δηλαδή σχεδόν κανείς δεν λέει “είμαστε καλά”.

Δημοσκόπηση Pulse: Μη επαρκή τα μέτρα της κυβέρνησης για τον πόλεμο – 16,5% η διαφορά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Και κάπως έτσι διαμορφώνεται το σκηνικό:
μια κυβέρνηση που δεν πέφτει, μια αντιπολίτευση που δεν ανεβαίνει και μια κοινωνία που… περιμένει κάτι άλλο.
Το ερώτημα δεν είναι ποιος προηγείται.
Το ερώτημα είναι ποιος θα γεμίσει το κενό πριν το κάνουν οι εξελίξεις.

• δημοσκόπηση
• ΟΠΕΚΕΠΕ