Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια πενηνταρού απ’ τους ινφλουένσερς…

Να σας πω ότι θυμάμαι πότε ακριβώς το είδα το σκηνικό, ψέματα θα σας πω. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του ογδόντα πρέπει να ήταν, γιατί είχαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση στου Ζωγράφου που μέναμε με τον αδερφό μου, αυτό τουλάχιστον δεν το ξεχνάω.

Εκεί λοιπόν, περασμένα μεσάνυχτα, έχω επιστρέψει από κάτι ξύδια και όπως κάθομαι μια στιγμούλα να πάρω αναπνοή, ανοίγω το μαγικό κουτί και πέφτω πάνω σε αγώνες αμερικάνικου κατς. Τρεις το πρωί, τι καλύτερο ρε φίλε για ένα κεφάλι κλούβιο απ’ τα Τσώνυ;

Είναι λοιπόν σε μια ανάπαυλα η φασούλα, ανάμεσα σε δυο κλωτσομπουνίδια, και βγαίνει ένα ντούκι με τη φορμίτσα τη λαμέ και φωνάζει στο κοινό «έχω εκατό δολάρια για έναν τυχερό»!

Πανζουρλισμός στις κερκίδες, χειροκρότημα να ματώνουν οι παλάμες, φωνές, κακό, μάτια που γυαλίζουν. «Όποιος πρόλαβε», συνεχίζει το ντούκι, «ας έρθει τώρα να μου φιλήσει την πατούσα και την πήρε την κατοσταρού»!

Πετάγονται μιλιούνια, ορυμαγδός, τσαλαπάτημα, μπαίνουν μπροστά οι σεκιουριτάδες, πέφτουν κάτι ψιλές, τρουπώνουν πεντέξι, φτάνουν στο ρινγκ, προλαβαίνει ο ένας ο πιο ευέλικτος, περνάει τα σκοινιά κι ανεβαίνει στο καναβάτσο. Και κάνει το ντούκι τη μεγάλη κίνηση και βγάνει την μπότα την χρυσοποίκιλτη, άνευ κάλτσα από κάτω, κουνάβι σκέτο σε λέω, σηκώνει το πόδι και λέει στον μεγάλο «τυχερό» τα αθάνατα λόγια:

C’mon feel the cheese!

Σε απλά ελληνικά:

Έλα και νοιώσε την τυρίλα!

Ε ναι παιδιά, για πατούσα άπλυτη μιλάμε, για ποδάρα εύοσμη, άλλες λεπτομέρειες δε λέω, αντράλα θα μού ‘ρθει.

Οπότε πετάγεται ο τυπάς που είχε καταφέρει να φτάσει στον πολυπόθητο στόχο, ρίχνει φιλί σβουριχτό στο επίμαχο σημείο, βουτάει την κατοστάρα και αρχίζει να πανηγυρίζει μπροστά στον φακό χοροπηδώντας σαν παλαβός. Σαν να τον χτύπησε ρεύμα!

Και στις κερκίδες ζήλεια πράσινη, στραβομουτσουνιάζανε, μουντζώνονταν οι θαμώνες που δεν προλάβανε αυτοί να μπουκάρουν στο ρινγκ και τα κατάφερε ο άλλος…

Τα έβλεπε αυτά το βλαχάκι απ’ τα Τρίκαλα και σκεφτότανε «αμερικανάκια ρε γαμώτι, για τα λεφτά τα κάνουν όλα, εδώ θα τον κλάναμε στην μούρη τον κατσέρ». Δεκαετία του ογδόντα γαρ, μπορεί να γινόσαντε σημεία και τέρατα πίσω απ’ τις κουΐντες αλλά δημοσίως τα αποφεύγαμε τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια. Έστω, προσπαθούσαμε να τα αποφύγουμε…
Σαράντα τόσα χρόνια αργότερα, όμως, αλλάξανε τα κόζια.
Αλλάξανε εντελώς.

Βλέπε το στόρι με τους δύο ινφλουένσερς, αυτόν τον Φειδία από την Κύπρο που εξελέγη προσφάτως Ευρωβουλευτής και έναν άλλον απ’ τα Νότια Προάστια του Λεκανοπεδίου που δεν θα τον διαφημίσω. Οι οποίοι πήγανε, με κάμερες εννοείται, στο Σύνταγμα και δίνανε λεφτά σε πιτσιρικαδες για να κάνουν παπαριές. Τύπου 50 ευρώ σε ένα τυπάκι για να τρέξει ημίγυμνο φωνάζοντας “Φειδία σε λατρεύω” και να βουτήξει στο σιντριβάνι. Κι άλλα τόσα σε έτερο νεοσσό για να πάρει μια γόπα σιγαρέτου, να τη μασήσει και να τη φτύσει. Τέτοιες ομορφιές, τέτοιες φαντασμαγορίες, πάλι καλά που δεν τους φωνάζανε “take it suckers”. Που μπορεί και να τους το λέγανε, δηλαδή, σιγά μην δω το βίντεο και δώσω κλικ…

Πράγμα το οποίον μας φέρνει πίσω στον κατσέρ του “feel the cheese” και στο πώς η Αμερική κατάφερε επιτέλους να κατακτήσει ολοκληρωτικά τόσο το συνειδητό όσο και το υποσυνείδητό μας. Όχι, όχι η απαστράπτουσα Αμερική του “cool million” που τη βλέπετε και τη λιγουρεύεστε, αλλά η λιγδιάρα Αμερική του “quick buck” που παριστάνετε ότι δεν την ξέρετε καν και κάνετε “ίου” όταν περνάει από μπροστά σας. Αυτή είναι η δική σας κοντινή Αμερική, που θα έλεγε κι ο κύριος Γιάννης, είστε πλέον και επισήμως σκλάβοι της…

Υ.Γ.: Γελάγατε με τη Γαλάτω πουλάκια μου, αλλά η κυρία όχι μόνο τα έχει τετρακόσια αλλά είναι και εκατό τοις εκατό σεμνή και ταπεινή όπως μας έδειξε στη συνέντευξή της στην «Καθημερινή».

• influencers
• Φειδίας Παναγιώτου