Για την Φώφη Γεννηματά

Έκαμε  «οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου» είπε χθες η Προέδρος  της Δημοκρατίας αποχαιρετώντας στην Μητρόπολη την Φώφη Γεννηματά με τον γνωστό στίχο του Ανδρέα Εμπειρίκου. Εγώ θα έλεγα ότι έκανε «οίστρο της ζωής την γνώση του θανάτου», όπως λέει  σε ένα σημείωμά του  ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Και  εξηγεί: «Ο φόβος του θανάτου διακατείχε παντού και πάντοτε όλους τούς θνητούς. Ίσως αυτός μας  εμποδίζει κι εμάς σήμερα, …να έχουμε τον απαιτούμενο οίστρο για την ζωή μας, να έχουμε δηλαδή την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά θνητοί, και ό,τι έχουμε να κάνουμε, αν γίνεται, θα γίνει εδώ, από μας!»

Αυτό ακριβώς με εντυπωσίασε  στην Φώφη Γεννηματά  που έφυγε  εντελώς ανεπάντεχα στα 56 της νικημένη  από τον καρκίνο. Αυτή η  γυναίκα είχε απόλυτη γνώση του θανάτου, αφού  που από τα μικρά της  χρόνια  συναντήθηκε μαζί του, όταν έχασε  και τους δυο γονείς της από την ίδια αρρώστια.  Κι όταν  ο καρκίνος χτύπησε και την δική της πόρτα, αντί  να υποταχθεί στην οικογενειακή μοίρα, αυτή δεν το έβαλε κάτω. Τουναντίον, τον πάλεψε  παλληκαρήσια.  Στον πολύχρονο πόλεμό που είχε μαζί του, καίτοι πολιτικός,  δεν εργαλειοποίησε το πρόβλημα της  για ψηφοθηρικούς λόγους. Και μπορεί στο τέλος να έχασε την μάχη – εξάλλου  ποιος κέρδισε ποτέ την μάχη μ΄ αυτή την αρρώστια;… – κατάφερε όμως να κερδίσει τη γενική εκτίμηση  εχθρών και φίλων με την  αξιοπρέπεια και τη γενναιότητά της.

Ένα άλλο  χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που φωτίσθηκε  με την «αναχώρηση» της , ήταν η ικανότητα της να  ενώνει όλες τις τάσεις που υπήρχαν στο ΚΙΝΑΛ. Ίσως γιατί είχε αποδείξει έμπρακτα εκτός  την  πίστη της στη ενότητα του κόμματος και την γενναιότητα της να αναλαμβάνει  πρωτοβουλίες σε δύσκολες περιόδους.  Το 2015 παρέλαβε από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο το  κόμμα στο  4,48% , στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου το πήγε  στο 6%  και  στις εκλογές του 2019 το έφτασε στο 8,10%.

Την αρχηγία αυτού του  κόμματος διεκδικούν τώρα  6 υποψήφιοι. Κι επειδή η ζωή δεν σταματά, σε λίγες μέρες θα ξαναρχίσουν τον προεκλογικό τους αγών. Με τις αναμενόμενες  εσωκομματικές  κόντρες ,τα γνωστά  συντροφικά μαχαιρώματα και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Με τον  Γιώργο Παπανδρέου να μιλά για «προοδευτική διακυβέρνηση»  και τον Ανδρέα Λοβέρδο να υποψιάζεται  ότι πίσω από την «προοδευτική διακυβέρνηση»  κρύβεται μια συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ ,τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Παύλο Χρηστίδη να  επιμένουν στην αλλαγή φρουράς από την «νέα γενιά» και τους Χάρη Καστανίδη και Παύλο Γερουλάνο να  προσπαθούν να  διαμορφώσουν το πολιτικό στίγμα τους.. Και μέσα σε όλα αυτά, οι δυο «μεγάλοι» Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ να καλοβλέπουν το ΚΙΝΑΛ  λόγω απλής αναλογικής. Οπότε εύλογα τίθεται το ερώτημα: Τι θα συμβεί την επομένη  των εσωκομματικών εκλογών  του Δεκεμβρίου; Θα μπορέσουν να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια στέγη ο Παπανδρέου  με τον Λοβέρδο; Θα επικρατήσει  ενωτικό πνεύμα ασχέτως αποτελέσματος  ή θα απελευθερωθούν φυγόκεντρες δυνάμεις από τις κόντρες των υποψηφίων;

Στο λιτό αυτό σημείωμα για την Γεννηματά  ξεκινήσαμε με ένα στίχο του Εμπειρίκου. Θα κλείσουμε πάλι  με ποίηση: «Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα…» λέει κάπου ο Οδυσσέας Ελύτης. Θα μπορούσε να  το είχε ψιθυρίσει  στους 6 υποψήφιους και η ίδια η Φώφη λίγο πριν την «αναχώρησή» της…

 

 

• Φώφη Γεννηματά