Γιατί η Αριστερά εκφράζει ό,τι πιο συντηρητικό υπάρχει…

Τελικά ποιος είναι προοδευτικός σε αυτό τον τόπο και ποιος συντηρητικός; Γιατί ωραίο είναι να λες πως είσαι προοδευτικός μόνο και μόνο γιατί δηλώνεις αριστερός, όμως την προοδευτικότητά σου πρέπει να την αποδεικνύεις στην πράξη και όχι απλώς με μεγαλοστομίες…

Η Αριστερά στην Ελλάδα, στα σχεδόν 50 χρόνια της μεταπολίτευσης έχει ως γνωστόν αυτοαναγορευτεί σε προοδευτική παράταξη. Μόνιμα δε κατηγορεί τους κεντροδεξιούς αντιπάλους της ότι εκφράζουν τη συντήρηση και τη διαφθορά. Τελευταία και ιδιαίτερα μετά το δυστύχημα των Τεμπών τους καταγγέλλει ότι συντηρούν και προστατεύουν το “βαθύ κράτος”…
Αν όμως ξεπερνούσε για λίγο το σύνδρομο της μεγαλομανίας της, θα διαπίστωνε πως μάλλον εκείνη είναι που τελικά εκφράζει ό,τι πιο συντηρητικό και μουχλιασμένο υπάρχει στην κοινωνία και στο “βαθύ κράτος”! Ναι, η Αριστερά! Γνήσια και αυθεντικά.

Είναι η Αριστερά που έχει σταθεί απέναντι – και πολλές φορές δυναμικά – με τους κομματάρχες εργατοπατέρες και τα “στρατεύματά” της στο ξεβόλεμα των ημετέρων και σε όποια απόπειρα αλλαγής ακόμα και σε ό,τι έχει να κάνει με σλτην καθημερινότητα των πολιτών…Αυτό εννοεί όταν λέει με θράσος ότι αντιπροσωπεύει την προοδευτικότητα στη χώρα μας;

Προνομιακός της χώρος είναι, ποιος άλλος; Μα φυσικά το Δημόσιο! Είτε στον στενό τομέα του Δημοσίου είτε σε Δημόσιους Οργανισμούς δεν είναι οι αριστεροί συνδικαλιστές – αλλά και οι Πασόκοι, μην τους ξεχνάμε κι αυτούς – που πρωτοστατούν με μανία σε κινητοποιήσεις; Δεν ζητούν να μην ταραχθούν ούτε καν τα λιμνάζοντα απόνερα του διεφθαρμένου παρακράτους που κυριαρχεί στην καρδιά του ίδιου τους κράτους; Δεν είναι όλοι τους που αρνούνται τα πάντα; Την αξιολόγηση, τις κρίσεις για την ιεραρχία, τις αλλαγές στο Δημόσιο;

Άραγε δεν είναι συνένοχη η Αριστερά για τη σφοδρή αντίδρασή της σε οποιαδήποτε απόπειρα για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού; Ξεχνάμε τις μαζικές απεργίες και τις κινητοποιήσεις της κόντρα στη μεταρρύθμιση του Σπράου; Μια μεταρρύθμιση η οποία αν δεν υποχωρούσε τότε η κυβέρνηση Σημίτη και εφαρμοζόταν, ίσως να είχε σωθεί το ασφαλιστικό; Ίσως να μην χρειαζόταν να ζήσουμε αργότερα την κόλαση των μνημονίων!

Το ίδιο δεν έκαναν οι συνδικαλιστές και με τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού επί Καραμανλή; Ποιος δεν θυμάται (πάλι επί Καραμανλή) τις κινητοποιήσεις των εργατοπατέρων του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλυαν το λιμάνι του Πειραιά και τις εισαγωγές-εξαγωγές αντιδρώντας στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ από την COSCO, τη μεγαλύτερη ίσως και πιο επιτυχημένη επένδυση που έγινε ποτέ στον τόπο μας; Κι όλα αυτά επειδή οι κύριοι αυτοί αρνούνταν να ξεβολευτούν και να σταματήσουν το συνδικαλιστικό νταβατζιλίκι των λιμενεργατών. Και όχι μόνο…

Σάμπως δεν είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από τους οδυρμούς και τους κλαυθμούς της Αριστεράς για το κλείσιμο της Ολυμπιακής το 2009 που κόστιζε τότε ένα εκατομμύριο την ημέρα στον Έλληνα φορολογούμενο; Ή τις οιμωγές της για το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων όταν προσπάθησε να τους ιδιωτικοποιήσει ο Σαμαράς έναντι 350 εκατομμυρίων ευρώ; Και τελικά τι έγινε; Τους πούλησε η κυβέρνηση της Αριστεράς με μόλις 45 εκατομμύρια. Πιθανόν όμως να έχουν άλλη αξία τα 45 εκατομμύρια όταν το deal το κάνουν οι αριστεροί. Είναι προοδευτικό deal, άρα καλό…

Αυτό βέβαια δεν αναιρεί και τις σοβαρότατες ευθύνες των κυβερνήσεων του παρελθόντος! Που κρυπτόμενες πίσω από το πολιτικό κόστος έβαζαν στο ράφι τις μεταρρυθμιστικές τους προσπάθειες και συμβιβάζονταν με το βαθύ κράτος της αριστερής συντήρησης και μούχλας…

Για αυτό, εδώ που φτάσαμε, η μόνη λύση για να προχωρήσει ο τόπος στις επιταγές του 21ου αιώνα, είναι να προκύψει από τις εκλογές μια κυβέρνηση, αποφασισμένη να σπάσει το απόστημα του βαθέος κράτους και του αναχρονισμού. Να τραβήξει μπροστά και δυναμικά την κοινωνία και τον τόπο στην πρόοδο και την ανάπτυξη που ονειρεύονται αλλά ακόμα δεν έχουν ζήσει, οι νεώτερες γενιές. Ο Μητσοτάκης, έστω και αργά, δηλώνει αποφασισμένος να το κάνει. Γρήγορα θα αποδειχθεί αν τα λόγια του θα γίνουν και έργα…

• Αριστερά
• εκλογές 2023