Γιατί καίγεται η Ελλάδα κάθε χρόνο; Ηθική ευθύνη χωρίς λογοδοσία που εξοργίζει

Το ερώτημα επανέρχεται με ανατριχιαστική συνέπεια κάθε καλοκαίρι, όταν οι φωτιές καταστρέφουν αμέτρητα στρέμματα γης και περιουσίες, αφήνοντας πίσω τους ανείπωτο πόνο και θλίψη. Ο δημόσιος διάλογος ανοίγει και κλείνει με τις ίδιες εξηγήσεις: λάθη, ολιγωρίες και έλλειψη αποτελεσματικού σχεδιασμού. Αλλά γιατί η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη;

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που αντιμετωπίζει πυρκαγιές, ωστόσο η συχνότητα και η ένταση με την οποία πλήττεται εγείρουν σοβαρά ερωτήματα. Πώς καταφέρνουν άλλες μεσογειακές χώρες να περιορίσουν τις ζημιές; Τι κάνουν διαφορετικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Σίγουρα, οι κλιματικές συνθήκες και η εύφλεκτη χλωρίδα παίζουν ρόλο, αλλά είναι αυτά τα μόνα αίτια;

Η πρόσφατη κριτική για την απορρόφηση των πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης αποκαλύπτει ένα ανησυχητικό έλλειμμα προτεραιοτήτων και διαχείρισης. Από τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που έχουν διατεθεί για την Πολιτική Προστασία, μόλις το 1% έχει απορροφηθεί. Τα απαραίτητα έργα καθυστερούν, ενώ ο εξοπλισμός που θα μπορούσε να σώσει ζωές και περιουσίες παραμένει στα χαρτιά.

Η αδυναμία υλοποίησης των Περιφερειακών Κέντρων Πολιτικής Προστασίας (ΠΕΚΕΠΠ) είναι χαρακτηριστική. Ενώ υπήρξε σχεδιασμός και κονδύλια, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της αδυναμίας εύρεσης οικοπέδων. Πώς είναι δυνατόν να μην μπορούν να βρεθούν κατάλληλοι χώροι;

Η μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες είναι επίσης ένα σημείο τριβής. Τα μέτρα πυροπροστασίας που ζητούνται από τους ιδιώτες φανερώνουν μια κρατική απουσία που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Πώς μπορεί το κράτος να απαιτεί από τους πολίτες να προστατέψουν τις περιουσίες τους, όταν δεν επιδεικνύει την ίδια αυστηρότητα στον σχεδιασμό και την εφαρμογή των δικών του μέτρων;

Το αρχικό ερώτημα παραμένει: Γιατί καίγεται η Ελλάδα κάθε χρόνο; Μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν οι κυβερνώντες είναι πρόθυμοι να απαντήσουν με ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα, παραμερίζοντας το πολιτικό κόστος, ώστε να μην καίγεται ξανά και ξανά η χώρα μας;

Το πιο εξοργιστικό σε αυτή την επαναλαμβανόμενη τραγωδία δεν είναι μόνο οι χαμένες ζωές και οι κατεστραμμένες περιουσίες, αλλά και η στάση των υπευθύνων. Ο ισχυρισμός ότι “έγιναν όλα όπως έπρεπε” είναι προσβλητικός και απαράδεκτος, όταν οι εικόνες της καταστροφής μαρτυρούν το αντίθετο. Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει καμία παραίτηση, όχι επειδή το ζητάει η αντιπολίτευση, αλλά από στοιχειώδη ηθική ευθύνη;

Η ανάληψη ευθύνης είναι θεμέλιο της πολιτικής ηθικής και ακεραιότητας. Όταν οι κυβερνώντες αρνούνται να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να λογοδοτήσουν, στέλνουν το μήνυμα ότι η αποτυχία δεν έχει συνέπειες. Αυτό δεν είναι απλώς απογοητευτικό—είναι εξοργιστικό. Η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί ηθική ευθύνη και λογοδοσία, ειδικά όταν το τίμημα της αποτυχίας είναι τόσο βαρύ.

• Ελλάδα
• φωτιά στην Αττική