Γιατί το σπρέι πιπεριού δεν πρέπει να μετατραπεί σε… μπαζούκας!

«Δικαιώματα που δεν προκύπτουν από ένα καθήκον που επιτελέσαμε καλά, δεν αξίζουμε να τα έχουμε», Μαχάτμα Γκάντι

Τα ελληνικά πανεπιστήμια αποτελούν μία παγκόσμια αρνητική μοναδικότητα. Πουθενά στον κόσμο αριστεριστές αντιεξουσιαστές και πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες οι οποίοι στην μεγάλη πλειονότητα τους δεν είναι καν φοιτητές, έχουν «στέκια» – ακόμη και εργαστήρια παραγωγής μολότοφ – μέσα στα ΑΕΙ. Πουθενά στον κόσμο δεν κτίζουν πρυτάνεις και καθηγητές μέσα στα γραφεία τους, τους κρατούν ομήρους και επιχειρούν να τους εξευτελίσουν, τρομοκρατούν τους φοιτητές που το μόνο που θέλουν είναι να παρακολουθήσουν τα μαθήματα τους και να ζήσουν την ξενοιασιά της φοιτητικής ζωής, πριν μπουν στα δύσκολα της κοινωνικής και επαγγελματικής ενηλικίωσης όχι με τη στενή έννοια της ηλικίας αλλά των υποχρεώσεων.

Τα ελληνικά ΑΕΙ αποτελούν μοναδική περίπτωση και ως προς την ανοχή που έχει επιδειχθεί στην εγκληματικότητα (διακίνηση ναρκωτικών, βιασμούς κλπ). Σαφώς και δεν είναι ο κανόνας. Αλλά γιατί να υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που δεν είναι πάντως λίγες.

Απόψεις που εκφράστηκαν δια στόματος του τότε υπουργού Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνου Γαβρόγλου, ότι «στα πανεπιστήμια αυτά τα θέματα (σημ.της εγκληματικότητας) λύνονται από μέσα, αν υπάρχει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα και σύλλογος καθηγητών» είναι υπερμεγέθεις αερολογίες και δείχνουν έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης. Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ στελέχη που σπούδασαν ή δίδαξαν σε ξένα πανεπιστήμια. Τόλμησαν να εξάγουν τέτοιου είδους απόψεις; Όχι βέβαια! Θα τους είχαν δείξει κόκκινη κάρτα.

Έχω επισκεφθεί -όπως και πολλοί άλλοι – ΑΕΙ στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ κλπ. Πουθενά δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Το «είδα φως και μπήκα» δεν παίζει. Στα περισσότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα υπάρχει έλεγχος. Ποιος -πέραν των φοιτητών, καθηγητών και του διοικητικού και άλλου προσωπικού- μπαίνει στον πανεπιστημιακό χώρο και γιατί. Οι περισσότερες επισκέψεις αφορούν κλεισμένα ραντεβού για τα οποία υπάρχει λίστα στην είσοδο.

Εδώ είμαστε από άλλο πλανήτη. Προσωπικά θεωρώ απολύτως αναγκαίο το αίσθημα της ασφάλειας στα ΑΕΙ. Να τηρείται η νομιμότητα και να λειτουργεί και αποτρεπτικά. Άλλο το άσυλο των ιδεών όπου σαφώς έχουν θέση και οι αναρχικοί, και άλλο το άσυλο στην ασυδοσία. Δεν μπορεί ο γονιός που στέλνει το παιδί του να πάρει ένα πτυχίο, πολλές φορές από το υστέρημα του, να έχει αγωνία για κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο του.

Από την άλλη η αστυνομία στα ΑΕΙ είναι η λύση; Ο κλασικός αστυνομικός όχι. Θα μπορούσε να πυροδοτήσει ντόμινο αντιδράσεων. Άλλο να κάνεις περιπολία στο δρόμο και για παράδειγμα να ζητάς στοιχεία από τον ύποπτο, εντός ή εκτός εισαγωγικών και άλλο η συμπεριφορά μέσα σε ένα πανεπιστημιακό χώρο όταν κάνεις έναν έλεγχο. Το ειδικό σώμα που θα τοποθετηθεί από τον Σεπτέμβριο, δεν πρέπει να προκαλεί και να πυροδοτεί αντιδράσεις ακόμη και από φοιτητές που δεν έχουν σχέση με τους πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες αλλά αισθάνονται ότι απειλείται το άσυλο τους. Όσο και αν κάποια πράγματα θεωρούνται αυτονόητα ενίοτε ο δρόμος για να φτάσει κάποιος σε αυτήν παραδοχή, έχει εμπόδια που θα πρέπει να ξεπεραστούν με ψυχραιμία και αλληλοκατανόηση.

Για αυτούς τους λόγους θεωρώ μείζον θέμα την εκπαίδευση των ανδρών και γυναικών της ΕΛ.ΑΣ που θα τους ανατεθεί ο έλεγχος των ΑΕΙ. Πρέπει να είναι υποδειγματική. Εάν παρατηρηθούν μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους σκηνές αλά ΗΠΑ, που κατέγραψαν οι κάμερες στις διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης, με τρεις αστυνομικούς να είναι πάνω από έναν διαδηλωτή για να τον ακινητοποιήσουν, η κυβέρνηση θα το χάσει το παιχνίδι πριν ακόμη μπει στο γήπεδο.

Το ένα είναι νόμος. Το πιο σημαντικό όμως είναι το πως θα εφαρμοστεί. Εάν εφαρμοστεί με λάθος τρόπο ακόμη και το σπρέι πιπεριού που θα φέρει η πανεπιστημιακή αστυνομία αντί για όπλο, μπορεί να μετατραπεί σε ..μπαζούκας και να τα τινάξει όλα στον αέρα!

• πανεπιστήμια