Γίνατε τελικά σοφότεροι από τη χθεσινή τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών; Αντέξατε να τη δείτε ως το τέλος;

Δεν ξέρω για σας αλλά αν λάβω τοις μετρητοίς τα νούμερα τηλεθέασης, μάλλον πολλοί τηλεθεατές προτίμησαν να δουν τον αγώνα του Champion League. Και ίσως να είχαν δίκιο.

Γιατί τι είδαμε όλοι εμείς που είμαστε “άρρωστοι” – λόγω επαγγέλματος – με την πολιτική; Χιλιοειπωμένες ατάκες των πολιτικών αρχηγών, τσιτάτα των κομμάτων τους και υποσχέσεις που λίγο ή πολύ είναι γνωστές από τα προεκλογικά τους προγράμματα. Ούτε διάλογος, ούτε αντιπαράθεση ούτε τίποτα από όλα εκείνα που θα νοστίμιζαν ένα ντιμπέιτ αν γινόταν συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο…

Μια λοιπόν από τα ίδια και χθες. Όπως γίνεται εδώ και 30 χρόνια. Μονόλογοι αργόσυρτοι, κουραστικοί και με ελάχιστες ειδήσεις. Και κανένας αρχηγός δεν νομίζω ότι έπαθε κάποια ζημιά ή κατά το κοινώς λεγόμενο δεν την πάτησε… Βέβαια δεν μας προκάλεσε κάποια έκπληξη όλο αυτό το θέαμα. Το ξέραμε και το περιμέναμε. Τότε, θα μου πείτε, γιατί έγινε; Έλα μου ντε! Μάλλον από μια εθιμική (;) υποχρέωση και μια δηθενιά ότι κάνουμε και στην Ελλάδα ντιμπέιτ.

Μόνο που το ντιμπέιτ made in Greece δεν έχει καμία σχέση με τα αντίστοιχα που γίνονται στην Ευρώπη και την Αμερική. Γιατί εκεί οι πολιτικοί μονομάχοι έχουν την άνεση να απαντήσουν ο ένας στον άλλον, να συζητήσουν απευθείας – ενδεχομένως έντονα – αλλά να συζητήσουν και πιθανότατα να στριμώξουν αλλήλους. Από τέτοια ντιμπέιτ σε άλλες χώρες έχουν κριθεί πολιτικές καριέρες. Άλλοτε ανέδειξαν νικητή και άλλοτε κατέστρεψαν φαβορί των εκλογών.

Οι δικοί μας εδώ επειδή φοβούνται τα στραβοπατήματα, έχουν επιλέξει την πεπατημένη που σερβίρουν στους τηλεθεατές ειδικά από το 2000 και μετά. Ο πρώτος που επέμενε πιεστικά να μην υπάρχει απευθείας αντιπαράθεση ήταν ο Κώστας Σημίτης στην τηλεμαχία του με τον αείμνηστο Μιλτιάδη Έβερτ, το 1996. Επέμενε και εκβίαζε. Αν τολμούσε ο συνομιλητής του να του απευθύνει απευθείας τον λόγο, θα σηκωνόταν και θα έφευγε. Αυτή την απειλή την επανέλαβε και στην τηλεοπτική μονομαχία του με τον Κώστα Καραμανλή στις εκλογές του 2000. Εκεί να δείτε πόσο είχε στηλώσει τα πόδια ο Σημίτης αρνούμενος οποιαδήποτε face to face κουβέντα! Πού να τολμούσε να τα βάλει με τον σίφουνα Καραμανλή και τον χειμαρώδη λόγο του! Και φυσικά τα κατάφερε να επιβάλει ξανά την τηλεοπτική πλήξη. Και μάλιστα αυτή τη φορά και με τη συμμετοχή και των άλλων αρχηγών οδηγώντας το ντιμπέιτ σε ένα νυσταλέο τηλεοπτικό προϊόν…

Ε αυτό το μοτίβο συνεχίστηκε και στις επόμενες εκλογές, με εξαίρεση το 2009 όταν ο Καραμανλής δέχθηκε και μια αναμέτρηση με τον Γιώργο Παπανδρέου αφού είχε προηγηθεί το ντιμπέιτ με όλους μαζί τους αρχηγούς. Από τότε, δεν ξεφύγαμε ποτέ από τη Σημιτική συνταγή. Όλοι οι αρχηγοί μαζί, ποτέ απευθείας αναμέτρηση, ναι στην πλήξη! Αλλά μην ανησυχείτε. Τελικά όλοι τους βολεύονται έτσι. Οι καινοτομίες αναβάλλονται πάντα για την επόμενη φορά…

Εκείνο όμως που πραγματικά είναι ανήκουστο, δεν είναι μόνο ότι επιλέγουν οι πολιτικοί τη θεματολογία ή το πώς θα απαντάνε στις ερωτήσεις. Το εξωφρενικό είναι ότι διαλέγουν και το ποιοι δημοσιογράφοι θα τους ρωτάνε! Αυτά δεν γίνονται σε κανένα ντιμπέιτ σοβαρής και δημοκρατικής χώρας.

Και εδώ η στάση της ΕΣΗΕΑ θα έπρεπε να είναι αποφασιστική και καταλυτική. Είναι πρωτάκουστο να επιλέγουν τους δημοσιογράφους οι πολιτικοί. Αυτός ο δημοσιογράφος μ΄αρέσει, ο άλλος δεν μ΄αρέσει, δεν τον θέλω. Απαράδεκτο! Όπως απαράδεκτο είναι και το να επιλέγονται μονίμως οι παρουσιαστές των ειδήσεων, οι σταρ και να αποκλείονται τόσοι και τόσοι σοβαροί και καταξιωμένοι συνάδελφοι εφημερίδων και ενημερωτικών σάιτ. Που και αυτούς τους αποκλείουν οι πολιτικοί!

Αλλά είπαμε, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας μπορεί άνετα να γίνεται σοβαρή συζήτηση για το αν θα έχουμε Δήμητρες και τοπικά νομίσματα. Στα νυσταλέα και προκατασκευασμένα ντιμπέιτ θα κολλήσουμε; Σιγά!