Γιώργος Γκιόκας στο Newpost: «Τέχνη μπορεί να κινητοποιήσει και να αφυπνίσει, μόνο όποιον είναι σε θέση να το κάνει»

Η παράσταση που σκηνοθέτησαν ο Νίκος Μαρνάς και ο Γιώργος Γκιόκας, αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από το Θέατρο Τέχνης, έκλεψε τις εντυπώσεις. Με τους ίδιους μαζί με τον Λεωνίδα Μπακάλη και Νίκο Στεργιώτη να ερμηνεύουν μοναδικά ένα δυστοπικό σύμπαν, που συνταράσει. Γι’ αυτό και η επανάληψη για 2^η σεζόν στο Studio Μαυρομιχάλη κρίθηκε αναγκαία, μετά τα περσινά sold-out.

Οι νέοι καλλιτέχνες επέλεξαν το τρομακτικά επίκαιρο έργο του Θανάση Τριαρίδη «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου», που γράφτηκε αμέσως μετά το ναυάγιο της Πύλου.

Ο Γιώργος Γκίοκας, ένας εκ των δύο σκηνοθετών, λέει στο Newpost για το κείμενο: «Πρόκειται δηλαδή για ένα έργο το οποίο γράφεται τη στιγμή που τα γεγονότα βρίσκονται ακόμη εν εξελίξει, μιλά για το πρόβλημα προτού αυτό παρέλθει»

Το Newpost μιλήσαμε μαζί του, λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης που έχει προγραμματιστεί για τις 3 Οκτωβρίου με σκοπό να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

 Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς; Πώς φτάσατε να σπουδάσετε υποκριτική και τώρα να σκηνοθετείτε;

Ανέκαθεν είχα την τάση να εγκαταλείπομαι σε φαντασιώσεις, αυτό ήταν και εξακολουθεί να είναι το καταφύγιό μου. Δεν νομίζω ότι η ενασχόλησή μου με την υποκριτική οφείλεται σε κάποια πηγαία κλίση, αλλά μάλλον σε μία προσπάθεια ίασης, μία ανάγκη επούλωσης τραυμάτων, τάσεις φυγής, κλπ. Θα έλεγα πως κατέληξα να ασχοληθώ με το θέατρο επειδή δεν έχω την παραμικρή ιδέα πώς αλλιώς θα μπορούσα να μετέχω στη ζωή και να υπομείνω την πραγματικότητα που με περιβάλει.

Τώρα ναι, σκηνοθετώ. Στην δική μας περίπτωση προέκυψε ως μία άμεση πρακτική ανάγκη: κάποιος έπρεπε να βλέπει τα πράγματα απ’ έξω. Ο Νίκος Μαρνάς, με τον οποίο μοιραζόμαστε τη σκηνοθεσία, υποδύεται αναπόσπαστο ρόλο μέσα στην παράσταση κι έτσι ο κλήρος έπεσε σε εμένα. Πρόκειται για τεράστια ευθύνη. Αλλά και για πολύ γοητευτική διαδικασία.

  Συστήνεστε στο θεατρικό κοινό, με ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή το «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» του Θανάση Τριαρίδη. Τι σας γοήτευσε σ’ αυτό το κείμενο και το επιλέξατε;

Η γραφή του Θανάση Τριαρίδη είναι διαυγής και οι προθέσεις της ξεκάθαρες. Το συγκεκριμένο δε κείμενο, το οποίο πραγματεύεται το ζήτημα των επαναπροωθήσεων μεταναστών, είναι εξαιρετικά επίκαιρο, εκδόθηκε μάλιστα λίγο μετά το ναυάγιο της Πύλου. Πρόκειται δηλαδή για ένα έργο το οποίο γράφεται τη στιγμή που τα γεγονότα βρίσκονται ακόμη εν εξελίξει, μιλά για το πρόβλημα προτού αυτό παρέλθει. Ένα τέτοιο κείμενο μας φέρνει αντιμέτωπους με τις ευθύνες μας, ως δημιουργούς και ως πολίτες,  και εκ των πραγμάτων μας αναγκάζει να πάρουμε θέση. Νομίζω πως αυτοί στάθηκαν οι βασικοί λόγοι για τη συγκεκριμένη επιλογή.

  Πέραν την σκηνοθεσίας, είστε παρόν και επί σκηνής. Σας δυσκόλεψε η διπλή ιδιότητά σας στην παράσταση;

Όντας επιφορτισμένος περισσότερο με το σκηνοθετικό κομμάτι, ο ρόλος τον οποίο υποδύομαι είναι μάλλον επικουρικός. Ο ρόλος αποτελεί σκηνοθετική προσθήκη, δεν υπάρχει στο πρωτότυπο κείμενο. Πρόκειται για ένα βουβό πρόσωπο με συμβολική λειτουργία, το οποίο κάνει κάποια «περάσματα» κατά την διάρκεια του έργου και λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο ως αντίβαρο στις κωμικές παρεκτροπές της παράστασης.

   Το έργο καυτηριάζει ένα σοβαρό κοινωνικό θέμα. Πιστεύετε ότι η Τέχνη μπορεί να κινητοποιήσει και να αφυπνίσει;

Ναι, η Τέχνη μπορεί να κινητοποιήσει και να αφυπνίσει. Βέβαια, μόνο όποιον είναι σε θέση να κινητοποιηθεί και να αφυπνισθεί.

Στον περσινό κύκλο παραστάσεων ακολουθούσαν συζητήσεις. Θα συνεχιστούν; Τι αποκομίζει το κοινό από αυτές;

Ναι, οι συζητήσεις αυτές θα συνεχιστούν. Δεδομένου ότι ένα θεατρικό κείμενο από τη στιγμή που γίνεται παράσταση παύει να ανήκει στον συγγραφέα του, υπό την έννοια ότι έχουν προστεθεί σε αυτό οι αναγνώσεις άλλων, διαφορετικές ματιές, νέες εν τέλει προεκτάσεις, νομίζω ότι πρόκειται για μία πολύ καλή ευκαιρία ώστε το κοινό να επικοινωνήσει με τον άνθρωπο ο οποίος κρύβεται πίσω από αυτό, να έρθει σε επαφή με την αρχική σύλληψη, να γνωρίσει τις προθέσεις, τον σκοπό για τον οποίο αυτό το έργο γράφτηκε και να πληροφορηθεί εκτενέστερα πάνω στις διάφορες πτυχές που συνιστούν το θέμα του έργου.

  Τι σημαίνει το θέατρο για εσάς;

Άλλοτε είναι απλά ένα ακόμη καταναλωτικό αγαθό, μια κοστοβόρα και χρονοβόρα διαδικασία η οποία στην καλύτερη δεν έχει λόγο ύπαρξης και άλλοτε, πολύ σπανιότερα, αποκαλύπτεται ως κάτι τρομερό και μεγαλειώδες, ως μία δύναμη σαρωτική και γενεσιουργός ταυτόχρονα.

Υπάρχει κάτι για το οποίο δεν ακούτε τίποτα και κανέναν; 

Δεν ακούω τίποτα και κανέναν. Γενικά.

«Να ξέρετε πώς αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου»

Συντελεστές

Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης

Σκηνοθεσία: Νίκος Μαρνάς – Γιώργος Γκιόκας

Σκηνικά – Κοστούμια: Ηρώ Παρδαβέλλα

Μουσική: Οδυσσέας Τσούβαλης

Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα

Φωτογραφίες – video: Φίλιππος Μέμος

Παίζουν οι ηθοποιοί:  Γιώργος Γκιόκας, Νίκος Μαρνάς, Λεωνίδας Μπακάλης, Νίκος Στεργιώτης

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

Παραγωγή: SPEAK ART PRODUCTIONS AMKE

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=mVZldsU7gBc

Πληροφορίες

Θέατρο «Studio Μαυρομιχάλη»

Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων

Τηλ 210 6453330

Πρεμιέρα: 3 Οκτωβρίου 2024

Ημέρες παραστάσεων: Κάθε Πέμπτη στις 9:00 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων: 12 € (γενική είσοδος)

Εισιτήρια: https://www.more.com/theater/sfyrigma-trenou/

και τηλεφωνικά στο ταμείο του θέατρου.

Διάρκεια: 70 λεπτά

• Γιώργος Γκίοκας
• Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν