Γιώργος Κακουλίδης: Ο ποιητής του έρωτα και του πάθους, ο γενναίος της ζωής

«Τάφο δικό μου δεν θάχω,

στον άνεμο όλα τα γράφω..»

(«Η κηδεία μου»)

Τον ποιητή Γιώργο Κακουλίδη, που στα 65 του «αναχώρησε» χθες το μεσημέρι, τον γνώρισα το 1980. Μου τον είχε συστήσει ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός. «Ο γιος του ζωγράφου Κακουλίδη» μου είχε πει κοιτάζοντας με τρυφερότητα τον γιο του φίλου του. Έναν ψηλό και γεροδεμένο νεαρό με μαύρο δερμάτινο μπουφάν.

Λένε πως η ποίηση είναι ο «θάνατος» της πραγματικής ζωής.. Πως είναι το κοίταγμα της μέσα ένα διαχωριστικό τζάμι. Και πως ο ποιητής, άλλοτε σαν σνομπ αριστοκράτης κι άλλοτε σαν αγοραφοβικός λούμπεν, δεν αναμιγνύεται με τον πολύχρωμο και πολύβουο θίασο που περνά έξω στον δρόμο με γέλια, με κλάματα, με ελπίδες,τραγούδια, έρωτες και μοιρολόγια.. Αλλά σαν οφθαλμοπόρνος, παρατηρεί την μεγαλειώδη παρέλαση την ζωής, έχοντας ως μοναδική του απόλαυση την όσο το δυνατόν καλύτερη περιγραφή της στον φανταστικό συνομιλητή του.. Κι αν μάλιστα καμμιά φορά ο έρωτας του χτυπήσει την πόρτα, τότε είναι που η αμηχανία του χτυπάει κόκκινο. Ασυνείδητα προσπαθεί να αποβάλλει τον «απρόσμενο επισκέπτη» από τον ιερό χώρο της μοναξιάς του για να μείνει μόνος και να μπορέσει να τον χειρισθεί ως εικόνα και ως ανάμνηση, ως γλύπτης, με την εκπληκτική σμίλη του: Τις λέξεις.. Ο μέγας Μαγιακόφσκι κάποτε το παραδέχθηκε:

«Που να βρω εγώ την ερωμένη εκείνη, που ναναι στα δικά μου μέτρα; Δεν θ΄ άντεχε σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό ουρανό!!Εντός μου, κάτω από μια πελώρια αψίδα θριάμβου, να, παρελαύνουν σε ατέλειωτη σειρά, οι ερωμένες όλων των αιώνων!» λέει στον « Αυτοαγαπώμενο συγγραφέα» του. Όμως ο Γιώργος Κακουλίδης υπήρξε γενναίος στην ζωή, στο ποτό, στα ξενύχτια, στον έρωτα…

Απέναντι ακόμα και στον καρκίνο υπήρξε γενναίος και τον κοίταξε στα μάτια με ένα αλήτικο και προκλητικό ύφος. «Δεν μου επέτρεπε η παιδεία μου, με όλους αυτούς τους ωραίους τρελούς που μεγάλωσα, να κάνω αλλιώς» θα εξομολογηθεί σε μια συνέντευξη του, αναφερόμενος στις συναναστροφές του με τον Νίκο Καρούζο, τον Μίλτο Σαχτούρη, τον Μιχάλη Κατσαρό, τον Κωστή Μοσκώφ κ.α.

Ανήκε σ΄ εκείνη την συνομοταξία των ποιητών που γεμάτοι από έρωτα και πάθος κατέθεσαν στην ποίηση το περίσσευμα τους από την διονυσιακή “συνεύρεση” τους με την πραγματική ζωή. Που στους στίχους τους το «κλάμα» είναι κλαμένο, το «γέλιο» γελαστό ,ο «έρωτας» τους «ερωτικός» και η «θάλασσα» τους μυρίζει ιώδιο. Γιατί οι λέξεις τους, δεν είναι απλά οχήματα επικοινωνίας αλλά πέτρες με ειδικό βάρος, αφού κουβαλάνε στους φθόγγους τους το καταστάλαγμα των προσωπικών βιωμάτων τους. Και κάθε φορά που διαβάζεις τα ποιήματα τους έχεις την αίσθηση ότι ο χώρος πλημμυρίζει αισθήματα, φωνές ,θάλασσες και μυρωδιές. Και ξαναβλέπεις σ ένα φαντασιακό καθρέφτη το 14χρονο επαρχιωτάκι να διαβάζει ποίηση κάτω από το φως μιας λάμπας πετρελαίου ΠΙΤΣΟΣ ,να κλείνει για λίγο το βιβλίο και τα μάτια του και να αναπνέει βαθιά για να ηρεμήσει τους χτύπους της καρδιάς του!!

Καλό σου ταξίδι ποιητή…

• Γιώργος Κακουλίδης
• θάνατος