Δημοσίευση: ’
Γιώργος Παπανδρέου, the fuck you album
ΚΙΝΑΛ, Μπαλκάνια και rock ‘n’ roll ιστορίες
Άμα βουτήξεις βαθιά στη μυθολογία της ροκ μουσικής, θα μάθεις και για το στόρι του fuck you album.
Του δίσκου, δηλαδή, όπου τα παίρνει κρανίο το συγκρότημα ή ο καλλιτέχνης και αποφασίζει όχι απλώς να γυρίσει την πλάτη του στο κοινό αλλά να το στολίσει κιόλας με ένα θριαμβευτικό «άντε γαμηθείτε». Ένα “fuck you”, σα να λέμε, για όσους και όσες κατέχουν τη γλώσσα του Χάρβαρντ.
Για τους Rolling Stones ήταν αναμφιβόλως το “Exile on main st.”, για τους Pink Floyd σίγουρα το “Meddle” και για τον Lou Reed οπωσδήποτε το “Metal Music Machine”. Και πάει λέγοντας για ουκ ολίγους αστέρες του μουσικού στερεώματος, που κάποια στιγμή βαρέθηκαν να κυνηγάνε τη δόξα και το χρήμα και είπανε “basta così”. Άλλο τώρα αν στη συνέχεια ξαναγύρναγαν στο μαγγανοπήγαδο με χέρια και με πόδια. Κάπως πρέπει να ταΐσεις την οικογένεια και τα γούστα ρε φίλε…
Αλλά λέγαμε για το “fuck you album”. Το οποίον σε επίπεδο πολιτικής μας προκύπτει αυτές τις τελευταίες εβδομάδες με την επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στον πολιτικό στίβο. Στον πολιτικό στίβο υψηλών απαιτήσεων για να είμαι πιο ακριβής, μιας και βουλευτής είναι ο άνθρωπος, το γνωρίζω, αλλά τώρα δεν πάει για έδρα, πάει για αρχηγός κόμματος. Και μάλιστα για αρχηγός ενός κόμματος που μπορεί να παίξει ρόλο από ρυθμιστικό ως αποφασιστικό στις κυβερνητικές εξελίξεις των επομένων ετών. Με απλή αναλογική το ‘χεις ανάγκη το ΚΙΝΑΛ για να συγκροτήσεις πλειοψηφία, δεν γίνεται σόλο εκτός κι αν πιάσεις το πενήντα τοις εκατό. Που το έπιασε μια φορά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και από τότε το γράφουν τα βιβλία…
Γιατί “fuck you”, όμως; Γιατί τώρα, για πρώτη και μοναδική φορά, ο ΓΑΠ λέει αυτό το «άντε γαμηθείτε» που έπρεπε να είχε πει εδώ και δεκαετίες ολόκληρες. Για να ξεφορτωθεί την κηδεμονία συντρόφων, συνοδοιπόρων, στελεχών, όλου αυτού του εσμού που κάποτε τον έφερε σε θέση πρωθυπουργική μόνο και μόνο για να τον υποσκάψει από την πρώτη μέρα που ορκίστηκε. Έτσι είναι παιδιά, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας:
Καλός ο Παπανδρέου για φίρμα στη μαρκίζα, αλλά όχι να τον αφήσουμε να κυβερνήσει κιόλας και να μας κάτσει στο σβέρκο όπως ο πατέρας του. Εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε που έλεγε κι ο ποιητής!
Κι έρχεται τώρα ο Γιώργος χωρίς την αίγλη την πριγκηπική, χωρίς το στέμμα και το σκήπτρο, χωρίς το δαχτυλίδι της διαδοχής δια χειρός Σημίτη, χωρίς καν την ψήφο συμπαθείας όπως θα σημείωνε κι ο Κύρτσος. Έρχεται σόλο, για πάρτη του, γιόλο που λένε και οι προχώ, για το γαμώτι που λένε και οι λαχαναγορίτες, να δώσει μια μάχη απολύτως προσωπική και απολύτως αυτόνομη. Μόνος μου και όλοι σας, γηπεδικό νταηλίκι παλαιότατου τύπου, από έναν τύπο που είχε μπει πριν απ’ όλους μας στον εικοστό πρώτο αιώνα. Αλλά καμιά φορά χρειάζεται και το νταηλίκι παλαιότατου τύπου…
Δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρει, οι πρώτες δημοσκοπήσεις τον φέρνουν ίσα βάρκα ίσα πανί με Λοβέρδο και Ανδρουλάκη και με τους πασόκους δεν ξέρεις ποτέ προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Ο,τι και να συμβεί πάντως θα ρίξει τη ζαριά του και θα το γλεντήσει, για πρώτη ίσως φορά στην πολιτική ιστορία του. Με ένα “fuck you” τόσο ηχηρό όσο και απρόβλεπτο!
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr