Γήπεδο «Δημήτρης Διαμαντίδης» για τον Γκάλη της εποχής μας

Ακούγεται υπερβολικό; Ισως. Υπερφίαλο; Ενδεχομένως. Τραβηγμένο; Μπορεί. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλοι το έχουν σκεφτεί. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είναι ο νέος Γκάλης.
Οι λίγο παλιότεροι ίσως να «τσινίσουν», ίσως να στραβομουτσουνιάσουν για τη σύγκριση με τον Ελληνα Θεό του μπάσκετ. Οπως και να το κάνουμε, τις αναμνήσεις τις θέλουμε άθικτες. Στην τροπαιοθήκη του μυαλού μας να τις καμαρώνουμε έτσι όπως τις ζήσαμε.

Εν πάση η περιπτώσει, ο Διαμαντίδης, το χέρι του μπασκετικού Θεού συνεχίζει να γράφει τη δική του «παναθηναϊκή» ιστορία. Πόσα χρυσά καλάθια και πόσες κρίσιμες νίκες υπό την καθοδήγηση του μέγα Ομπράντοβιτς; Τόσα ώστε να «ξεχνιούνται» τα μισά. Τώρα; Πάλι τα ίδια.

Ο «Μήτσος» οδηγεί τον Παναθηναϊκό από νίκη σε νίκη με απίστευτα καλάθια και διαστημικές εμπνεύσεις-αποδόσεις. Τι δεν κάνει; Οργανώνει, κόβει, ράβει, καταθέτει ψυχή και εν τέλει σκοράρει τις στιγμές που μόνο ένας ηγέτης μπορεί. Ετσι και την Τρίτη το βράδυ. Εκανε τη διαφορά την ώρα που ο Ναβάρο έχασε τη μπάλα μέσα από τα χέρια του.

Σε αυτή την εποχή του μπάσκετ, στη σύγχρονη εκδοχή της «πορτοκαλί μπάλας», ο Δημήτρης Διαμαντίδης, κατά τη γνώμη μου, είναι το απόλυτο alter ego του μεγάλου Νικ. Και για να μη μακρυγορούμε, θα έλεγα και κάτι άλλο: αν ήμουν Γιαννακόπουλος και κάποια στιγμή φτιαχνόταν κλειστό γήπεδο, θα το ονόμαζα «Κλειστό Δημήτρης Διαμαντίδης».

ΥΓ. Υπάρχει και μια πιο φθηνή λύση: στο… ενοικιαστήριο του ΟΑΚΑ, να μπει όρος, ώστε στους αγώνες του Παναθηναϊκού το γήπεδο να μετονομάζεται. Φαντάζεστε το εισιτήριο να γράφει επάνω «Γήπεδο Δημήτρης Διαμαντίδης;».

Christiano

• Δημήτρης Διαμαντίδης