Γκιλφόιλ: 100 μέρες… και μια πίστα στον Αργυρό – Ντέρμπι για τη 2η θέση – αλλά στο θέμα διαφθοράς… μηδέν στο πηλίκο – Για τα μάτια του Παναγόπουλου… οι “πράσινοι” βγάζουν τα σπαθιά

Εμείς, πάλι, όσο κι αν προσπαθήσαμε, δεν καταλάβαμε πολλά από το επετειακό βίντεο της Κίμπερλι Γκιλφόιλ για τις πρώτες 100 ημέρες της στην Αθήνα. Μόνο ότι η στρατηγική συνεργασία ΗΠΑ–Ελλάδας… ανέβηκε, όπως είπε, σε «ιστορικά ύψη» — κάπως σαν τις νότες του Μπαμ όταν ανεβαίνει στην πίστα ο Αργυρός.

Γιατί, μεταξύ μας, η διπλωματία μπορεί να είναι υψηλή, αλλά το life style ακόμη ψηλότερο. Ειδικά όταν μετράς πόσες φορές έχει περάσει η Αμερικανίδα πρέσβης από το νυχτερινό πρόγραμμα, πόσες πόζες ανέβηκαν στο Χ και πόσες φορές ευχαρίστησε τον Ντόναλντ Τραμπ για την «εμπιστοσύνη».

Ρεκόρ στο P-TEC, Exxon Mobil, μεγάλοι στόχοι, ιστορικά επίπεδα… όλα ωραία και μεγάλα λόγια. Μόνο που το μόνο «ρεκόρ» που έχει καταγραφεί επισήμως μέχρι στιγμής είναι οι δημόσιες εμφανίσεις της.

Αν συνεχίσει έτσι, στο βίντεο των 200 ημερών περιμένουμε guest star τον Αργυρό να λέει: «Κιμπερλί, στα διπλωματικά… πας Σ’ έχω κάνει Θεό».

Ντέρμπι για τη 2η θέση – αλλά στο θέμα διαφθοράς… μηδέν στο πηλίκο

Στην Real Polls μπορεί να βγήκαν πέντε κόμματα να συνωστίζονται για τη δεύτερη θέση, αλλά ένα συμπέρασμα βγήκε… πρώτο και με διαφορά: το ΠΑΣΟΚ δεν το εμπιστεύεται κανείς για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ούτε για δείγμα στο στατιστικό λάθος.

Μπορεί τα ποσοστά του να πήραν μια μικρή ανάσα –κάτι σαν πολιτικό… σπρέι οξυγόνου μετά το σοκ Παναγόπουλου– αλλά το κοινό εξακολουθεί να του κουνάει το δάχτυλο: «Εσείς θα κυνηγήσετε τη διαφθορά; Ποιοι;». Η εικόνα μοιάζει με εκείνες τις κωμικοτραγικές σκηνές όπου ο πρωταγωνιστής δηλώνει «εγώ είμαι αθώος», και το κοινό γελάει πριν καν τελειώσει τη φράση.

Και μέσα σε αυτήν την αποκαρδιωτική καμπύλη δυσπιστίας, το δεύτερο συμπέρασμα είναι ακόμη πιο πικρό: σχεδόν τέσσερις στους δέκα λένε πως μόνο ένα νέο κόμμα μπορεί να καθαρίσει το τοπίο. Δηλαδή, οι πολίτες βλέπουν το πολιτικό σύστημα σαν ένα καζάνι που βράζει διαχρονικά – απλώς με διαφορετικούς μάγειρες.

Το ΠΑΣΟΚ, πάντως, συνεχίζει να προσπαθεί να εμφανιστεί ως δύναμη κάθαρσης, αλλά η κοινωνία δείχνει ότι δεν αγοράζει το αφήγημα. Μοιάζει με τη Χαριλάου Τρικούπη να παρουσιάζει το ίδιο παλιό project με νέο λογότυπο, αλλά χωρίς να αλλάξει ο κώδικας από πίσω.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, το πραγματικό παραπολιτικό συμπέρασμα είναι άλλο:
Στο ντέρμπι για τη δεύτερη θέση παίζουν πέντε, αλλά στο παιχνίδι της αξιοπιστίας… δεν παίζει κανείς.

Για τα μάτια του Παναγόπουλου… οι “πράσινοι” βγάζουν τα σπαθιά

Στη Χαριλάου Τρικούπη επικρατεί αναβρασμός που θυμίζει παλιές, «καλές» εποχές εσωκομματικού… πελοποννησιακού πολέμου. Για τα μάτια του Γιάννη Παναγόπουλου, οι «πράσινοι» συνδικαλιστές έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα – και δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα.

Απ’ τη μία, το Δίκτυο Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ, που βλέπει στο σκάνδαλο ΓΣΕΕ την κορυφή ενός παγόβουνου που εδώ και χρόνια ξύνει την καρίνα του κόμματος. Με «βολές» για επαναθεμελίωση, σκουριά και βαθιά απομάκρυνση από τον Παναγόπουλο, το Δίκτυο έστειλε μήνυμα ότι η εποχή της σιωπηλής ανοχής έληξε.

Από την άλλη, η ΠΑΣΚΕ, που διάβασε την ανακοίνωση και… ανέβασε πίεση. Η επιστολή της προς τον Νίκο Ανδρουλάκη όχι μόνο «σήκωσε το γάντι» — το εκσφενδόνισε κιόλας. Με αναφορές σε «δολοφονία χαρακτήρα», «παρακομματικά συστήματα» και προειδοποιήσεις ότι θα σηκωθούν και θα φύγουν αν τολμήσει κανείς να τους κάνει γρατζουνιά, η οργάνωση έστειλε μήνυμα με κεφαλαία γράμματα: «Μη μας πιάνει η στοχοποίηση».

Με απλά λόγια: όσοι πίστευαν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αφήσει πίσω του τις εποχές όπου μία ανακοίνωση μπορούσε να προκαλέσει ομαδικά εγκεφαλικά, μάλλον βιάστηκαν. Η υπόθεση Παναγόπουλου όχι μόνο διχάζει, αλλά ξύνει νεύρα που το κόμμα κρατούσε επί χρόνια κρυμμένα κάτω από το χαλί.

Και όσο η έρευνα για τα 75 εκατομμύρια προχωρά, ένα πράγμα είναι σίγουρο:
στην πράσινη οικογένεια, το συνδικαλιστικό σπίτι τρίζει — και μάλιστα δυνατά.

• Κίμπερλι Γκιλφόιλ