Δημοσίευση: ’
Γλυπτά του Παρθενώνα: Κοιτάμε το (προεκλογικό) δένδρο και χάνουμε το δάσος
Ας είμαστε ρεαλιστές. Ή θα φωνασκούμε περί «εθνικής προδοσίας» και τα Γλυπτά του Παρθενώνα θα μείνουν στο Λονδίνο ή θα βρεθεί μια χρυσή τομή για να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Επιμέλεια: Νίκος Τσακμάκης 
Ας είμαστε ρεαλιστές. Ή θα φωνασκούμε περί «εθνικής προδοσίας» και τα Γλυπτά του Παρθενώνα θα μείνουν στο Λονδίνο ή θα βρεθεί μια χρυσή τομή για να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Ο Έλγιν δεν έκλεψε μόνο κάποιες μεμονωμένες αρχαιότητες από την Ελλάδα αλλά ακρωτηρίασε ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, τον Παρθενώνα. Κι αυτό είναι πλέον μία διεθνής παραδοχή και κατακραυγή που αλλάζει το κλίμα όχι μόνο στην βρετανική κοινή γνώμη αλλά και στο βρετανικό μουσείο και στο βρετανικό πολιτικό σύστημα.
Ο Παρθενώνας είναι η συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας μας, είναι η ψυχή μας. Ο πρώην επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας του brexit, λόρδος Ντέιβιντ Φροστ, με μοναδική διείσδυση στην σημασία που έχουν τα γλυπτά για εμάς, επισημαίνει ότι οι ζωφόροι του Παρθενώνα αποτελούν μια από τις κορυφαίες εκφράσεις της αρχαίας ελληνικής, άρα και δυτικής, τέχνης και δημιουργήθηκαν για ένα συγκεκριμένο κτίριο και ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό και θρησκευτικό πλαίσιο. «Δεν είναι τυχαία εκθέματα ενός μουσείου» τονίζει ο λόρδος Φροστ. «Για όσο διάστημα δεν τα βλέπουμε ως σύνολο, είναι λιγότερα από το άθροισμα των μερών τους. Η Ακρόπολη και τα κτίριά της είναι το πιο ορατό και συμβολικό μέρος αυτού του γεγονότος, οπότε καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο σημαντικό για την Ελλάδα να φέρει αυτό το μέρος της διάσπαρτης κληρονομιάς της στο σπίτι της σήμερα».
Η πρώτη επίσημη αιτίαση της χώρας μας κατά του λόρδου Έλγιν είχε διατυπωθεί από τον Αλέξανδρο Ραγκαβή, γραμματέα της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, αμέσως μετά την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, το 1842! Πέρασαν 181 χρόνια. Ξεχωρίζει η Μελίνα που με την λάμψη της ανακίνησε το δίκαιο αίτημα για επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα προκαλώντας ένα παγκόσμιο κίνημα στήριξης. Έγιναν προσπάθειες και από άλλες κυβερνήσεις. Είναι η πρώτη φορά όμως σήμερα με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που υπάρχει μια ρεαλιστική ελπίδα. Χρειάστηκε πολύ οργανωμένη και συστηματική δουλειά σε πολιτιστική, νομική, πολιτική και διπλωματική βάση για να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις για την επιστροφή των Γλυπτών στο σπίτι τους.
Ο στόχος είναι η μεν Αθήνα να διασφαλίσει την πάγια θέση της ότι δεν αναγνωρίζει ιδιοκτησιακό καθεστώς των Γλυπτών στο Βρετανικό Μουσείο, οι δε Βρετανοί να καλυφθούν πίσω από ένα «ανοιχτό δάνειο» στο οποίο αναφέρονται και τα ξένα ΜΜΕ δεδομένου ότι νόμος που ψήφισε το βρετανικό κοινοβούλιο (British Museum Act, 1963) δεν επιτρέπει στους trustees (επιτρόπους) του βρετανικού μουσείου να επιστρέψουν, να χαρίσουν ή να πουλήσουν την οποιαδήποτε συλλογή, έκθεμα κλπ.
Ναι το ιδανικό θα ήταν να έρθει ένας νέος νόμος. Αυτό επιθυμούμε διακαώς εμείς αλλά και πολλές άλλες χώρες από τις οποίες επίσης εκλάπησαν αρχαιότητες (Αίγυπτος, Ινδία, Ιράκ ακόμη και από τους Ινδιάνους του Αμαζονίου). Ο φόβος που υπάρχει όμως σε όλα τα μεγάλα μουσεία του κόσμου είναι ότι θα αδειάσουν εάν υπάρξει προηγούμενο έστω και μιας χώρας. Θα αναπτερωθούν οι ελπίδες επιστροφής και θα ενταθούν οι πιέσεις. Αυτό ήταν το τείχος στο οποίο έπεφτε η Ελλάδα μέχρι τώρα, κάτι που φαίνεται να αλλάζει.
Για έναν στόχο εθνικών διαστάσεων που θα έπρεπε όχι να διχάζει αλλά να ενώνει, άρχισαν τα όργανα!
Είναι προεκλογική περίοδος και φοβούνται στην αντιπολίτευση ότι ο Μητσοτάκης εάν εξασφαλίσει μία συμφωνία για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα θα πάρει πόντους. Ένα θέμα με παγκόσμιο ενδιαφέρον επιχειρούν να το κλείσουν μέσα σε ένα στενό κομματικό κοστούμι. Βλέπουν το δένδρο και χάνουν το δάσος για μικροκομματικά συμφέροντα.
Ας είμαστε ρεαλιστές. Ή θα φωνασκούμε περί «εθνικής προδοσίας» και τα Γλυπτά του Παρθενώνα θα μείνουν στο Λονδίνο ή θα βρεθεί μια χρυσή τομή για να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Ένα «άλλοθι» ζητούν και οι δύο πλευρές. Θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση η οποία θα συναινέσει να απομακρυνθούν και πάλι τα γλυπτά από τον Παρθενώνα εάν έχουν επιστραφεί; Ούτε οι Βρετανοί έχουν αυταπάτες ότι θα τα ξαναπάρουν πίσω εφόσον κάνουν το μεγάλο βήμα να τα στείλουν εκεί όπου ανήκουν.
Αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί ο «ανοιχτός δανεισμός» ή κάποιος ανάλογος όρος. Ή θα το παραδεχθούμε αυτό και θα ενώσουμε δυνάμεις ή ο Μητσοτάκης θα το πάει μόνος μέχρι τέλους, όχι για να πάρει την αυτοδυναμία όπως φοβούνται οι αντίπαλοι του αλλά ως μια προσφορά στις επόμενες γενιές.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr