Γυναικοκτονία στο Μενίδι: Συγκλόνισε το Ευρωκοινοβούλιο η κόρη της Ενκελέιντα – «Έγινα γονέας γιατί το κράτος απέτυχε» (Βίντεο)

Μια συγκλονιστική και βαθιά ανθρώπινη μαρτυρία κατέθεσε στο Ευρωκοινοβούλιο η 22χρονη Στεφανία-Ντανάι Τζέσικα, κόρη της Ενκελέιντα, της γυναίκας που δολοφονήθηκε άγρια στη μέση του δρόμου στο Μενίδι από τον εν διαστάσει σύζυγό της. Η νεαρή κοπέλα περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το χρονικό μιας προαναγγελθείσας τραγωδίας, αναδεικνύοντας τις εγκληματικές παραλείψεις των αρμόδιων αρχών που άφησαν τη μητέρα της απροστάτευτη.

Το χρονικό των καταγγελιών και η απουσία ασφάλειας

Η Ντανάι Τζέσικα σκιαγράφησε το πορτρέτο μιας γυναίκας αγωνίστριας, η οποία παρά τις δυσκολίες δεν έχανε ποτέ το χαμόγελό της. Ωστόσο, πίσω από αυτό το χαμόγελο κρυβόταν ένας διαρκής τρόμος. Η Ενκελέιντα είχε απευθυνθεί επανειλημμένα στη δικαιοσύνη και την αστυνομία, έχοντας καταγγείλει τον δράστη τρεις φορές.

Σύμφωνα με την κόρη της, η αστυνομία συχνά την καθησύχαζε λέγοντάς της ότι δεν χρειαζόταν να υποβάλει μήνυση, ενώ ο άνθρωπος από τον οποίο κινδύνευε κυκλοφορούσε ελεύθερος. «Της μίλησαν για διαδικασίες, δομές και κουμπιά πανικού, αλλά δεν της παρείχαν ποτέ ουσιαστική ασφάλεια», ανέφερε χαρακτηριστικά η 20χρονη.

Η μοιραία έλλειψη ενημέρωσης

Μία από τις πιο τραγικές πτυχές της υπόθεσης, όπως την παρουσίασε η Ντανάι Τζέσικα, ήταν η πλήρης άγνοια του θύματος για την εξέλιξη της δικαστικής διαδικασίας. Την προηγούμενη ημέρα της δολοφονίας εκδικαζόταν το αυτόφωρο του δράστη, όμως η Ενκελέιντα δεν ενημερώθηκε ποτέ.

«Πήγε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ χωρίς να ξέρει ότι βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, χωρίς να ξέρει αν εκείνος ήταν ελεύθερος», είπε η 20χρονη. Την επόμενη ημέρα, η μητέρα της δολοφονήθηκε με 17 μαχαιριές και αφέθηκε στον δρόμο για ώρες με το μαχαίρι καρφωμένο στο σώμα της.

«Στα 20 μου έγινα γονέας»

Μετά τη στυγερή δολοφονία, η Τζέσικα αναγκάστηκε να αναλάβει τον ρόλο του προστάτη για τον ανήλικο αδελφό της. «Έγινα γονέας όχι από επιλογή, αλλά επειδή το κράτος δεν προστάτεψε τη μητέρα μας», δήλωσε με πικρία, προσθέτοντας ότι η οικογένειά της αντιμετωπίζει επιπλέον εμπόδια στην καθημερινότητα λόγω της καταγωγής και της εθνικότητάς τους.

Ολόκληρη η ομιλία της:

Φοβόταν και το είπε πολλές φορές. Το είπε στην αστυνομία, το είπε στη δικαιοσύνη, το είπε ξανά και ξανά σε όποια δημόσια Αρχή γνώριζε. Είχε καταγγείλει αυτόν τον άνθρωπο, τον άνθρωπο που τελικά τη δολοφόνησε. Όχι μία, αλλά τρεις φορές.

Ακόμη περισσότερες βέβαια ήταν οι φορές που είχε πάει στην αστυνομία και την καθησύχασαν, λέγοντάς της πως δεν χρειάζεται να κάνει μήνυση και ότι απλά θα καταγράψουν το εκάστοτε περιστατικό.

Η μητέρα μου βρισκόταν συνεχώς σε κίνδυνο. Είχε απειληθεί και είχε τρομοκρατηθεί επανειλημμένα. Είχε ζητήσει προστασία. Παρόλα αυτά όμως ο άνθρωπος από τον οποίο κινδύνευε η ζωή της κυκλοφορούσε ελεύθερος. Της μίλησαν για διαδικασίες, για δομές, για κουμπιά πανικού, αλλά ποτέ δεν της παρείχαν ουσιαστική ασφάλεια.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό που πρέπει να ακουστεί καθαρά. Την προηγούμενη ημέρα από τη δολοφονία της μητέρας μου εκδικαζόταν το αυτόφωρο για την υπόθεσή της. Είχε αντιληφθεί ότι εκείνος την παρακολουθούσε τις τελευταίες εκείνες ημέρες και τον είχε καταγγείλει. Η μητέρα μου δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εκδίκαση αυτού του συμβάντος. Δεν ήξερε ότι υπήρχε ενεργή δικαστική διαδικασία, δεν ήξερε τι είχε αποφασιστεί και αν εκείνος ήταν ελεύθερος. Πήγε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο. Χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα.

Την επόμενη μέρα, η μητέρα μου δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου με 17 μαχαιριές. Και αφέθηκε εκεί για ώρες με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της. Αυτό δεν είναι απλά μια τραγωδία που συνέβη. Μετά τη δολοφονία της έμεινα εγώ και ο ανήλικος αδερφός μου. Έτσι στα 20 μου χρόνια έγινα γονέας, όχι από επιλογή, γιατί το κράτος δεν προστάτευσε τη μητέρα μας και κάθε μέρα ζω με ένα ερώτημα: Τι θα είχε γίνει αν κάποιος την είχε ενημερώσει, αν γνώριζε ότι είναι ελεύθερος αυτός που την απειλούσε για τη ζωή της; Ίσως τώρα η μητέρα μου να ζούσε και να μη χρειαζόταν να είμαι εγώ η φωνή της.

Η υπόθεση της μητέρας μου δείχνει κάτι ξεκάθαρο: Οι καταγγελίες που δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση κινδύνου, ενημέρωση του θύματος και άμεση προστασία δεν αρκούν. Δεν γίνεται μια γυναίκα να ζητά βοήθεια επανειλημμένα και το σύστημα να περιμένει μέχρι να συμβεί το χειρότερο.

 Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως λόγω καταγωγής και εθνικότητας της οικογένειάς μου παρουσιάζονται εμπόδια και δυσκολίες, που δυσχεραίνουν μέχρι και σήμερα, μετά τον θάνατό της, τις καταστάσεις και την καθημερινότητά μας σε κάθε στάδιο.

Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω. Για τα παιδιά των γυναικών που κάποιος αποφάσισε να τους αφαιρέσει το δικαίωμα για ζωή. Γιατί τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες. Είναι και αυτά θύματα.

Για να αντιμετωπιστεί ή έστω να μειωθεί όσο είναι εφικτό αυτό το φαινόμενο, οι γυναικοκτονίες, και να μην υπάρξουν άλλα θύματα, ζητώ συγκεκριμένα πράγματα:

Υποχρεωτική, άμεση και αποδεδειγμένη ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας που τα αφορά. Εφαρμογή ενιαίων ευρωπαϊκών πρωτοκόλλων αξιολόγησης κινδύνου ώστε οι επαναλαμβανόμενες καταγγελίες να σημαίνουν συναγερμό και όχι απλά καταγραφή. Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης να εφαρμόζονται άμεσα προστατευτικά μέτρα όταν υπάρχει ιστορικό απειλών χωρίς να περιμένουμε την επόμενη επίθεση. Τέλος, για μένα είναι άκρως απαραίτητο να υπάρχει τόσο θεσμική όσο και οικονομική στήριξη για τα παιδιά που μένουν πίσω ώστε κανένα παιδί να μην χρειαστεί να μεγαλώσει πρόωρα».

Η εκδήλωση του Κώστα Αρβανίτη

Η εκδήλωση «Γυναικοκτονίες: 8 + 1 ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», διοργανώθηκε από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Αρβανίτη Μέσα από τις μαρτυρίες συγγενών θυμάτων και τη συμμετοχή θεσμικών εκπροσώπων και ειδικών, η συζήτηση μετατοπίστηκε από την αφηρημένη καταδίκη σε ουσιαστικό διάλογο για πολιτικές πρόληψης, προστασίας και λογοδοσίας, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μίλησαν επίσης οι: 

• Αλεξάνδρα Μάκου, μητέρα της Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου
• Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς Μανωλακέλλη
• Αγγελική Μπέρδου, μητέρα της Πολυξένης Μπέρδου
• Ρόζα Φωτιάδου, μητέρα της Σοφίας Σαββίδου
• Κατερίνα Κώτη, μητέρα της Ντόρας Ζαχαριά
• Γιάννης Τοπαλούδης & Κούλα Αρμουτίδου, γονείς της Ελένης Τοπαλούδη
• Δέσποινα Καλλέα, μητέρα της Κυριακής Γρίβα
• Εμμανουήλ Αθανασίου, ξάδελφος της Έφης Τσιχλάκη

• γυναικοκτονία
• δολοφονία
• Κώστας Αρβανίτης
• Μενίδι
• ΣΥ​ΡΙΖΑ