H Πούλου γκρεμίζει τον ΣΥΡΙΖΑ: Το τελευταίο «αντίο» της αξιωματικής αντιπολίτευσης – Αλ Τσαντίρι #Debate χωρίς… μπαταρίες – O Σαμαράς στο Αμέρικα και οι φήμες οργιάζουν

Καλώς ήρθατε στα Hard Talks, όπου η πολιτική σκηνή μοιάζει με κακοπαιγμένο δράμα. Από το άχρωμο debate του ΣΥΡΙΖΑ, που περισσότερο θύμισε ληξιαρχική πράξη θανάτου παρά προσπάθεια ανασυγκρότησης, μέχρι το ταξίδι-μυστήριο του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ και τις φήμες για επαφές με την ατζέντα του Τραμπ, όλα δείχνουν ότι οι μέρες της πολιτικής σταθερότητας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Εν τω μεταξύ, η Γιώτα Πούλου ρίχνει τη δική της «βόμβα», ανακοινώνοντας την ανεξαρτητοποίησή της, με τον ΣΥΡΙΖΑ να βλέπει την αξιωματική αντιπολίτευση να γλιστρά από τα χέρια του. Σε ένα πολιτικό τοπίο που θυμίζει περισσότερο ναυάγιο παρά σκάκι, το μόνο σίγουρο είναι ότι η επόμενη ημέρα φέρνει ανατροπές.

Άνευρο, άχρωμο, εκτός τόπου και χρόνου

Το #debate του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή τηλεμαχία: ήταν η ληξιαρχική πράξη θανάτου του κόμματος ως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι υποψήφιοι, εμφανώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα, συνεχίζουν να αναμασούν ένα αφήγημα που αποδοκιμάστηκε στρατηγικά το 2023. Όπως είπε και ο Ηράκλειτος, «τα πάντα ρει», εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ που μοιάζει να έχει παγώσει στο χρόνο, οδηγούμενος στην εξάχνωσή του. Με την επικείμενη ανεξαρτητοποίηση της Θεοδώρας Τζάκρη και της Γιώτας Πούλου, ακόμα και σήμερα, το debate αυτό φαίνεται να είναι το κύκνειο άσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή της πολιτικής σκηνής.

Ο Γκλέτσος, οι ανεμογεννήτριες και η ψυχαγωγία

Ας αφήσουμε έξω τον «ηθοποιό της πολιτικής» Απόστολο Γκλέτσο, που με τις «μπαταρίες» στις ανεμογεννήτριες και την πρόταση για εισαγωγή ιερόδουλων από μουσουλμανικές χώρες, κατάφερε να φέρει μια δόση σουρεαλιστικής ψυχαγωγίας στο debate μόνο που θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής «Αλ Τσαντίρι Νιούζ» του Λαζόπουλου που προβαλλόταν την ίδια ώρα στο Μεγάλο κανάλι. Όπως θα έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, «είναι καλύτερο να παραμένεις σιωπηλός και να αφήνεις τους άλλους να αναρωτιούνται αν είσαι ανόητος, παρά να μιλάς και να επιβεβαιώνεις τις υποψίες τους». Ο Γκλέτσος, πάντως, επιβεβαίωσε πολλά.

Πάρτι στο X και η σύγκριση με το ΠΑΣΟΚ

Το debate έγινε πρώτο trend στο X, αλλά όχι για τους λόγους που θα ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι χρήστες επιδόθηκαν σε τρολαρίσματα για τις γνώσεις και τις εμφανίσεις των υποψηφίων, με αρκετούς να συγκρίνουν την τηλεμαχία με εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Οι αναφορές στον Στέφανο Κασσελάκη έδωσαν τον τόνο μιας ειρωνικής νοσταλγίας για έναν ΣΥΡΙΖΑ που κάποτε έδινε μάχες, αντί για μαθήματα γεωγραφίας των ανεμογεννητριών.

Το άδοξο τέλος ενός πολιτικού κύκλου

Το debate ήταν η επιτομή μιας πολιτικής κούρσας χωρίς κατεύθυνση. Όπως είπε και ο Θουκυδίδης, «το μυστικό της επιτυχίας είναι η ενότητα», αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει ακόμα και την ψευδαίσθηση της. Το μέλλον του μοιάζει πιο αβέβαιο από ποτέ, και οι τελευταίες εξελίξεις απλώς επιβεβαιώνουν ότι το κόμμα έχει ήδη γλιστρήσει από τη θέση που κάποτε κατείχε.

Η μεγάλη πολιτική ανατροπή

Eρχεται με πολιτική καταιγίδα, καθώς η Γιώτα Πούλου, σε ρόλο «προφήτη του αναπάντεχου», προαναγγέλλει την ανεξαρτητοποίησή της. «Τη Δευτέρα θα ανεξαρτητοποιηθώ», δήλωσε με άνεση στο ONE TALK, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ να αναρωτιέται αν βλέπει τον… τελευταίο αυτοκράτορα στον καθρέφτη. Μόνο που αυτή η δήλωση προκάλεσε καταιγίδα και μάλλον σήμερα που θα συνοδεύσει τον Κασσελάκη στη Λειβαδιά θα το επισπεύσει.  Με 31 βουλευτές, όσους έχει και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ισορροπεί στο χείλος του γκρεμού. Μία ακόμη αποχώρηση, και το ΠΑΣΟΚ γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς να κουνηθεί φύλλο στις κάλπες. Όπως θα έλεγε και κάποιος γνωστός μας, «η Ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά με λιγότερη δόξα και περισσότερο χιούμορ». Ακόμα δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται να ανεξαρτητοποιηθούν και αυξάνουν τις πιθανότητες σχηματισμού ΚΟ του νέου κόμματος του Στέφανου Κασσελάκη. Άλλοι δύο ακολουθούν την επόμενη εβδομάδα. Στην Κουμουνδούρου, η κατάσταση θυμίζει την ταινία Titanic: το πλοίο βυθίζεται, αλλά η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει. Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης, «ο ισχυρός κάνει ό,τι μπορεί, ο αδύναμος υποφέρει ό,τι πρέπει».

Πολιτική ανατροπή χωρίς κάλπες

Το ΠΑΣΟΚ, σε ρόλο «Δαυίδ» που νικά τον «Γολιάθ», βλέπει τη δυναμική του να εκτοξεύεται χωρίς καν να χρειαστεί να πολεμήσει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να ανοίγει σαμπάνιες, ενώ στην Κουμουνδούρου η εσωκομματική διάλυση το έχει κάνει καλοκαιρινό το μαγαζί. «Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία», έλεγε ο Ρούσβελτ, και εδώ το «τυχαίο» μοιάζει καλά οργανωμένο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στη δίνη της αποσύνθεσης

Με τον Στέφανο Κασσελάκη να χτίζει τη δική του παράσταση και τους βουλευτές να αποχωρούν σαν κομπάρσοι από κακή ταινία, ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει την πολιτική του επιρροή να καταρρέει. Η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν το έσχατο προπύργιο. Τώρα, χωρίς αριθμητική ισχύ, κινδυνεύει να γίνει ένα κόμμα παρατηρητής. Όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «οι μεγάλοι ηγέτες καταστρέφονται πρώτα από μέσα».

Το ΠΑΣΟΚ: Ο μεγάλος νικητής

Για το ΠΑΣΟΚ, αυτή η εξέλιξη είναι το jackpot της πολιτικής ρουλέτας. Η επιστροφή στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του δίνει την ευκαιρία να ανανεώσει το αφήγημά του και να ξαναγίνει κυρίαρχος παίκτης στο κεντροαριστερό φάσμα. Με τον Ανδρουλάκη στον ρόλο του στρατηγού, το ΠΑΣΟΚ μπαίνει σε θέση μάχης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, «η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου». Και εδώ, ο ενθουσιασμός είναι αποκλειστικά στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ.

Σαμαράς-Αμερική: Οι φήμες οργιάζουν

 Ξάφνιασε κάπως το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ, αμέσως μετά την προαποφασισμένη- όπως λέει ο ίδιος- διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Το τι φήμες κυκλοφορούν για το ταξίδι αυτό δε λέγεται.

Θα πούμε παρακάτω γι αυτές. Από το Σαμαρέικο λένε ότι ειχε βγάλει το εισιτήριο πολλές μέρες πρίν από τη συνέντευξη που έδωσε στο «Βήμα». Το άλλο που λένε είναι ότι είχε  από μήνες προσκλήσεις για δύο εκδηλώσεις στο Αμέρικα και είχε προγραμματίσει την επίσκεψη στις ΗΠΑ για την συγκεκριμένη ημερομηνία.

Όμως οι κακές γλώσσες λένε ότι σκοπός του είναι να έχει επαφές με ανθρώπους του Τράμπ, μιας και οι απόψεις του Σαμαρά για το Μεταναστευτικό, την woke ατζέντα και τα ενεργειακά ταυτίζονται με αυτές του Τράμπ.

Με άλλα λόγια ο Αντωνάκης- λένε οι φήμες και οι εκτιμήσεις- επιθυμεί να αξιοποιήσει το ρεύμα που δημιούργησε παγκοσμίως η εκλογή του Τράμπ και να φανεί ως εκλεκτός του Αμερικανού Προέδρου. Να πάρει δηλαδή τις ευλογίες του.

Λέει και κάτι άλλα το Σαμαρέικο. Ότι ο Σαμαράς είχε μιλήσει για τα συγκεκριμένα θέματα πολύ πρίν τα κάνει σημαία του ο Τράμπ. Επίσης υπενθυμίζουν ότι τόσο ο Μητσοτάκης στη Βουλή όσο και ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου είχαν καταδικάσει… τον Τραμπισμό!

Μάλιστα ο Οικονόμου είχε επιτεθεί στα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα κατηγορούσε για Τραμπισμό α λα γκρέκα. Αυτά…

Το φαγοπότι του εκλογικού νόμου

Στην πολιτική κουζίνα, το «μενού» έχει νέα συνταγή: εκλογικός νόμος. Μόνο που το 3% για είσοδο στη Βουλή ίσως γίνει 5% – και κάπου εδώ ξεκινά η καχυποψία. Κάτι ψήνεται στο Υπουργείο Εσωτερικών, αλλά μην το δένετε κόμπο. Όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Εδώ μάλλον πρόκειται για την τέχνη του… ανέφικτου.

Ο Σαμαράς και το σκληρό ροκ

Επιστρέφει ο Αντώνης Σαμαράς από την Αμερική, κι όπως δείχνουν οι κινήσεις του, δεν ήρθε για… καφέ. Θυμάστε το «σκληρό ροκ» του Λαλιώτη; Τώρα έρχεται σε έκδοση deluxe, με δόση Κολομβιανής στρατηγικής. Ακόμα και η συνέντευξή του μοιάζει με trailer: πολλά υπονοούμενα, λίγες απαντήσεις. Κάπου μεταξύ Καραμανλή και Σαμαρά, η Νέα Δημοκρατία αναζητά το δικό της «Game of Thrones».

Το καρότο και το μαστίγιο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε τη διπλή τακτική: λίγο καρότο, λίγο μαστίγιο. Διαγραφές, πυγμή, και παράλληλα υποσχέσεις για υφυπουργεία. Θυμίζει το ρωμαϊκό «άρτος και θεάματα», μόνο που εδώ ο άρτος είναι υφυπουργικός θώκος και το θέαμα… πολιτική ίντριγκα. «Η εξουσία είναι το απόλυτο αφροδισιακό», έλεγε ο Κίσινγκερ, και στην Ελλάδα είναι και το απόλυτο… δράμα.

Μα τι κάνουν αυτοί οι ΣΥΡΙΖΑίοι;

Έριξε μια βόμβα στην εκπομπή του Χατζή,  ΟΝΕ, ο Τρύφων Αλεξιάδης, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ: Στις εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού της Κουμουνδούρου θα ψηφίσουν και τα 15χρονα!

Και εγένετο σάλος. Όχι τόσο και μόνο για το χαμηλό όριο ηλικίας- πόσο ώριμο είναι ένα παιδί για τέτοια επιλογή- όσο για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ…παίζει σε δυό ταμπλό: 17χρονα για τις εθνικές εκλογές, 15χρονα για την εκλογή αρχηγού στο κόμμα.

Επισημάνθηκε αυτή η θηριώδης αντίφαση και ο καημένος ο Αλεξιάδης δεν είχε απάντηση. Τι να πεί και τι να μολογήσει, εδώ που τα λέμε. Κάτι ψέλλισε-ότι εμείς εμπιστευόμαστε τη νεολαία κλπ-, αλλά ήταν αδύνατο να πείσει.

Δε μπορεί να εμπιστεύεσαι την κρίση ενός παιδιού για την εκλογή αρχηγού, δηλαδή πολιτικού ηγέτη της μέχρι τώρα αξιωματικής αντιπολίτευσης και θεωρητικά πιθανό πρωθυπουργό, και να τον αποκλείεις από τις εθνικές εκλογές.

Τέλος πάντων, υπάρχει μια πιθανή εξήγηση: Οι ΣΥΡΙΖΑιοι φοβούνται ότι θα είναι μικρή η συμμετοχή στις εκλογές για Πρόεδρο του κόμματος κι έτσι αποφάσισαν να απευθυνθούν και στην πιτσιρικαρία…

Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, και το ΠΑΣΟΚ  το ίδιο είχε κάνει στις δικές του εκλογές για ανάδειξη αρχηγού. Με μια διαφορά: η…πρόσκληση ήταν για 16 χρόνων παιδιά κι όχι για 15χρονα όπως στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές της μιζέριας

Στον ΣΥΡΙΖΑ, η διάσπαση θυμίζει την ταινία Fight Club: κανείς δεν μιλά γι’ αυτή, αλλά όλοι τη ζουν. Οι ψηφοφόροι σκορπίζουν ανάμεσα σε Κασσελάκη, Πλεύση Ελευθερίας, και όποιον άλλον «τσιμπολογάει» από τις απώλειές τους. Στη Χαριλάου Τρικούπη, ο Νίκος Ανδρουλάκης κρατά χαμηλό προφίλ – ίσως γιατί ξέρει ότι το «κλέψιμο» ψήφων από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν το κυνήγι σκιών.

Η εξάχνωση του ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστερές οάσεις

Το δημοσκοπικό ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει τις τελευταίες σκηνές ενός δράματος του Τένεσι Ουίλιαμς: όλοι ξέρουν την κατάληξη, αλλά κανείς δεν αντέχει να τη δει. Τέσσερις σχηματισμοί, όπως το ΜέΡΑ25, η Πλεύση Ελευθερίας, η Νέα Αριστερά και το νεόκοπο «δικό μας κίνημα» του Κασσελάκη, έχουν αναλάβει ρόλο ύαινας, τσιμπολογώντας από το κουφάρι του πάλαι ποτέ κραταιού κόμματος της Αριστεράς. Μια πολιτική «εξαύλωση» που κάνει ακόμη και τον Μακιαβέλι να στριφογυρίζει στον τάφο του, καθώς κανείς δεν περίμενε ότι η τέχνη της αυτοκαταστροφής θα τελειοποιούνταν τόσο δραματικά.

Το ΠΑΣΟΚ στη γωνία: Ο Νίκος και η ησυχία

Στην αντίπερα όχθη, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, αντί να πανηγυρίζει, κρατά χαμηλούς τόνους. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν χορεύει ζεϊμπέκικο στις κάμερες, αλλά μελετά τις δημοσκοπήσεις – που μάλλον δεν είναι τόσο ενθαρρυντικές. Η Χαριλάου Τρικούπη έχει αποκτήσει μια νέα πελατεία: πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που απογοητεύτηκαν από την Κουμουνδούρου. Ωστόσο, η μεταστροφή τους είναι πιο αργή και από τα πλάνα του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η υπομονή είναι πικρή, αλλά οι καρποί της γλυκείς». Για την ώρα, όμως, μόνο πίκρα φαίνεται να υπάρχει.

Το τελευταίο μίλι της Κουμουνδούρου

Και μέσα σε όλα, στην Κουμουνδούρου οι ζυμώσεις θυμίζουν τις τελικές σκηνές του Gladiator: όλοι περιμένουν να δουν ποιος θα μείνει όρθιος. Η πρώτη Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών πλησιάζει, και οι λίστες με το ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν φτάνουν μέχρι την Τετάρτη. Το κλίμα μοιάζει με αρχαία τραγωδία, όπου οι «θεοί» της κομματικής ηγεσίας αποφασίζουν τις μοίρες των θνητών βουλευτών. Αν ήταν εδώ ο Τσώρτσιλ, θα σχολίαζε: «Αν περνάτε μέσα από την κόλαση, συνεχίστε να περπατάτε». Ας ελπίσουμε ότι στην Κουμουνδούρου θυμούνται πώς να περπατούν.

Ο χάρτης της επόμενης ημέρας

Η πολιτική σκηνή κατακερματίζεται όλο και περισσότερο, με τον ΣΥΡΙΖΑ να γλιστρά επικίνδυνα χαμηλά. Το μέλλον θυμίζει ένα παιχνίδι σκάκι όπου όλοι περιμένουν την κίνηση του αντιπάλου, αλλά κανείς δεν έχει πραγματικό σχέδιο. Το μόνο που μένει είναι να δούμε αν κάποιος έχει κρατήσει ένα κρυφό «ματ» ή αν όλοι τελικά θα παίζουν μέχρι τη μοιραία ισοπαλία. Ίσως το απόφθεγμα του Σουν Τζου να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ: «Η υπέρτατη τέχνη του πολέμου είναι να κατακτάς τον εχθρό χωρίς μάχη». Μόνο που εδώ, ο εχθρός είναι μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο.

Κασσελάκης: Το Σάββατο η μεγάλη στιγμή

Σάββατο μεσημέρι, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, και ο Στέφανος Κασσελάκης ανοίγει τα χαρτιά του. Το νέο κόμμα έρχεται και ο ΣΥΡΙΖΑ ανησυχεί. Λογικό, αφού η παρουσίαση αυτή έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τις εσωκομματικές τους εκλογές. Αν μπορούσε να μιλήσει ο Μαρξ, θα έλεγε: «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα».

Ο Κασσελάκης στο ρόλο του σκηνοθέτη – Το νέο κόμμα ανεβαίνει στη σκηνή

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου, το μεσημέρι. Ο Στέφανος Κασσελάκης ανεβαίνει στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για να ανακοινώσει το νέο του κόμμα. Το σκηνικό θυμίζει ταινία του ίδιου του Κακογιάννη – ίσως κάτι ανάμεσα σε «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» και «Ηλέκτρα». Οι προετοιμασίες βρίσκονται στο κόκκινο, και οι επιτελείς του πρώην ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ γράφουν το δικό τους σενάριο πολιτικής επιβίωσης. Μόνο που εδώ, όπως θα έλεγε ο Τσώρτσιλ, «η πολιτική είναι πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο, γιατί στον πόλεμο σκοτώνεσαι μόνο μία φορά».

Οι «νονοί» της Δημοκρατίας

Στην πολιτική σκηνή του 2024, όπου τα κόμματα πρέπει να έχουν τη δική τους «ταυτότητα» σαν εμπορικές μάρκες, ο Στέφανος Κασσελάκης και οι συνεργάτες του καλούν τους πολίτες να γίνουν οι «νονοί» του νέου πολιτικού σχηματισμού.

Ανάμεσα σε 15 ονόματα, από το φιλόδοξο «Άλμα Δημοκρατίας» έως το ολίγον corporate «Σύγχρονη Αριστερά», η επιλογή περνά στα χέρια του λαού – γιατί, όπως έλεγε και ο Περικλής, «η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου οι πολίτες αποφασίζουν».

Σε μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο ψηφοφορία talent show παρά πολιτική διαβούλευση, οι επιλογές για το όνομα του κόμματος είναι δεκαπέντε: Άλμα Δημοκρατίας, Αύριο, Δημοκρατικό Κόμμα, Δύναμη Δημοκρατίας, Ελληνικό Όνειρο, Εμείς, Κίνημα, Κίνημα Δημοκρατίας, Μπορούμε, Μπροστά!, Ορίζοντας, Προοδευτικό Κίνημα, Προοδευτικοί Πολίτες, Πρόοδος, Σύγχρονη Αριστερά.

Όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η αρετή είναι στη συμμετοχή», και εδώ οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν τι θα γράφει το πολιτικό «πανό» της νέας εποχής. Βέβαια, το στοίχημα παραμένει: θα επιλεγεί όνομα που να εμπνέει, ή θα θυμίζει περισσότερο startup που λανσάρει νέα εφαρμογή; Στο τέλος της ημέρας, η δημοκρατική συμμετοχή έχει τη δική της γοητεία – αρκεί, φυσικά, να θυμηθούμε πως ο Μαρξ είχε πει ότι «η Ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα». Εδώ μένει να δούμε αν είμαστε στο πρώτο ή στο δεύτερο κεφάλαιο.

Η τοξικότητα της Κουμουνδούρου

Οι παραιτήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν με τσουνάμι. Στα Γιάννενα οι οργανώσεις «αποψιλώνονται», ενώ η Θεοδώρα Τζάκρη φροντίζει να ρίξει λίγο ακόμα δηλητήριο στο πολιτικό σκηνικό. Αν η τοξικότητα μπορούσε να γίνει πολιτική πρακτική, η Κουμουνδούρου θα διεκδικούσε παγκόσμιο ρεκόρ. Αλλά, όπως έλεγε ο Σωκράτης, «ο σοφός ξέρει ότι δεν ξέρει».

Γαβρήλος: Ένας προβληματισμένος βουλευτής

Ο Γιώργος Γαβρήλος κρατά τα χαρτιά του κλειστά. Στη συνέντευξή του στην ERTNEWS άφησε αιχμές για την «μικροποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ζούσε ο Τσώρτσιλ, θα σχολίαζε ότι «η πολιτική είναι το πώς να κάνεις προβλήματα που απαιτούν λύσεις για τα οποία δεν είσαι έτοιμος». Στην Κουμουνδούρου φαίνεται να επιβεβαιώνεται.

Το νέο τοπίο της Αριστεράς

Μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με χάρτη γεμάτο μικρά κρατίδια. Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας, και το κόμμα Κασσελάκη – όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν έδαφος. Κι όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, «ο ισχυρός κάνει ό,τι μπορεί και ο αδύναμος υποφέρει ό,τι πρέπει». Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον, είναι στη δεύτερη κατηγορία.

Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ

Η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει ναυάγιο. Ο Αλέξης Τσίπρας σιωπά, αλλά η σιωπή του είναι εκκωφαντική. Αντί να αναρωτιούνται για τον Κασσελάκη, θα έπρεπε να κοιτάξουν τη δική τους εσωτερική αποσύνθεση. Αλλά, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «το να μην αλλάζεις είναι η αρχή του τέλους».

Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει δραματικά, με τον ΣΥΡΙΖΑ να οδεύει προς την περιφέρεια της πολιτικής σκηνής. Το debate του κόμματος φάνηκε περισσότερο ως αποχαιρετιστήριο πάρτι παρά ως δείγμα προοπτικής, ενώ οι εσωτερικές αναταράξεις το καθιστούν πρωταγωνιστή σε έναν ρόλο που δεν έχει σχεδιάσει: αυτόν της διάλυσης. Την ίδια στιγμή, ο Σαμαράς δείχνει να επαναφέρει το «σκληρό ροκ» σε διεθνές επίπεδο, ενώ το ΠΑΣΟΚ χαμογελά, βλέποντας τον εαυτό του να επιστρέφει στην πολιτική πρωτοκαθεδρία. Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι ευκαιρίες δεν χάνονται, απλώς τις παίρνει κάποιος άλλος». Και στο παιχνίδι αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να χάνει ακόμα και την ψευδαίσθηση της νίκης.

• debate
• Debate ΣΥΡΙΖΑ
• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ