Η ρουτίνα του τρόμου

Η χθεσινή πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο μετρό της Αγίας Πετρούπολης, δεκαπέντε μέρες μετά την επίθεση στο Λονδίνο, επιβεβαίωσε εκ νέου ότι καμιά κοινωνία δεν είναι απολύτως προστατευμένη απέναντι σε ανθρώπους που περιφρονούν βαθιά την ανθρώπινη ζωή –της δικής τους συμπεριλαμβανομένης. Στην Ρωσία ο Πούτιν έχει δημιουργήσει έναν μηχανισμό ασφαλείας που είναι ό,τι πιο κοντινό σε αυτό που ονομάζουμε «αστυνομικό κράτος». Και όμως…

Οι πηχυαίοι τίτλοι κάνουν λόγο για «αποτροπιασμό», «σοκ», «φρίκη». Όντως το να ανατινάζεις αδιάκριτα αθώο κόσμο, αποτελεί αποτρόπαια πράξη. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Τέτοιου είδους ενέργειες δεν μας σοκάρουν πια όπως στο παρελθόν. Κατ’ αρχάς, δεν συνιστούν πλέον απρόσμενα γεγονότα. Κανείς δεν πέφτει από τα σύννεφα στο άκουσμα μιας πολύνεκρης έκρηξης σε κάποιο μητροπολιτικό κέντρο.

Υπάρχει όμως και μιαν ακόμα πτυχή που πρέπει να την παραδεχτούμε, όσο άβολη και αν είναι. Εθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο αίμα. Πριν λίγα χρόνια, οι δέκα νεκροί του μετρό θα ήταν το θέμα που θα συζητάγαμε όλοι. Χθες δεν ήταν. Όπως δεν ήταν και η αντίστοιχη επίθεση στο Λονδίνο. Ο αποτροπιασμός μας δεν διαρκεί πολύ. Όπως ακριβώς συνηθίσαμε τα καθημερινά μακελειά σε πόλεις όπως η Βαγδάτη ή η Καμπούλ, τώρα αρχίζουμε να συνηθίζουμε τις βομβιστικές επιθέσεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Ο τρόμος γίνεται κομμάτι της ρουτίνας.  

Αλλά αν το αίμα σταματήσει να σοκάρει, αν η ανθρώπινη ζωή απολέσει την πρωταρχική σημασία της, η (κάθε είδους) βαρβαρότητα θα έχει επιβάλει τους όρους της.

• Αγία Πετρούπολη
• Ρωσία