Χρύσα Παπά στο Newpost: «Δεν είμαι σίγουρη ότι το metoo άλλαξε το θεατρικό τοπίο… το εύχομαι, αν και ακόμα είναι νωρίς»

Η ηθοποιός Χρύσα Παπά, δαμάζει τα κύματα του θεάτρου εδώ και αρκετά χρόνια, ερμηνεύοντας ρόλους, σε σπουδαία έργα που άφησαν το στίγμα τους και γνώρισαν επιτυχία. Σαφώς είναι η δυναμική γυναίκα που μάθαμε μέσα από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις, η γυναίκα που δεν μασά τα λόγια του και μιλάει σταράτα για τα κακώς κείμενα της εποχής της.

Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει σαν καλλιτεχνική φύση είναι η ανάγκη της μέσα από την Τέχνη να «χρωματίσει» τα μελανά σημεία της ιστορίας. Αυτό το βλέπουμε και από την επιλογή της να παίξει στο μονόλογο του Γιάννη Καλπούζου, «Σέρρα – Η ψυχή του Πόντου» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, μια παράσταση που ετοιμαζόταν να κάνει πρεμιέρα πριν από ενάμιση χρόνο, αλλά η εμφάνιση της πανδημίας, δεν επέτρεψε ποτέ στις βελούδινες κουρτίνες της σκηνής ν΄ ανοίξουν.

Τη Χρύσα Παπά τη συναντήσαμε στο Θέατρο Πόλη, στην Πλατεία Βικτωρίας, εκεί όπου η «Σερρα» παίζεται κάθε Σαββατοκύριακο. Η αγαπημένη ηθοποιός μιλάει στο Newpost.gr για την παράσταση, το δύσκολο έργο του μονολόγου, μιλάει γενικότερα για το θέατρο και την πορεία του μετά το περιβόητο metoo που ήρθε να αναταράξει τα νερά στον καλλιτεχνικό χώρο.

Συνέντευξη της Χρύσας Παπά στη Λαμπριάνα Κυριακού 

Καλως ήρθες στο Newpost Χρύσα Παπά, θ΄αρχίσω την κουβέντα μας κατευ΄θείαν από την παράσταση.  «Σέρρα – Η ψυχή του Πόντου», επιτέλους ξεκινάει. Πώς νιώθεις; 

Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Υπερτερεί η χαρά και η λαχτάρα, αλλά υπάρχει και ένα αίσθημα αγωνίας για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Με αυτή την παράσταση παίξαμε δυο μέρες τον Μάρτιο του 2020 και μετά μας σταμάτησε η καραντίνα, όπως όλους. Το γεγονός ότι θα ξεκινήσουμε και πάλι μου δίνει μεγάλη χαρά. Να συναντηθούμε πάλι με τον κόσμο και να επικοινωνήσουμε με αυτόν τον μαγικό τρόπο του θεάτρου.

Γιατί αυτό το έργο; 

Γιατί αυτό το έργο μιλάει για το μεγαλείο της ζωής. Πρόκειται για μια ερωτική και οικογενειακή ιστορία του εξελίσσεται από το 1915 έως το 1962. Μια ιστορία βαθιά τρυφερή, αγαπησιάρικη και συγκινητική και συνάμα σκληρή και βίαιη, διότι σε εκείνα τα χρόνια συμβαίνουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως η σφαγή των Αρμενίων, η Γενοκτονία των Ποντίων και τα βασανιστήρια των Ποντίων στην Σοβιετική Ένωση. Και όπως είναι αναμενόμενο οι ζωές όλων επηρεάζονται. Στην σκηνή βλέπουμε την Λεμονιά, την κόρη του πατέρα της ιστορίας, η οποία αποφασίζει να διηγηθεί την ιστορία του πατέρα της.

Κατάγεσαι από κάποια χαμένη πατρίδα;

Κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας μου είναι Πόντιος και η μητέρα μου Θρακιώτισσα, ως προς την καταγωγή τους. Μεγάλωσα έχοντας πολλά ακούσματα ποντιακά. Αυτό το έργο, μιλάει πολύ για την ιστορία των Ποντίων, που όμως αυτή η ιστορία θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου σε κάθε γωνιά της γης που ζήσει ένα πόλεμο.

Δεν είναι εύκολο ένα μυθιστόρημα να διασκευαστεί για τη θεατρική σκηνή, και κυρίως να γίνει μονόλογος. Φοβηθήκατε μήπως βγει κάτι άλλο;

Δεν φοβήθηκα καθόλου, γιατί είχα εμπιστοσύνη και στον Γιάννη Καλπούζο, που είναι ένας υπέροχος συγγραφέας αλλά και στον Σωτήρη Χατζάκη, που έκανε την σκηνοθεσία.

Στο έργο δεν υποδύεστε μόνο τη Λεμονιά, αλλά παίζετε 12 διαφορετικούς ρόλους; Πόσο δύσκολο είναι;

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι εύκολο στην υποκριτική τέχνη. Μάλλον όχι. Το γεγονός τώρα ότι υποδύομαι 12 διαφορετικούς ρόλους…Χρειάστηκε πολύ δουλειά και εξακολουθεί να χρειάζεται. Άλλωστε πρεσβεύω ότι μόνο με πολύ δουλειά και αφοσίωση μπορούμε να καταφέρουμε κάτι.

Άμα συλλογιστεί κανείς τα όσα περάσανε αυτοί οι άνθρωποι, σου κόβεται η ανάσα. Η προσφυγιά, ο πόνος ο χαμός, η απόλυτη ορφάνια. Δεν γίνεστε συναισθηματικά ερείπιο;

Πιστεύω ακράδαντα πως ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε τί πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι, όχι μόνο στην Γενοκτονία των Ποντίων αλλά σε όλες τις γενοκτονίες και τους πολέμους ανά την ιστορία του κόσμου. Δεν μπορούμε ούτε να το φανταστούμε, ούτε να το αποτυπώσουμε…τα αντιμετωπίζουμε μέσα από φίλτρα… Κάτι το οποίο είναι πολύ φυσιολογικό, είναι μακριά μας. Βέβαια πολλές οικογένειες, πολλοί άνθρωποι έχουν ιστορίες από τις οικογένειες τους. Στην διάρκεια της παράστασης βουτάω εκατό τοις εκατό σε όλες τις συναισθηματικές εκφάνσεις των ρόλων. Με το τέλος της παράστασης, έχω αναπτύξει πια, μετά από 21 χρόνια που εργάζομαι, ένα μηχανισμό για να μπορώ να “βγαίνω”, γιατί αν δεν το έκανα θα υπήρχε πρόβλημα…Στην διάρκεια των προβών, μελέτησα πολύ και με τον σκηνοθέτη κάναμε βαθιά ανάλυση στους ρόλους και στις καταστάσεις της ζωής τους. Εκεί ο πόνος που έβγαινε ήταν πολύ έντονος.

Ο χορός, ένα όπλο που ενδυναμώνει τη ψυχή των ποντίων. Δε θα μπορούσε να λείπει από την παράσταση.

Φυσικά και δεν θα μπορούσε να λείπει. Είναι όπως ακριβώς το λέτε, ο χορός ενδυναμώνει την ψυχή των Ποντίων αλλά θα έλεγα και όλων των Ελλήνων. Στο νου μου έρχονται και οι χοροί των Κρητικών και των νησιωτών… Στο “Σέρρα” χορεύω δυο χορούς και τον ένα μάλιστα τον χορεύω σαν άντρας…

Πώς είναι να σε σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης;

Είναι η Τρίτη φορά που με σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης και όπως λέμε και μεταξύ μας, είναι η Τρίτη και καλύτερη. Δουλέψαμε πολύ ωραία, και βασική πηγή έμπνευσης για την δουλειά μας υπήρξε το κείμενο που είχαμε στα χέρια μας.

Γιατί να έρθει κάποιος να δει την παράσταση;

Για να δει μια παράσταση που μιλάει για το μεγαλείο της ζωής. Για να δει μέσα από την ματιά του Καλπούζου, την δική μου και του σκηνοθέτη μια υπέροχη και σκληρή ιστορία που θα τον κάνει να ταξιδέψει και να γεμίσει συναισθήματα…και όπως λέει και ο συγγραφέας στο έργο… «να ωφεληθεί πολύ»…

Έχετε κάποιο αγαπημένο σας απόσπασμα από το κείμενο; Μπορείτε να το μοιραστείτε μαζί μας;

Έχω τόσα πολλά… Με συγκινεί βαθιά μια σκηνή που ο πατέρας συναντιέται με την κόρη…Την στιγμή που λέω σαν αφηγήτρια «Το ίδιο απόγευμα συναντηθήκαμε πατέρας με κόρη έπειτα από 19 χρόνια…», εκείνη την στιγμή νιώθω ότι έχω ένα κόμπο στον λαιμό…Και έπεται η σκηνή που συναντιούνται και κουβεντιάζουν. Μετά από όλα όσα έχουν προηγηθεί, η σκηνή αυτή με συγκινεί πολύ.

Αφήσαμε πίσω μας μια μεγάλη φουρτούνα. Αυτή της πανδημίας. Όχι πως κάποια πράγματα έγιναν όπως πριν, αλλά το εμβόλιο είναι σαν μια σωσίβια λέμβος που προστατεύει τον καθένα μας και ας πούμε ότι επιτρέπει στα θέατρα να μείνουν ανοιχτά ας είναι και με μέτρα. Πώς ήταν για σας αυτή η περίοδος; Αναθεωρήσατε πράγματα και καταστάσεις;

Είναι ξεκάθαρο ότι ήταν μια σοκαριστική περίοδος για όλους μας. Και ίσως να είναι ακόμα. Πιο πολύ τώρα πιστεύω ότι προσπαθούμε να βρούμε όλοι τα πατήματα μας και να συνεχίσουμε την ζωή μας. Αυτή η περίοδος του ενάμιση έτους για μένα ήταν ανάμεικτη. Έμεινα στο σπίτι μου, κάτι που μου αρέσει πολύ, με πολύ δημιουργικά πράγματα, κυρίως τις μεταφράσεις θεατρικών έργων και διάφορα άλλα που κάνω. Ωστόσο και μια περίοδος γεμάτη αγωνία και για μένα και για τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά και για όλο τον κόσμο και τί γίνεται γύρω μας… Δεν αναθεώρησα, αλλά σιγούρεψα μέσα μου την επιθυμία μου να απολαμβάνω την ζωή μου κάθε μέρα, με αγάπη και ευγνωμοσύνη στον εαυτό μου, στους ανθρώπους μου και σε όλο τον κόσμο.

Το metoo άλλαξε το θεατρικό τοπίο πιστεύεται προς το καλύτερο;

Δεν είμαι σίγουρη ότι το metoo άλλαξε το θεατρικό τοπίο. Το εύχομαι. Νιώθω ότι ακόμα είναι νωρίς. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι ξεκαθάρισαν κάποια πράγματα και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Κάποιοι μίλησαν για συσπείρωση του κλάδου σας, εσείς προσέξατε κάτι τέτοιο;

Ναι, φυσικά και υπήρξε συσπείρωση του κλάδου, δεν ήταν ένα γενικό φαινόμενο, αλλά όταν συνέβαινε αληθινά ήταν πολύ συγκινητικό. Το ζητούμενο για μένα είναι τί θα γίνει στην πορεία.

Πώς αντιδρά η Χρύσα Παπά στα δύσκολα;

Εξαρτάται από την περίπτωση θα έλεγα. Όσο μεγαλώνω προσπαθώ να αντιδρώ με ψυχραιμία, να αποδέχομαι ότι είναι κάτι δύσκολο αυτό που ήρθε και να το αντιμετωπίζω ήρεμα. Δεν τα καταφέρνω πάντα, το προσπαθώ όμως.
15. Σχέδια για το μέλλον κάνετε;
Κάνω ευχές και όνειρα…και προσπαθώ να τα πραγματοποιήσω…και μετά τα αφήνω να έρθουν στην ώρα τους…

• metoo
• Σέρρα - Η ψυχή του Πόντου
• Χρύσα Παπά