Η 21η Δεκεμβρίου κι ένα φεγγάρι. Ασημί και αχαλίνωτο…

Είπα να γράψω μια ιστορία Χριστουγεννιάτικη σήμερα, αλλά την αφήνω για τη Δευτέρα, μιας και λάμπει μέσα μου η νύχτα της 21ης Δεκεμβρίου, την οποία κατ΄έτος την τιμώ όπως της αξίζει. 

Με ξενύχτι, κουβεντούλες και πιοτό μέχρι το πρωί, σαν τους Ζωροάστρες της Περσίας. Εκείνοι πίνουν τσάι, βέβαια, τρώνε φρούτα και ξηρούς καρπούς. Και οι πρεσβύτεροι λένε ιστορίες για την αιώνια διαμάχη του Καλού με το Κακό …

Καθένας με τον τρόπο του τιμά μύθους αρχέγονους που χάνονται στο χρόνο και δίνουν διαστάσεις αιωνιότητος στο προσωρινό της (δικής μας) Υπαρξης…
Απο αύριο, λοιπόν, αρχίζει να μεγαλώνει η μέρα και να διευρύνεται η επικράτεια του φωτός. Κάτι δευτερόλεπτα παίρνει βαθμηδόν η μέρα και δεν βλέπεις αμέσως την αλλαγή. Τη ζείς, όμως, με τη φαντασία σου.

Βλέπεις (μέσα σου) το άρμα του ήλιου να ξεκινά και ξέρεις ότι το πάνοπλο φώς θα τεντώνει το τόξο της μέρας μέχρι την 21η Ιουνίου, οπότε και η μεγαλύτερη μέρα του έτους.

Α! Το Σάββατο έχει και φεγγάρι. Ασημί και αχαλίνωτο. Ο,τι πρέπει για την άπλα του Σαββατοκύριακου και τους φεγγαρόπληκτους που σεργιανούν χαρούμενοι στους δρόμους , πετούν στα σύννεφα, έτσι χωρίς λόγο, και βγάζει σπίθες το βλέμμα τους-σήμα στα ξωτικά και στις νεράιδες που περιπολούν τις νύχτες και τυραννούν τους κοιμισμένους…

Ε, τι να γράψεις τώρα; Για τα άχαρα και κινδυνώδη των ημερών; Αστα στην άκρη για την ώρα.

Ακόμη και τους βρυχηθμούς της γείτονος, τα φρικώδη της Δανίας (σ΄ένα ξερονήσι οι παραβάτες μετανάστες), το φιάσκο του Βρετανικού Μουσείου (έμπαζε νερό η οροφή κι έσταζε δίπλα στα Γλυπτά του Παρθενώνα), τις ντροπές της δημόσιας γαλλικής τηλεόρασης («Ξεκουμπίσου Μακρόν» έγραφε το πάνω, αλλά οι φωστήρες εξαφάνισαν το όνομα του Προέδρου) κι άλλα πολλά.

Αστα όλα. Το νού σου στον Υμηττό. Κι όταν φανεί το φεγγάρι και αυξηθούν οι σφυγμοί της νύχτας, πάρε τους μεγάλους δρόμους . Με το μυαλό στον Αχουρα Μάζντα, τον θεό του φωτός, και στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Κι αν δεν πιστεύεις, δεν πειράζει. Και μη σε νοιάζει «η απέραντη αδιαφορία των άστρων». Είσαι μέρος του σύμπαντος. Είμαστε μέρος του θαύματος. Της Υπαρξης…

Υ.Γ. Και μια πρόταση : «Ο Ελληνας Ανθρωπος» , ένα εξαιρετικό βιβλίο, με πρόλογο του σπουδαίου Ζαν Πιέρ Βερνάν (εκδ. Ελληνικά Γράμματα).