Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη είναι οχυρό της Δημοκρατίας

Ανεξαρτήτως του αν υπάρχει ή όχι ενοχή της Κυβέρνησης ή κάποιων από θέση ευθύνης προσώπων (λέγε Πολάκης) στο θέμα των παρεμβάσεων προς τη Δικαιοσύνη, ο τρόπος που αντιδρά η Κυβέρνηση είναι από μόνος του τρόπος ένοχος.

Τα διαμειβόμενα γύρω από το θέμα αυτό δημιουργούν κρίσιμα ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεων : ποιά είναι τα όρια στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας; Ποιά είναι τα στοιχεία εκείνα που κάνουν αναγνωρίσιμο ή όχι το δημοκρατικό πολίτευμα στον τόπο μας;

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Δημοκρατία ταιριάζει σε κοινωνίες του πολιτισμού, δηλαδή σε κοινωνίες όπου γίνονται σεβαστές οι κοινά παραδεκτές αξίες.

Λειτουργικά αυτές οι αξίες αναδεικνύονται μέσα από θεσμούς και ένας τέτοιος θεσμός είναι η Δικαιοσύνη.

Γιαυτό η Δικαιοσύνη θωρακίζει τη Δημοκρατία ,είναι δομικό στοιχείο της και τούτο προβλέπεται και από το Σύνταγμα .

Παράλληλα ο τρόπος που ασκείται η πολιτική εξουσία είναι κρίσιμος. Στον τόπο μας εντέλλεται να υπηρετεί το δημοκρατικό μας πολίτευμα..

Αυτό όμως , γίνεται μέσα από την αναγνώριση, την προστασία και την απρόσκοπτη λειτουργία των θεσμών.

Η υπέρβασή τους, η αμφισβήτηση, η ακύρωση και η παρέμβαση στο έργο τους από οιανδήποτε πολιτική εξουσία συνιστά ευθεία απειλή για το πολίτευμα και όχι προστασία.

Εμείς οι Έλληνες οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στο ζήτημα της προστασίας των θεσμών.

Όποτε στο παρελθόν γκρεμίστηκαν τέτοια ιερά θεμέλια δημοκρατίας η χώρα μας μπήκε σε περιπέτειες και έζησε σκοτεινές περιόδους που κηλίδωσαν την ιστορία μας και πλήγωσαν το λαό μας.

Μήπως να θυμηθούμε ποιές αυθαιρεσίες και ουσιαστικά υπερβάσεις συνταγματικών εξουσιών σηματοδότησαν την έναρξη της πολιτικής κρίσης το 1963 που κορυφώθηκε το 1965 για να οδηγηθούμε στο πραξικόπημα του 1967 και στη δικτατορία!

Δυστυχώς η αλαζονεία της εξουσίας συνδέεται με την απολυταρχία και δεν παράγει δημοκρατία.Αντίθετα παράγει εκφυλιστικές για το δημόσιο βίο διαδικασίες και αφήνει εντελώς απροστάτευτο τον πολίτη , έρμαιο της αλαζονείας και του αλάθητου κάποιων ανερμάτιστων πολιτικών, χωρίς παιδεία και ήθος. Η χώρα μας έχει πικρή πείρα στο θέμα αυτό.

Οι παρεμβάσεις της Κυβέρνησης προς τη Δικαιοσύνη για το θέμα της Novartis έχουν ονοματεπώνυμο που λέγεται Πολάκης. Και είναι ένοχες γιατί βάζουν την Κυβέρνηση πάνω από τον θεσμό της Δικαιοσύνης, παρά την προσπάθεια να περισωθούν τα προσχήματα. Προσπάθεια εντελώς ατυχή όπως αποδεικνύεται από τις αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε η Κυβέρνηση δια στόματος κορυφαίων στελεχών της.

Είναι ακραία επικίνδυνο να θέλει κάποιος την εικόνα της Δικαιοσύνης κατ´ομοίωσή του έτσι όπως τον βολεύει για να προωθήσει τις πολιτικές σκοπιμότητες που τον συμφέρουν. Πολύ πιο επικίνδυνο γίνεται όταν αυτός ο κάποιος είναι η ίδια η Κυβέρνηση η οποία προσπαθεί με την φαλκίδευση των θεσμών να δώσει πρόσκαιρη παράταση στον πολιτικό χρόνο της που ψυχορραγεί.

Ο προσεταιρισμός ή η καθοδήγηση των δικαστικών λειτουργών μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες εκτροπές το δημόσιο βίο.
Και αυτό πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη οι θεματοφύλακες των θεσμών. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλος ευαίσθητος σε τέτοια θέματα,καλόν είναι μαζί με τα ταξίδια του ανά την επικράτεια να βάλει στην ατζέντα του και αυτό το θέμα και να πρωτοστατήσει στο τεθούν φραγμοί σε αυτούς που έχουν τυφλωθεί από την προσωρινή τους εξουσία.Τίποτα δεν κρατάει αιώνια!

Ο εγωισμός και η μακροχρόνια άσκηση εξουσίας πορώνουν συχνά, με συνέπεια τον πανικό ή μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση περί το δίκαιο και το άδικο, το ορθό και το λανθασμένο, το ψευδές και το αληθινό.

Κάπου μεταξύ αυτών των καταστάσεων εκφράζεται με τις αντιδράσεις της και τις παρεμβάσεις της στο έργο της Δικαιοσύνης η κυβέρνηση.

Και ως προς τούτο ενδιαφέρει όχι ποιό κόστος θα έχει για την ίδια η προσβολή της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της, όσο το πιο κόστος μπορεί να έχει για τη χώρα και τους πολίτες της.