Η Χάγη των… Παθών – Το τελευταίο ταγκό στη… ΔΕΘ – Πλεύση με GPS… Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου; – Ειδική Έκδοση-ΓΑΠ: Επιστρέφει στο… Καστελόριζο   

«Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά πρώτα πάει το εισόδημα» ή αλλιώς: πώς να πουλήσεις αισιοδοξία όταν δεν έχεις ψυγείο να την αποθηκεύσεις

Πασχαλινή Ανάσταση ή πολιτική ανακύκλωση;

Στην κυβέρνηση λένε ότι το Πάσχα ήταν ανάπαυλα. Στην κοινωνία λένε ότι ήταν ανάπαυλα με δανεικά. Κι εκεί στο Μαξίμου, ανάμεσα σε ρετσίνες και γαρδούμπες, το crash test των δημοσκοπήσεων μετατράπηκε σε πολιτική… ΚΤΕΟ: «πέρασε, αλλά με παρατηρήσεις». Από τις Τεμπές μέχρι την τιμή του τσουρεκιού, το αφήγημα Μητσοτάκη παλεύει να μην λιώσει σαν λαμπάδα. Και μέσα σε όλα, η νέα επικοινωνιακή καραμέλα: «τα καλύτερα είναι μπροστά μας». Μόνο που το κοινό έχει αρχίσει να μοιάζει επικίνδυνα με εκείνους τους χαρακτήρες του Spotlight — δεν τρώνε εύκολα κουτόχορτο.

Καλοκαίρι με κλιματιστικό στα 29 και τον τουρισμό στους 39

Η τουριστική σεζόν έρχεται με ελπίδες για έσοδα αλλά και φόβους για φλόγες. Και η πολιτική σεζόν, με τον Μητσοτάκη να κάνει πρόβα γενναιοδωρίας για τη ΔΕΘ, λες και η Σαλονίκη είναι το Slumdog Millionaire των παροχών: κάθε χρόνο πιο λαμπερή υπόσχεση, κάθε χρόνο λιγότερο νόημα. Οι ένστολοι, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, όλοι περιμένουν το «δώρο» τους – και η κυβέρνηση προσπαθεί να μετρήσει πόσοι ακόμα πιστεύουν στο θαύμα. Spoiler: δεν είναι πολλοί. Αλλά και πάλι, «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία», όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ – μόνο που τώρα πεθαίνει με τον… ΦΠΑ.

Το τελευταίο ταγκό στη ΔΕΘ

Η 10η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα είναι και το πιο κρίσιμο πολιτικό one-man show. Όχι γιατί δεν έχει ξαναπαίξει αυτόν τον ρόλο, αλλά γιατί το κοινό πια βαριέται την παράσταση. Είναι όπως στο The Truman Show: το χειροκρότημα κόβεται όταν καταλαβαίνεις ότι όλο είναι σκηνοθετημένο. Και το χειρότερο; Ο Μητσοτάκης δεν έχει ούτε τον Τζιμ Κάρεϊ για να κάνει τη διαφορά.

Το δίλημμα του φθινοπώρου: Μητσοτάκης ή… Μάρκο Ρούμπιο;

Ενώ στην Ουάσινγκτον ο νέος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, βάζει σφραγίδα στον Στρατηγικό Διάλογο, στην Ελλάδα οι σφραγίδες μπαίνουν στα εκκαθαριστικά και στις λίστες των απολυμένων. Οι εναλλακτικές λύσεις στην αντιπολίτευση μοιάζουν περισσότερο με cast αποτυχημένης σεζόν στο House of Cards, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να πορεύεται με το επιχείρημα «δεν υπάρχει άλλος». Όπως έλεγε και ο Ντε Γκολ: «τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους».

Κι οι δελφίνοι τι κάνουν;

Τρεις τον αριθμό, λένε οι κακές γλώσσες, και περιμένουν τη στιγμή που ο καπετάνιος θα πηδήξει από το καράβι. Γιατί όταν το σκάφος χάνει στροφές, κάποιοι αρχίζουν να κατεβάζουν σωσίβια. Κι αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να γυρίσει το παιχνίδι ως τον Σεπτέμβρη, ο εσωκομματικός ανταγωνισμός δεν θα θυμίζει Ocean’s Eleven, αλλά μάλλον Jaws.

Ω, πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της Ζωής…

Ή πώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου έγινε από “βολική αντίπαλος”, ο ελέφαντας στο δωμάτιο – και δεν έχει καν σκοπό να φύγει

Πλεύση με GPS… 

Μια φορά κι έναν καιρό, στα παρασκήνια του Μαξίμου, έλεγαν χαμογελώντας: «Μας βολεύει η Ζωή, γιατί κάνει πιο τρομακτικό το δίλημμα “Μητσοτάκης ή Χάος”». Τώρα που η “Πλεύση Ελευθερίας” γράφει ποσοστά που κάνουν το ΠαΣοΚ να ψάχνει οδηγίες χρήσης για πολιτικό αναπνευστήρα, το χαμόγελο έχει γίνει σφιγμένο. Η Ζωή, με τον γνωστό της συνταγματικό βερμπαλισμό και το στιλ “μία Ζωή, μία Βουλή”, ανεβαίνει στις μετρήσεις και κατεβάζει πίεση στο Μαξίμου.

Πολλοί προεξοφλούν ότι θα έχει την τύχη του Κασσελάκη – η δημοσκοπική στρατόσφαιρα να γίνει πολιτικό φλογοβόλο – αλλά η Ζωή, σε αντίθεση με τον Στέφανο, δεν μοιάζει με influencer που βγήκε από το backstage της πολιτικής, αλλά με regisseur από το Dogville του Λαρς φον Τρίερ. Ανελέητη, σκοτεινή, και απόλυτα σίγουρη για την ηθική της υπεροχή.

Ζωή: Η μόνη αριστερά είναι η αριστερή μου κατεύθυνση

Η ίδια δηλώνει ότι «προετοιμάζεται να κυβερνήσει». Το είπε με ύφος μεταξύ The Queen και Erin Brockovich. Οι συνεργάτες της όμως (ποιοι;) δεν φαίνονται ούτε στο πλάνο. Εκτός από τον Σπύρο Μπιμπίλα – που αν πιστέψουμε τη φιλοσοφία της Πλεύσης, δεν χρειάζεται υπουργείο Πολιτισμού, αλλά Ερμηνείας Ρόλων. Οι υπόλοιποι μάλλον… δεν χωρούν. Η Ζωή, άλλωστε, από το 2015 έχει ξεκαθαρίσει πως ούτε στην Κουμουνδούρου χώραγε. Και πού να τη βάλεις; Εδώ, όταν μπαίνει σε στούντιο, οι κάμερες φωνάζουν «εγέρθητι».

Από το “δε θα συνεργαστώ ποτέ” στο “όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι”

Η Πλεύση Ελευθερίας απορρίπτει συνεργασίες με όλους. ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ακόμα και τους πρώην συντρόφους που αποκήρυξε με ποινικό κώδικα και πολιτική αλάθητη βούλα. «Δεν ξεπλένω μνημόνια», δηλώνει. Μένει μόνο να απαγγείλει δημόσια και το «ου με πείσεις καν με πείσεις» του Δηλιγιάννη. Όταν μιλάει για Αλέξη Τσίπρα, φαντάζεται την πτώση του ως House of Cards με soundtrack από Καλομοίρα. Όταν αναφέρεται σε Μητσοτάκη, κουνάει το δάχτυλο όπως ο Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men – “you can’t handle the truth!”.

Πολιτική οπτασία ή τηλεοπτικό φαινόμενο;

Η άνοδός της δεν εξηγείται με τα συνήθη εργαλεία πολιτικής ανάλυσης. Δεν είναι τηλε-πρόσωπο, αλλά παίζει σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Δεν έχει πρόγραμμα, αλλά έχει αφήγημα. Δεν έχει κόμμα, αλλά έχει ποσοστά. Θυμίζει εκείνο που είπε κάποτε ο Φρανσουά Μιτεράν: «Η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων». Και η Ζωή ξέρει να φορτίζει το σύμβολο: μόνη εναντίον όλων. Μόνη, όπως πάντα.

«Δεν ανήκω σε κανένα σύστημα – το σύστημα είμαι εγώ»

Στην πραγματικότητα, η Ζωή δεν είναι ούτε Κεντροαριστερά, ούτε Αντιδεξιά, ούτε Προοδευτική Πατριωτική Δημοκρατική Αναγέννηση. Είναι ένα stand alone project εξουσίας με αναφορές στη Δικαιοσύνη, στην κάθαρση, στην Ιστορία και σε κάθε εθνική πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Από τα Τέμπη μέχρι τα μνημόνια, κάθε τραύμα είναι και ένα θεμέλιο της Πλεύσης.

Και αυτή τη φορά, δεν μοιάζει να έρχεται για τη Βουλή. Μοιάζει να έρχεται για το Μαξίμου.

Το δίλημμα αλλάζει: Μητσοτάκης ή Ζωή;

Το Μαξίμου σφίγγει τα δόντια και λέει πως «ο κόσμος θα θυμηθεί ότι το κόμμα της Ζωής δεν έχει ούτε πρόγραμμα ούτε στελέχη». Μα αυτά είχε ποτέ; Η αλήθεια είναι πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου παίζει σκάκι σε στρογγυλό τραπέζι. Κι όσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης περιμένουν να «καεί» από μόνη της, εκείνη συνεχίζει να βάζει φωτιές. Στον Τσίπρα, στο ΠαΣοΚ, στον Μητσοτάκη, στην ίδια τη Βουλή.

Και όπως έλεγε κι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ:
«Οι πολιτικοί σκέφτονται τις επόμενες εκλογές. Οι ηγέτες, τις επόμενες γενιές».
Η Ζωή δηλώνει ότι θέλει να κυβερνήσει. Οι υπόλοιποι αναρωτιούνται αν τελικά θέλουν να αντιπολιτεύονται. Κι εμείς, για πρώτη φορά μετά από καιρό, παρακολουθούμε το θέατρο της πολιτικής με αγωνία για την τρίτη πράξη. Γιατί όπως μας δίδαξε κι ο Σαίξπηρ: “Τι είναι η ζωή; Μια σκιά που περνά… Ένας φτωχός ηθοποιός που φωνάζει και κάνει θόρυβο πάνω στη σκηνή και μετά δεν ακούγεται ποτέ ξανά.”

Η Ζωή φωνάζει. Και δεν φαίνεται διατεθειμένη να φύγει απ’ τη σκηνή.

Η Χάγη των… Παθών

«Αν ο χάρτης δεν ταιριάζει στην πολιτική, τόσο το χειρότερο για τον χάρτη.» – αναβαθμισμένη εκδοχή ενός γαλλικού αξιώματος που θα ζήλευε και ο Σαρλ ντε Γκωλ.

Ο ΘΧΣ ως προμετωπίδα ή ως άλλοθι;

Πριν απ’ τον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής, η κυβέρνηση έψαλε τον δικό της θρήνο, σε τόνο διπλωματικής ανάτασης. Εν μέσω φλαμανδικών κωδίκων, οδηγιών και ερμηνευτικών παρεκκλίσεων, ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός ήρθε σαν πασχαλιάτικο δώρο από το ΥΠΕΞ – με φόντο την αμήχανη υποχώρηση στο καλώδιο GSI. Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν “The Imitation Game”, με τον Γεραπετρίτη στον ρόλο του Μπένεντικτ Κάμπερμπατς: προσπαθεί να σπάσει τον κώδικα της Ανατολικής Μεσογείου με φρασεολογία UNCLOS και σιβυλλικές αναφορές στην ανάγκη συμφωνιών.

Το timing εντυπωσιακό. Μ. Τετάρτη η ανακοίνωση, Μ. Πέμπτη οι ερμηνείες, Μ. Παρασκευή τα ερωτήματα: ανακήρυξη ή επιθυμία; ΑΟΖ ή power point; Ένα ευρωδικαστήριο πίσω μας, μια Χάγη μπροστά μας και μια Τουρκία που (ω του θαύματος) αντέδρασε όσο χλιαρά θα αντέδρασε κάποιος στο “Notting Hill” όταν του σέρβιραν φαγητό χωρίς αλάτι.

Οι 12 μίλια που έγιναν 6 και τα 6 που θα γίνουν… άγνωστο

Η προβολή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας γίνεται όπως η πρόβλεψη καιρού στο Αιγαίο: με βάση την πολιτική πίεση και τον «κατάλληλο χρόνο». Στο νέο χάρτη, τα 12 ν.μ. υπάρχουν μόνο στο Ιόνιο, σαν να λέμε: στην κουζίνα βάζουμε ό,τι μας αρέσει, στην τραπεζαρία βλέπουμε τι αντέχει ο καλεσμένος. Ούτε ο Γούντι Άλεν σε κρίση ύπαρξης δεν θα μπορούσε να οριοθετήσει τόσο υπαρξιακά μια ζώνη επιρροής.

Όμως, υπάρχει ελπίδα: ο ΘΧΣ δεν είναι δεσμευτικός – είναι, λέει, εργαλείο σχεδιασμού. Δηλαδή το αντίστοιχο του μαξιλαριού ασφαλείας που βάζουμε στις καρέκλες: χρήσιμο αν δεν πέσεις.

Από τη Χάγη με αγάπη

«Δεν φταίμε εμείς, το ΣτΕ άργησε, το ΠΝ καθυστερούσε, η Αίγυπτος είχε άλλα στο μυαλό της»… Θα μπορούσε να είναι πρόλογος σε “Mission: Impossible – UNCLOS Protocol”. Όμως ο Γεραπετρίτης, με διπλωματική προσήλωση και στόμφο, υπέδειξε τη «διεθνή δικαιοδοσία» ως τον από μηχανής θεό.

Μεταξύ μας τώρα: όταν ο χάρτης δείχνει την Κάρπαθο με… μερική επήρεια, αλλά κάνουμε λόγο για απόλυτο δικαίωμα στην επήρεια όλων των νησιών, είναι σαν να στέλνεις μέιλ στον εργοδότη σου γράφοντας ότι είσαι άρρωστος, αλλά στο cc βάζεις τον σερβιτόρο της παραλίας.

Το πολιτικό GPS δείχνει… Χάγη

Αν αυτή η στρατηγική είναι προοίμιο για κάτι, είναι για το μεγάλο διπλωματικό ξεκαθάρισμα που θα ‘ρθει. Η κυβέρνηση επενδύει στο soft power, στην ΕΕ, στη γεωοικονομία και στο ότι η Τουρκία βαριέται να μαλώνει συνεχώς. Και όλα αυτά με φόντο έναν Ρούμπιο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ που έχει βγάλει από τη ναφθαλίνη το σχήμα 3+1 σαν σίκουελ που δεν ξέραμε αν το ζητούσε κανείς.

Αλλά έτσι γίνεται πάντα: οι ΗΠΑ σου λένε “We are here to help”, οι Γερμανοί “wir sind besorgt” και εσύ κάθεσαι στον ΘΧΣ και μετράς εναπομείναντα μίλια σαν να είναι κουπόνια Lidl.

«Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η πιο δύσκολη διαδρομή είναι από το “θα” στο “έγινε”», θα έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον γνωστό αμφίσημο τρόπο του.

Κι εδώ είμαστε ακόμα στο “θα”. Με χάρτες, χωρίς πράξεις ανακήρυξης, με ψήγματα επήρειας και ταυτόχρονα πλήρες αφήγημα. Σαν φιλμ νουάρ χωρίς δολοφόνο: σκοτεινό, μυστήριο και με ένα τέλος που – πού ξέρεις – μπορεί να γράφεται στη Χάγη.

Ή, κατά το “The Usual Suspects”: «Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει… ΘΧΣ».

Η Ελλάδα στο ραντάρ της Φλόριντα

Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής από το Μαϊάμι που κάποτε προσπαθούσε να ξεχωρίσει ανάμεσα στις μαγκιές του Τραμπ και τις γλωσσικές παρεξηγήσεις του Μπους τζούνιορ, είναι πλέον και επίσημα Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Και έρχεται τον Οκτώβριο στην Αθήνα για τον Στρατηγικό Διάλογο ΗΠΑ-Ελλάδας, όχι για τουρισμό.

«Η πολιτική είναι το να προβλέπεις το μέλλον και μετά να εξηγείς γιατί δεν έγινε» έλεγε ο Τσόρτσιλ, αλλά στην περίπτωση Ρούμπιο κάποιοι στην Αθήνα νιώθουν πως το μέλλον τους κοιτά κατάματα, με φόντο τη Μεσόγειο και υπογραφή… Breitbart.

Από την Τήνο στο Οβάλ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διάλεξε να περάσει τις ημέρες του Πάσχα στην Τήνο, με πλοίο της γραμμής και όχι ιδιωτικό τζετ – «το συμβολικό έχει πάντα μεγαλύτερη σημασία από το πραγματικό», θα μπορούσε να πει ο Μιτεράν αν παρακολουθούσε την ελληνική πολιτική. Και αυτή τη φορά το σύμβολο ήταν καθαρό: Με το βλέμμα προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και το Breitbart να κάνει λογοπαίγνια με το όνομα του Έλληνα πρωθυπουργού.

Το όνομα που έκανε τη διαφορά; Μάθιου Μπόιλ. Όχι, δεν είναι παραδοσιακός διπλωμάτης. Είναι όμως ο άνθρωπος-κλειδί στην πύλη του τραμπικού σύμπαντος. Όταν έπιασε συνέντευξη ο Μητσοτάκης μαζί του, η Αθήνα δεν φάνηκε απλώς στο ραντάρ του Breitbart – χτύπησε καμπανάκι στον Λευκό Οίκο.

3+1 Reloaded (με Μάσκα και Μαραφάτσο)

Η αναβίωση του σχήματος 3+1 (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ + ΗΠΑ) μοιάζει με sequel παλιάς ταινίας που είχε ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι της αμερικανικής διπλωματίας. Η επιστροφή του Τραμπ έφερε και την επιστροφή της προσοχής στην Ανατολική Μεσόγειο – μαζί και η DFC (Αναπτυξιακή Τράπεζα των ΗΠΑ) που ενδιαφέρεται πλέον για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Όλα αυτά υπό την υψηλή εποπτεία του νέου Αμερικανού ΥΠΕΞ, που ξέρει καλά ότι η γεωπολιτική δεν είναι απλώς γεωγραφία με μπαχαρικά, αλλά σκληρό παιχνίδι επιρροής.

Ανάμεσα στη Ζωή και στον Χρήστο

Και την ώρα που ο Μάρκο χτίζει σχέσεις με τον Γεραπετρίτη, οι Ελληνοαμερικανοί τρέχουν από τη μία πλευρά του Καπιτωλίου στην άλλη – ο Μαραφάτσος, ο Μάνατος, ο Μπιλιράκης, όλοι με τις δικές τους γραμμές στο «σύστημα Τραμπ». Όχι, δεν μιλάμε για οργανωμένο σχέδιο, αλλά για ένα δίκτυο που λειτουργεί σχεδόν οργανικά, με αντανακλαστικά άλλων εποχών.

Και κάπου εκεί, μεταξύ Λευκού Οίκου και Λευκού Πύργου, εμφανίζεται και η Ζωή Κωνσταντοπούλου να παρεμβαίνει δημόσια, μπας και στείλει τα δικά της μηνύματα. Όπως είπε κάποτε ο Μάο, «μια σπίθα μπορεί να ανάψει φωτιά στο λιβάδι». Αρκεί να ξέρεις πού φυσάει ο άνεμος.

Επίλογος με… φλεγματική προειδοποίηση

Η Αθήνα παίζει το παιχνίδι της ήπιας ισχύος με κινήσεις που θυμίζουν σκάκι. Όμως στον πίνακα του Τραμπισμού τα πιόνια δεν κινούνται πάντα προβλέψιμα. Το τι θα φέρει η συνάντηση με τον Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα μένει να φανεί.

Προς το παρόν, ο Κυριάκος ανάβει λαμπάδα στην Τήνο, ο Άδωνις δίνει ρέστα στο Breitbart και η πρεσβευτίνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ποστάρει συγκινημένα για την «απίστευτη σχέση Ελλάδας-ΗΠΑ».

Όπως θα έλεγε κι ο Κλιντ Ίστγουντ στο «The Good, the Bad and the Ugly»…
«Σε τούτο τον κόσμο υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων: Αυτοί που κρατάνε το όπλο, και αυτοί που σκάβουν».
Η Ελλάδα ακόμα ψάχνει τι από τα δύο της αναλογεί.

Ειδική Έκδοση: Γιώργος Παπανδρέου

Τίτλος:
«Ο Γιώργος της μοίρας μας»
Από το Καστελλόριζο με αγάπη, μέχρι το σήμερα της απολογίας – ή αλλιώς, πώς σταματάς να είσαι «πρώην» και προσπαθείς να γίνεις «αθώος»

Act I: Κάποτε στο Καστελλόριζο
Ήταν Απρίλιος του 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έστησε κάμερα σε ένα νησί-σύμβολο και διάλεξε φόντο γαλανόλευκο για να αναγγείλει τη μεγαλύτερη εθνική προσγείωση μετά το ’74. «Το Καστελλόριζο δεν είναι σύμβολο κρίσης, είναι σύμβολο αλλαγής» είπε τώρα, δεκαπέντε χρόνια μετά. Λες και η Ελλάδα εκείνη τη μέρα πήρε απλώς μια βιταμίνη για το ανοσοποιητικό της και όχι το πρώτο μνημονιακό σφυρί στο κρανίο της. Και κάπως έτσι, από τη θύελλα στο Αιγαίο περάσαμε στη θύελλα του spread. Αν ζούσε ο Τζον Φ. Κένεντι, θα του ψιθύριζε: «Μη ρωτάς τι έκανε το Καστελλόριζο για σένα, αλλά τι έκανες εσύ στο Καστελλόριζο». Και δεν θα είχε άδικο αν μας ρώταγε και δεν μας εξαπατούσε με το «λεφτά υπάρχουν» αλλά τώρα άνετος αφού έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά, που ίδιος έριξε δίνει συνεντεύξεις επετειακές… όπως αυτή στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Act II: Η εξομολόγηση ενός πρώην
Σήμερα, ο Γιώργος κρατάει τον ρόλο του μεταμελημένου – αλλά όχι μετανοημένου. Με φλεγματική ηρεμία, όπως εκείνος ο τύπος στις ταινίες του Σίντνεϊ Λιούμετ, μιλά για ελλείμματα εμπιστοσύνης, χαμένες γενιές, την αλήθεια που όλοι ήξεραν και κανείς δεν έλεγε. «Μαζί τα φάγαμε;» Όχι, μαζί τα ακούσαμε. «Λεφτά υπάρχουν;» Ναι, αλλά σε θυρίδες άλλων. Ο Παπανδρέου μοιάζει να ξαναγράφει το σενάριο σαν να κάνει reboot το πολιτικό του franchise. Κι αν το “Social Network” μιλούσε για τον Ζάκερμπεργκ, το “Crisis Network” θα μπορούσε να έχει εκείνον πρωταγωνιστή, με tagline: «Θέλησα να αλλάξω την Ελλάδα. Η Ελλάδα άλλαξε εμένα.»

Act III: Το επόμενο επεισόδιο της Ιστορίας
Στο τελευταίο πλάνο της νέας αφήγησης, ο Γιώργος κοιτάζει την Ευρώπη. Σηκώνει το βλέμμα από τα βράχια του Καστελλόριζου και δείχνει τις ΑΠΕ, την αλληλεγγύη και το ευρωομόλογο. Κάποιοι τον ακούν, άλλοι βαριούνται, αλλά κανείς δεν ξεχνά. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος – και ότι τότε, όπως και τώρα, το πρόβλημα είναι η σπατάλη, η πελατεία, το κράτος-λάφυρο. Ή όπως είπε κι ο Τσόρτσιλ: «Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, εκτός απ’ όλα τα άλλα που έχουμε δοκιμάσει». Και κάπως έτσι, η Δημοκρατία (και το ΠΑΣΟΚ μαζί της) συνεχίζει να δοκιμάζεται. Το ερώτημα είναι: το Καστελλόριζο θα παραμείνει ανάμνηση ή θα ξαναγίνει προορισμός;

• Μέγαρο Μαξίμου