Η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ με ποσοστά πάνω από 20% – Το ΠαΣοΚ στον ρόλο του Inception: Ονειρεύεται, αλλά το ξυπνούν οι δημοσκοπήσεις – Ο Τσίπρας και η ταφόπλακα της 2ης φοράς… αριστερά 

Αν ο Θουκυδίδης ζούσε στην εποχή μας, θα αναρωτιόταν πιθανότατα πώς γίνεται μια χώρα να συντηρεί την εικόνα της σταθερότητας ενώ τα θεμέλια τρίζουν σαν σκηνικό από το Gone with the Wind. Εδώ μιλάμε για την «τέχνη του εφικτού» που, όπως θα μας θύμιζε ο Μπίσμαρκ, είναι η τέχνη του να ισορροπείς στο χείλος του γκρεμού χωρίς να πέφτεις – τουλάχιστον όχι ακόμα.

Από τη μια, οι αριθμοί μιλούν για πολιτική σταθερότητα. Η Νέα Δημοκρατία αγγίζει ξανά το μαγικό 30%, το ΠαΣοΚ κυμαίνεται στα 18%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει ανακάμπτει αλλά να σταθεροποιείται στα χαμηλά, προσφέροντας έναν αναστεναγμό ανακούφισης στον Νίκο Ανδρουλάκη, που μοιάζει με τον Τζέιμς Στιούαρτ στο Mr. Smith Goes to Washington: ένας ρομαντικός ανάμεσα στους κυνικούς.

Από την άλλη, το κλίμα οικονομικής εμπιστοσύνης κατρακυλά με τον ρυθμό μιας σκάλας που καταρρέει. Οι άνεργοι, οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και οι αγρότες μοιάζουν με κομπάρσους σε τραγωδία του Σοφοκλή, που βλέπουν τη μοίρα τους να επιδεινώνεται δραματικά. Εν τω μεταξύ, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι δημόσιοι υπάλληλοι παίζουν τον ρόλο των προνομιούχων θεατών, απολαμβάνοντας την πολυτέλεια να βλέπουν το έργο από τη VIP ζώνη.

«Πού βαδίζουμε, κύριοι;»

Το ερώτημα που πλανάται, όμως, είναι βαθιά πολιτικό και υπαρξιακό: Πού οδηγεί αυτή η «εύθραυστη σταθερότητα»; Το σκηνικό θυμίζει το The Great Dictator, με τις πολιτικές δυνάμεις να διαγκωνίζονται σε ένα ιδεολογικό παιχνίδι εντυπώσεων, ενώ το κοινό –η κοινωνία, δηλαδή– παρακολουθεί αμήχανα και αγανακτισμένα.

Η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ μοιάζει να βρίσκει τη δική της Independence Day, αθροίζοντας ποσοστά πάνω από 20%, ενώ η αριστερά του ΠαΣοΚ θυμίζει καράβι χωρίς πηδάλιο, που παρασύρεται από τα κύματα. Στον αντίποδα, η συζήτηση για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας δείχνει πώς οι ευρύτερες συναινέσεις έχουν αντικατασταθεί από στείρες κομματικές επιλογές.

«Αυτονομία ή κατακερματισμός;»

Σαν τον Αριστοτέλη που στοχάζεται για την πολιτική αρετή, η κοινωνία μας αναζητά τον ιδανικό ηγέτη. Κι όμως, ο θρόνος της δημοφιλίας φαίνεται να είναι πιο εύθραυστος από ποτέ. Ο Τασούλας ανεβαίνει με φόρα, αλλά η Σακελλαροπούλου ζει τη δική της Gravity: μια διαρκή μάχη να κρατηθεί σε τροχιά, μακριά από την πολιτική μοναξιά.

Και κάπου εδώ, η χώρα ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο, όπως μια σκηνή από το Dr. Strangelove. Η τέχνη του εφικτού στη χώρα μας δεν είναι τίποτα λιγότερο από την τέχνη της επιβίωσης – πάντα με μια δόση ειρωνείας και μελλοντικής αβεβαιότητας. Το μέλλον μοιάζει θολό, μα όπως είπε και ο Μαρξ (ο Καρλ, όχι ο Γκράουτσο), «Η ιστορία επαναλαμβάνεται: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα». Το μόνο ερώτημα που μένει είναι: σε ποια πράξη του έργου βρισκόμαστε τώρα;

Ιδεοληψία; Αφασία; Στραβωμάρα;

Πως είπατε; Τι; Πιο δυνατά, δεν ακούγεστε… Μπά, πάλι δεν είπαν τίποτε τα κόμματα της Αριστεράς για τις κάμερες. Που για ακόμη μία φορά βοήθησαν αποφασιστικά να συλληφθεί ένας καθ’ ομολογίαν δολοφόνος.

Μας είχαν πρήξει δεκαετίες τώρα λέγοντας ότι οι κάμερες είναι απαράδεκτες γιατί καταργούν την ιδιωτικότητα, θα μας φακελώνουν κλπ. Ετσι κι έλεγες ότι οι κάμερες θα παίξουν βασικό ρόλο για την εξιχνίαση εγκλημάτων, τη σύλληψη διαρρηκτών κλπ, σε έπαιρναν με τις πέτρες διάφοροι προοδευτικοί και φυσικά τα κόμματα της Αριστεράς.

Με τα χρόνια κάπως ηρέμησαν και κάποια στελέχη τους με σκόρπια λόγια από δω κι από κεί- δηλαδή με το στανιό-απαντούσαν καταφατικά. Αλλά ποτέ επισήμως τα κόμματα αυτά δεν είπαν ναι στις κάμερες. Ιδεοληψία; Αφασία; Στραβωμάρα; Όλα μαζί…

Όμως αυτά κι άλλα παρόμοια κοστίζουν. Γιατί ο κόσμος δεν είναι ανόητος. Βλέπει, κρίνει, αποφαίνεται και- δυστυχώς για την Αριστερά- ψηφίζει…

«Ο χορός των αστεριών: Υποψηφιότητες, καρέκλες και στρατηγικά σταυροδρόμια»

Η αποχώρηση του Νικήτα Κακλαμάνη από την Α’ Αθήνας θύμισε τον τρόπο που ο Μπέρτ Λάνκαστερ εγκατέλειψε το Sweet Smell of Success: με τον αέρα του βετεράνου που ξέρει πότε να βγει από τη σκηνή. Το παρασκήνιο όμως έχει ήδη αρχίσει να θερμαίνεται, με επίδοξους «πρωταγωνιστές» να διεκδικούν τη θέση του. Από την Άννα Ροκοφύλλου έως τον Κώστα Μπακογιάννη- που αλλιώς τα περίμενε και αλλιώς τους ήρθανε μετά την ήττα από τον άγνωστο Δούκα και ψάχνει να βολευτεί, το νέο πολιτικό cast της Α’ Αθήνας φαίνεται να ακολουθεί το πρότυπο του Χόλιγουντ: λάμψη, φιλοδοξία και μια δόση μακιαβελικής στρατηγικής. Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «Δεν είναι σημαντικό να είσαι καλός, αλλά να φαίνεσαι καλός» – και αυτό ακριβώς επιδιώκουν οι υποψήφιοι.

Η επαρχία ως σκηνικό από το The Hunger Games

Εκτός της πρωτεύουσας, το πολιτικό παιχνίδι στις περιφέρειες θυμίζει την αρένα του The Hunger Games. Υφυπουργοί, πρώην επίτροποι, και απερχόμενοι βουλευτές προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο όπου η ψήφος μοιάζει με το βέλος της Κάτνις Έβερντιν: καίριο και αποφασιστικό. Οι δημοσκοπήσεις ήδη δίνουν προβάδισμα σε αστέρες όπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης – «με ποσοστά Πούτιν» – ενώ άλλοι παλεύουν να εξασφαλίσουν έστω και ένα σταυρό. Στο μεταξύ, οι κυβερνητικοί βουλευτές ζουν το δικό τους δράμα, καθισμένοι σε «αναμμένα κάρβουνα», εν αναμονή ανασχηματισμού. Όπως είπε ο Αριστοτέλης, «Η υπομονή είναι πικρή, αλλά οι καρποί της είναι γλυκείς». Μέχρι τότε, οι υποψήφιοι μάλλον θα αρκεστούν στη γεύση του… καμένου.

Συνεργασίες σε θολά νερά: Σενάρια, δηλώσεις και… πολιτικά déjà vu

Στη Χαριλάου Τρικούπη, το κλίμα θυμίζει το Groundhog Day: κάθε μέρα η ίδια συζήτηση για συνεργασίες, κάθε μέρα το ίδιο «όχι». Παρά τις δημόσιες προσπάθειες του Νίκου Ανδρουλάκη να κλείσει το κεφάλαιο αυτό, οι δηλώσεις στελεχών όπως του Παύλου Γερουλάνου και του Στέφανου Παραστατίδη δίνουν νέα τροφή στη φημολογία. Η σκηνή της Α’ Αθήνας μοιάζει με το All the King’s Men, με παλιούς «βασιλιάδες» και νέους διεκδικητές να παλεύουν για τον έλεγχο του παιχνιδιού. Κι ενώ το ΠαΣοΚ προσπαθεί να διατηρήσει την αυτονομία του, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν στασιμότητα ή και πτώση, με την εκλογική του άνοδο να μοιάζει πλέον με το La La Land: γεμάτη υποσχέσεις, αλλά με φινάλε που δεν ικανοποιεί.

Η στρατηγική του ΠαΣοΚ: Μια Mission: Impossible ή απλώς καθυστέρηση;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σαν άλλος ήρωας του Mission: Impossible, επιχειρεί να κρατήσει το κόμμα του σε αυτόνομη πορεία, παρά τους «πειρασμούς» συνεργασίας. Όμως, η εικόνα της Χαριλάου Τρικούπη είναι γεμάτη αντιφάσεις: από τη μία υπόσχεται στήριξη στους δημόσιους υπαλλήλους και αποκατάσταση αδικιών, από την άλλη αποφεύγει να ανοίξει τα χαρτιά της για μετεκλογικά σενάρια. Όπως θα έλεγε ο Θουκυδίδης, «η μεγαλύτερη αρετή στην πολιτική είναι να προβλέπεις το αναπάντεχο». Αν όμως η στρατηγική του ΠαΣοΚ είναι να επενδύσει στη φθορά της κυβέρνησης, τότε ρισκάρει να καταλήξει σαν την πλοκή του Titanic: όλοι γνωρίζουν πού πάει το καράβι, αλλά λίγοι προλαβαίνουν να σωθούν.

Σε αυτό το τοπίο, με τη βάση του κόμματος να ζητά δράση και τους δημοσκόπους να «χτυπούν καμπανάκια», μένει να φανεί αν το ΠαΣοΚ μπορεί να μετατρέψει τη στασιμότητα σε κινητικότητα ή αν το πολιτικό του μέλλον θα μοιάζει με τους τίτλους τέλους του Gone with the Wind: «Frankly, my dear, I don’t give a damn».

Το μπόνους του Σωκράτη…

Ποιος είπε ότι οι πολιτικές συναντήσεις δεν έχουν χιούμορ; Στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπου τα σοβαρά ζητήματα θάβονται κάτω από ευφυολογήματα, ο Σωκράτης Φάμελλος απέδειξε ότι μπορεί να μετατρέψει μια συνάντηση σε stand-up comedy session.

Στη συζήτηση με την Ελληνική Ένωση Τραπεζών, όταν ο Γκίκας Χαρδούβελης τον ρώτησε -με μια δόση πικρίας- αν δεν βλέπει κάτι θετικό στη λειτουργία των τραπεζών, ο Φάμελλος  δεν δίστασε να απαντήσει με ειρωνεία που τρυπάει κατευθείαν την καρδιά του συστήματος: «Ναι, τα μπόνους των τραπεζικών στελεχών.»

Και κάπως έτσι, τα μπόνους, που για κάποιους είναι “κίνητρο απόδοσης”, έγιναν το νέο ανέκδοτο στις πολιτικές καφετέριες.

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι…

Ετσι κι αρχίσει να μιλάει στη Βουλή η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν σταματάει με τίποτε. Δε πα να παρακαλάει ο Πρόεδρος της Βουλής δε πα να γίνεται χαλασμός, η Ζωή συνεχίζει απτόητη ξεπερνώντας κατά πολύ το χρονικό όριο που επιτρέπεται να έχει στη διάθεσή της.

Αυτός ήταν ο λόγος που προχθές «πλακώθηκε» στη Βουλή με τον Καιρίδη. Πήγε να σκάσει ο άνθρωπος από τη φλυαρία και την υπέρβαση του χρόνου κι αναγκάστηκε να τα βάλει ακόμη και με τον Προεδρεύοντα της Βουλής.

Όμως, για να λέμε του στραβού το δίκιο, στο άλλο επεισόδιο με τον Νίκο Γραφάκο, βουλευτή της ΝΔ και αδελφό του Παναγιώτη Γραφάκου που σκοτώθηκε τη νύχτα των Ιμίων, η Ζωή είχε δίκιο. Συγκεκριμένα:

Μιλούσε για τα Τέμπη και απευθυνόμενη στους βουλευτές της ΝΔ είπε: «Εχετε τα χέρια σας βαμμένα με αίμα». Τότε αντέδρασαν αρκετοί και μεταξύ αυτών ο Νίκος Γραφάκος που της φώναξε «Ντροπή σας».

Μέσα σε πανδαιμόνιο η Κωνσταντοπούλου συνέχισε να μιλάει και απευθυνόμενη στον κ.Γραφάκο είπε ότι ο ιατροδικαστής που ορίστηκε για τα Τέμπη είναι αυτός που είχε χαρακτηρίσει ατύχημα την πτώση του ελικοπτέρου στα Ιμια.

Νέο πανδαιμόνιο, καθώς ορισμένοι βουλευτές της ΝΔ θεώρησαν ότι η Ζωή ισχυρίστηκε ότι ήταν ατύχημα  και άρχισαν να την αποδοκιμάζουν. Τότε εκείνη, απευθυνόμενη στον Νίκο Γραφάκο, είπε κατά λέξη τα εξής:

«Κύριε Βλαχάκο εγώ πιστεύω ότι το ελικόπτερο το οποίο καταρρίφθηκε στα Ίμια, δέχτηκε επίθεση και ότι ο αδερφός σας δεν ήταν θύμα ατυχήματος. Ο κ Καρακούκης όμως αυτός που τώρα αναλαμβάνει την βρώμικη δουλειά είναι ο ιατροδικαστής που συγκάλυψε τον θάνατο του αδερφού σας. Δείτε τα, ενημερωθείτε, σκεφτείτε τα και όποτε θελήσετε να ερευνηθεί η υπόθεση των Ιμίων θα είμαι δίπλα σας.

Αυτά είπε κι όχι αυτά που της απέδωσαν κάποιοι βουλευτές της ΝΔ(Μαρκόπουλος, Πλεύρης κ.α.). Είπαμε: Το παρακάνει αρκετές φορές η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας και σπάει νεύρα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η προαναφερθείσα, έχει δίκιο…

• Νέα Δημοκρατία
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής