Η Δύση, ημών συμπεριλαμβανομένων, καθόμαστε χαλαρά πάνω σε μία ωρολογιακή βόμβα… Και κάνουμε χαβαλέ…

Όταν μερικές δεκαετίες παρακάτω τα τότε νέα παιδιά διαβάζουν ιστορία, δε θα πιστεύουν ότι πράγματι συνέβησαν όλα αυτά. Ο κόσμος αυτοκτονεί! Ο καπιταλισμός ιδιαίτερα, πάχυνε τόσο που η όρεξή του πια δεν κλείνει με τίποτα! Κι ας είναι κοντά στο έμφραγμα. Άσε που από την ακόρεστη όρεξη τρώει πλέον τα παιδιά του… Δεν μιλάω μόνο για τα οικονομικά πειράματα, με πρώτο πειραματόζωο εμάς, τους Έλληνες, τα πλέον πειθήνια υποκείμενα της Δύσης. Μιλάω για την μεγαλύτερη πληγή της ανθρωπότητας: τον πόλεμο! Που η γενιά μας δεν έζησε αλλά φοβάμαι ότι δεν θα το αποφύγουμε…

Οι πρόσφατες δηλώσεις του ίδιου του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργγκέι Λαβρόφ θα έπρεπε να έχουν θορυβήσει πολύ Ευρώπη και ΗΠΑ. Αλλά δεν!!! Ο Ρώσος Υπ.Εξ. είπε ότι η δύση θα έπρεπε να σκέφτεται καλύτερα τις κινήσεις της, αναφερόμενος στην δυτική ανάμιξη στην ουκρανική εισβολή σε ρωσικά εδάφη. Η πρώτη εισβολή ξένης δύναμης στην ρωσική επικράτεια από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο! Και όλοι κατανοούν ότι χωρίς την βοήθεια των νατοϊκών χωρών σε όπλα και πόρους, η Ουκρανία δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στα ρώσικα στρατεύματα παρά μόνο καμία εβδομάδα.

Είπε ακόμα ο Λαβρόφ, ο οποίος υπηρετεί ως υπουργός εξωτερικών πάνω από 20 χρόνια, από όταν ο Πούτιν ανέλαβε για πρώτη φορά πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, είπε λοιπόν ότι κάνουν λάθος οι Αμερικανοί αν νομίζουν ότι ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα περιοριζόταν μόνο σε ευρωπαϊκό έδαφος, αφήνοντας σαφέστατο υπαινιγμό για χτύπημα στόχων σε έδαφος των ΗΠΑ από ρώσικα όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Και υπενθυμίζω ότι η Ρωσία διαθέτει πύραυλους υπερσύγχρονους μεγάλου βεληνεκούς, ακόμα και διηπειρωτικούς. Και όχι μόνο με συμβατική γόμωση… Αλλά και με πυρηνική!

Την παρουσία του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας αναγκάστηκε να υπενθυμίσει για άλλη μία φορά ο Ρώσος υπουργός! Και λέω για άλλη μία φορά διότι είναι η τρίτη ή τέταρτη φορά που Ρώσοι αξιωματούχοι προειδοποιούν “θυμίζοντας” τα πυρηνικά τους όπλα. Μάλιστα ο Σεργκέι Λαβρόφ υπενθύμισε στους δυτικούς το αμυντικό δόγμα της Ρωσίας. Που προβλέπει χρήση πυρηνικών όπλων σε περίπτωση κινδύνου για το κράτος, δηλαδή εισβολής στα ρωσικά εδάφη… Πόσο μάλλον όταν τα πλήγματα φτάσουν βαθιά στο αχανές εσωτερικό της χώρας, στην Μόσχα, την πρωτεύουσα, αλλά και αλλού. Κάτι που επιδιώκει μετά μανίας ο Ζελένσκι, διατυπώνοντας ουκρανικό αίτημα για χρήση δυτικών πυραύλων μέσου και μεγάλου βεληνεκούς προκειμένου να πλήγουν στόχοι στο εσωτερικό της Ρωσίας!!!!

Προς το παρόν η δύση αρνείται να κάνει ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΤΗΡΙ στον Ουκρανό πρόεδρο. Ο οποίος δεν έχει καμία δεύτερη σκέψη προκειμένου να σύρει τη δύση στο μεγάλο αιματοκύλισμα. Δημιουργώντας σκέψεις σε κάθε παρατηρητή της κατάστασης ότι ο κωμικός τηλεοπτικός σώουμαν που βρέθηκε ηγέτης της χώρας του, έχει μαύρα μεσάνυχτα από πολιτική, διεθνείς ισορροπίες, διπλωματία και, το σημαντικότερο, πλήρη άγνοια κινδύνου! Μοιάζει απλά με κακομαθημένο παιδί που δεν είναι ευχαριστημένο με τίποτα και ζητάει όλο και περισσότερα δώρα, παραχωρήσεις, διευκολύνσεις…

Το περίεργο είναι ότι ενώ ο Σεργκέι Λαβρόφ χτύπησε όχι καμπανάκι αλλά καμπαναριό ολόκληρο, η δύση μοιάζει να μη δίνει και πολύ σημασία στις με κάθε επίσημο τρόπο και τόνο ρωσικές προειδοποιήσεις. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται από τον τρόπο που μεταδόθηκαν οι δηλώσεις Λαβρόφ αλλά και από τα ρεπορτάζ για την ουκρανική εισβολή στο Κουρσκ, από τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Και λέω μόνο για τα ευρωπαϊκά διότι προσωπικά αυτά παρακολουθώ. Ίσως και τα αμερικανικά κάνουν τα ίδια λάθη. Τα δυτικά λοιπόν μέσα μετά την οργή που προκάλεσε στη Μόσχα η παρουσία ξένου ανταποκριτή στο ρωσικό έδαφος, ο οποίος ακολουθούσε τις ουκρανικές δυνάμεις εισβολής , μάζεψαν μεν τους απεσταλμένους τους στην ουκρανική πλευρά των συνόρων, δε μάζεψαν όμως το ύφος των σχολίων των ανταποκριτών.

Με έκπληξη βλέπω σε δελτία τηλεοπτικών σταθμών ελληνικών και ευρωπαϊκών, αλλά και στον τύπο, ηλεκτρονικό ή έντυπο, ρεπορτάζ με πανηγυρισμούς για την “ουκρανική προέλαση ” στα ρωσικά εδάφη! Για το πόσο απροετοίμαστη πιάστηκε η Ρωσία, για το σε πόσο δύσκολη θέση ήρθε το Κρεμλίνο και ο Πούτιν προσωπικά…και άλλες τέτοιες ανοησίες. Η ρωσική αρκούδα υποτιμάται και προσβάλλεται κατ’εξακολούθηση. Το θέμα είναι μέχρι πότε θα το ανέχεται αυτό. Κατά την άποψή μου η υπομονή των Ρώσων ήδη μπορεί να χαρακτηριστεί ιώβειος… Και η προειδοποίηση προς την Δύση να μην τολμήσει να επιτρέψει στους Ουκρανούς χρήση των όπλων της για να πλήξουν στόχους βαθιά στο ρωσικό έδαφος, πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν από τους νατοϊκούς συμμάχους , ημών συμπεριλαμβανομένων…

Η δύση λοιπόν κάθεται πάνω σε μία ωρολογιακή βόμβα και δείχνει πιο χαλαρή από ποτέ! Στην περίπτωση της ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή βλέπουμε να έχει πέσει σύσσωμη η διπλωματία Αμερικανών, Ευρωπαίων, Αράβων, οι πάντες, για εύρεση λύσης και ειρήνευση στην περιοχή . Οι μεσολαβητικές προσπάθειες μεταξύ των αντιμαχομένων είναι αλλεπάλληλες! Και αυτό είναι το σωστό. Στην περίπτωση όμως του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, καμία προσπάθεια για ειρήνευση από κανέναν! Μόνο συνεχή μέτρα σε βάρος της Ρωσίας και προσπάθεια διεθνούς της απομόνωσης! Δεν είναι απλά απορίας άξιο αλλά δείχνει πλέον στημένο παιγνίδι. Και είναι να αναρωτιέσαι μέχρι που θα φτάσει. Όσο μάλιστα τα μέτρα κατά της Ρωσίας φέρνουν τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα, η δύση σκυλιάζει περισσότερο. Η προσπάθεια για παράδειγμα απεξάρτησης της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια, αντί να πλήξει τη ρωσική οικονομία έφερε ύφεση και πληθωρισμό στην Ευρώπη. Οι Ρώσοι βρήκαν αλλού πελάτες. Και η οικονομία τους ούτε στραγγαλίστηκε ούτε επλήγη. Αναπτύσσεται και ανθίζει!

Είναι καιρός οι μουδιασμένες μάζες των πολιτών στις δυτικές δημοκρατίες να κινητοποιηθούν. Να απαιτήσουν εδώ και τώρα τον τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία. Που σαφώς είναι πλέον πόλεμος του ΝΑΤΟ και όχι μόνο της Ουκρανίας. Και την έναρξη διαπραγμάτευσης για τους όρους μίας βιώσιμης ειρήνης. Νομίζω η δύση πρέπει να ξεχάσει τα σχέδια για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Κάτι που πραγματικά δε θα είχε κανένα νόημα αφού η ανάπτυξη της συμμαχίας είναι αρκετή σε γεωγραφική έκταση. Φυσικά ο προσανατολισμός του Κιέβου προς τις Βρυξέλλες, η ένταξη δηλαδή της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα πρέπει να εγκαταληφθεί. Αν θέλετε όμως την άποψή μου, Ενωμένη Ευρώπη σημαίνει ένταξη ΚΑΙ ΤΗΣ Ρωσίας στους κόλπους της. Αυτή θα ήταν η πλήρης ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Θα δέχονταν όμως ποτέ κάτι τέτοιο οι Αμερικανοί; Όχι βέβαια…

Διάβαζα προχθές ότι τα κέρδη της δυτικής πολεμικής βιομηχανίας έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Δεκάδες δις ευρώ! Μήπως κάπως έτσι εξηγείται η προσπάθεια διατήρησης της φλόγας του πολέμου σε αρκετά σημεία του πλανήτη;

Ένα ντοκιμαντέρ που πρόβαλε η κρατική τηλεόραση τελευταία, η ΕΡΤ, για την πτώση της σοβιετικής Ένωσης, πραγματικά συγκλονίζει τον τηλεθεατή! Θα ήταν καλό να το βρείτε στο Ερτφλιξ και να το παρακολουθήσετε. Δεν είναι μόνο ο περίεργος ρόλος του τελευταίου σοβιετικού ηγέτη, του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ που κάνει εντύπωση. Το πλέον συγκλονιστικό είναι η καταγραφή της κατάστασης στην Ρωσία τη δεκαετία του 90 , τα πρώτα χρόνια δηλαδή μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και μέχρι την ανάληψη της προεδρίας της χώρας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν ο οποίος διαδέχθηκε στην εξουσία έναν…παρανοϊκό μέθυσο όπως διαπίστωσα και ο ίδιος όταν τον γνώρισα από κοντά σε μία επίσκεψη του στην Αθήνα, του Μπορίς Γιέλτσιν.

Τη δεκαετία του 90, όταν εμείς ζούσαμε την εποχή των παχέων αγελάδων , η Ρωσία είχε βυθιστεί στο χάος. Το κράτος απουσίαζε, η αστυνομία επίσης, η οικονομική δυσχέρεια χτύπησε το σύνολο του λαού. Γιατροί και άλλοι επιστήμονες βρέθηκαν να δουλεύουν σε λαϊκές αγορές ή να ζητιανεύουν για να ζήσουν. Μπράβοι, πρώην αθλητές, ανέλαβαν να καλύψουν το κενό της εξουσίας. Λήστευαν, βίαζαν και σκότωναν για πλάκα! 6.000 νεκροί σε μία δεκαετία από την εγκληματική τους δράση!!! Ο Πούτιν ανέταξε το κράτος. Και αυτό οι Ρώσοι του το αναγνωρίζουν. Η δύση, στα μαύρα εκείνα χρόνια της δεκαετίας του 90 άφησε τη Ρωσία στην τύχη της. Το όραμα του καπιταλισμού δεν ήταν ο “εκδημοκρατισμός” της αχανούς χώρας αλλά ΜΌΝΟ η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, του λεγόμενου κομμουνισμού. Και στην Ευρώπη αυτό επετεύχθη. Επόμενος στόχος; Η Κίνα;

Και πόσο σίγουρη είναι η Δύση ότι το τέλος του Πούτιν δε θα φέρει πάλι μία κόκκινη επανάσταση στην απομονωμένη Ρωσία; Σε ένα από τα ταξίδια μου εκεί, το 2017, όταν οι Ρώσοι γιόρταζαν τα 100 χρόνια από την επανάσταση του 1917, είδα οδηγώντας από τον Καύκασο μέχρι την Αγία Πετρούπολη και από εκεί μέχρι το Βλαδιβοστόκ στα εδάφη της Σιβηρίας στον Ειρηνικό, ότι σύσσωμη η ρωσική κοινωνία συμμετείχε σε εκδηλώσεις και γιορτές για την επανάσταση του 17 με μία νοσταλγία για το κομμουνιστικό παρελθόν της χώρας. Μία νοσταλγία για τη ζωή που έκαναν χωρίς το άγχος της οικονομικής επιβίωσης, της στέγης, των σπουδών, της υγειονομικής περίθαλψης… Φυσικά στα χρόνια του κομμουνισμού είχαν το πρόβλημα ότι δεν είχαν τζιν παντελόνια, μπίκ στυλό και καραμέλες… Άντε ίσως και ελευθερία έκφρασης. Όλα τα άλλα ήταν λυμένα. Και μου φάνηκε ότι αποζητούν την επιστροφή σε αυτή την ασφάλεια . Την υπαρξιακή ασφάλεια…

• Δύση
• Ουκρανία
• πόλεμος
• Ρωσία
• Σεργκέι Λαβρόφ