«Η επιδίωξη της ευτυχίας»

il Postino

“Yes we can”. Ναι μπορούμε, ήταν το σύνθημα του Μπαράκ Ομπάμα, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές στις ΗΠΑ πριν από δύο χρόνια. Κυρίως κέρδισε τις καρδιές των Αμερικανών, οι οποίοι στήριξαν πολλές ελπίδες πάνω του. Όπως συνήθως συμβαίνει βέβαια στη ζωή και ειδικότερα στην πολιτική, όταν δημιουργείς μεγάλες προσδοκίες, το αποτέλεσμα είναι πάντα κατώτερο των προσδοκιών αυτών.

Στις 4 Ιουλίου του 1776, στη διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών εγράφη μεταξύ άλλων ότι ανάμεσα στα απαράγραπτα δικαιώματα του ανθρώπου είναι «η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας».

Η επιδίωξη της ευτυχίας, τόσο ρητά διατυπωμένη, ίσως να μην υπάρχει σε κανένα άλλο καταστατικό χάρτη χώρας. Κρατώ μια μικρή επιφύλαξη –και αναμένω από κάποιον αναγνώστη που γνωρίζει καλύτερα τα συντάγματα διεθνώς να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει αυτήν την παρατήρησή μου.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ουσία του σημερινού σημειώματος είναι πως ακόμη κι’ αν ο δικός μας καταστατικός χάρτης δεν προβλέπει την επιδίωξη της ευτυχίας, είναι καιρός να αρχίσουμε όλοι να αναφερόμαστε σ’ αυτήν. Είναι καιρός να την επιδιώξουμε.

Είναι καιρός να πούμε ο καθένας στον εαυτό του, ότι «ναι μπορούμε». Μπορούμε να βγούμε από αυτήν την κρίση, που δεν είναι μόνον οικονομική, πιστεύοντας στις δικές μας δυνάμεις. Χωρίς να περιμένουμε σωτήρες και χωρίς να ρίχνουμε τις ευθύνες μόνον στους άλλους.

Πρόσφατα, ο Αντώνης Σκυλλάκος, σ’ ένα άρθρο του σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, μίλησε για την εθνική κατάθλιψη στην οποίαν έχουμε περιπέσει. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, εργαζόμενοι σε κάθε χώρο, ας σταματήσουμε για λίγο το χρόνο τώρα στις γιορτές. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το νόημα αυτής της επιδίωξης της ευτυχίας, που δεν είναι μόνον στο χέρι των εκάστοτε κυβερνώντων, αλλά πρωτίστως στο δικό μας χέρι.

Αρκεί να πιστέψουμε ότι μπορούμε.