Η εθνική άγνοια και τα ΙΕΚ Λατινοπούλου… Διαμάντια και περιττώματα στα σόσιαλ μίντια διδάσκουν ιστορία στα νιάτα της Ελλάδας… Αφού τα σχολεία δεν…

 Πόσο γρήγορα αλήθεια περνάει το 2024… σε λιγότερες από 60 μέρες έχουμε Χριστούγεννα! Και τώρα,  γιορτάσαμε με κάθε μεγαλοπρέπεια το ΌΧΙ στους Ιταλούς… Που όπως μας ενημέρωσε η κυρία Λατινοπούλου,  Ελληνίδα ευρωβουλευτής του ακροδεξιού κόμματος με επικεφαλής το πουλέν της Λεπέν,  τον Ζορτάν Μπαρτελά,  φτυστός ο Κασιδιάρης και στην όψη και στην ιδεολογία,  αυτό το “Όχι” δεν το είπε ο ελληνικός λαός!!! Έτσι έγραψε η κυρία- να την χαίρονται όσοι την ψήφισαν- Λατινοπούλου και συνέχισε: το Όχι το είπε ο ( ακροδεξιός δικτάτορας)  Ιωάννης Μεταξάς.  Ο λαός απλά συμπορεύτηκε με τον “ηγέτη ” του,  συμπέρανε η Αφροδίτη Λατινοπούλου, με ανάρτησή της στο ινσταγκραμ !!! Και μετά μας ενημέρωσε,  εμάς τους αμόρφωτους απογόνους των subjects του Μεταξά, ότι δε μας έμαθαν στο σχολείο πως εκείνος ο λαμπρός ηγέτης,  ο δικτάτορας δηλαδή,  όχι μόνο είπε το όχι στους ξένους εισβολείς αλλά είχε επίσης προετοιμάσει τον ελληνικό στρατό για τον πόλεμο που ερχόταν με τους Ιταλούς… Τον διαλυμένο, λέει, ελληνικό στρατό μετά τη διαμάχη βενιζελικών και βασιλικών,  που τον αναδιοργάνωσε! Έχτισε και την γραμμή Μεταξά, που θαύμαζαν,  λέει , σε όλη την Ευρώπη και χειρίστηκε άψογα τον τορπιλισμό της Έλλης ( τον 15αύγουστο πριν το ξέσπασμα του πολέμου) ώστε να κερδίσει χρόνο για να οργανώσει την αντίσταση του ελληνικού στρατού στις δυνάμεις του Μουσολίνι…

Λατινοπούλου: «Τέσσερα πράγματα για την 28η Οκτωβρίου που δεν μας δίδαξαν ποτέ στο σχολείο – Τεράστιος ο ρόλος του Μεταξά»

Μαθήματα ιστορίας λοιπόν από μία ακροδεξιά κυρία… Και μάλιστα νεότατη !!! Εκεί φτάσαμε! Εμείς που παλέψαμε όσο κανείς με τους φασίστες της Ιταλίας και τους ναζιστές της Γερμανίας.  Που αντιμετωπίσαμε ακόμα και τα φερέφωνά τους,  τους Βούλγαρους που ανέλαβαν την φασιστική κατοχή της Βόρειας Ελλάδας… Εμείς που ήμασταν μαζί με μέρος των γιουγκοσλάβων,  οι μόνοι στην Ευρώπη που παλέψαμε σα θηρία σε ένα πόλεμο με γνωστή εκ των προτέρων έκβαση… Πού φτάσαμε αλήθεια!!! O tempora o mores…

 Θα πρέπει κάποιος να ενημερώσει την κυρία Λατινοπούλου ότι το έργο του λαμπρού,  όπως τον αντιλαμβάνεται,  Ιωάννη Μεταξά, δεν είναι το μόνο που δεν διδαχθήκαμε στα βιβλία “ιστορίας” του σχολείου… Για την ακρίβεια δε μάθαμε τίποτα για την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους,  μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους.  Τίποτα από εκεί και μέχρι σήμερα για την πολιτική ιστορία μας,  για τους πολέμους,  βαλκανικούς και παγκόσμιους,  για την Μικρασιατική καταστροφή,  τους Κομιτατζίδες και τον μακεδονικό αγώνα,  για τη συμμετοχή μας σε πολέμους άλλων,  όπως στην Κορέα και τον Περσικό κόλπο,  για την κυπριακή τραγωδία και πώς φτάσαμε ως εκεί… Ειδικά για το τελευταίο θέμα ευτυχώς προβάλλονται τώρα,  50 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή,  μια σειρά ντοκιμαντέρ του Παπαχελά στον ΣΚΆΙ,  με εξαιρετικό ενδιαφέρον.  Που πιάνουν το νήμα της ιστορίας από το 1964 ως το 1974… Και ευτυχώς,  για την καταστροφή της Σμύρνης έμαθαν οι νέοι μας κάποια πράγματα από το έργο της Μιμής Ντενίση…

 Τυχαίο άραγε ότι στα σχολεία μας δεν διδασκόμαστε ιστορία,  παρά μόνο για την αρχαία Ελλάδα και την επανάσταση εναντίον των Τούρκων; Καθόλου! Διότι η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους βρίθει οικονομικών ατασθαλιών και καταστροφών,  εθνικών διχασμών μέχρι εμφυλίων συρράξεων,  σελίδων που ντροπιάζουν όπως η υπόθεση της αντιμετώπισης και υποδοχής των Ελλήνων προσφύγων από την Καππαδοκία,  τον Πόντο,  τα Μικρασιατικά παράλια , την Πόλη την Θράκη… Ο φασισμός και οι ακροδεξιές “κυβερνήσεις ” δεν έλειψαν από αυτή τη χώρα.  Και της άφησαν βαθιές πληγές.  Περιμένουμε από την κυρία Λατινοπούλου να μας ενημερώσει και για αυτά.  Για τα “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”,  τον εμφύλιο μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς,  τις ναπάλμ που έκαιγαν ζωντανούς τους αγωνιστές στην Πίνδο,  τις εξορίες στα ξερονήσια,  τις δηλώσεις μετανοίας και πολιτικών φρονημάτων…

28η Οκτωβρίου: Eντυπωσιακές φωτογραφίες και βίντεο από τη στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη

Ευτυχώς εκτός από τα ΙΕΚ Λατινοπούλου,  στα σόσιαλ μίντια υπάρχουν κι άλλες φωνές.  Αναρτήσεις που λένε την αλήθεια και κόβουν σαν μαχαίρι…   Όπως η ανάρτηση του Κώστα Βαξεβάνη για την εθνική επέτειο που λέει μεταξύ άλλων: “Μετά το έπος της 28ης Οκτωβρίου,  όπως μάθαμε να το λέμε,  και αφού μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα,  άλλοι πήραν τα όπλα να τους αντιμετωπίσουν με το αντάρτικο και άλλοι συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Μαντέψτε ποιοί τελικά κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά την απελευθέρωση.  Τα ονόματα των δοσιλόγων ανακυκλώνονται στην πολιτική ζωή της χώρας 80 χρόνια τώρα.  Ο μύθος του “αντιστάθηκαν όλοι οι Έλληνες ενωμένοι ” δημιουργήθηκε για να μην αναζητηθεί ποιοί αντιστάθηκαν και ποιοί συνεργάστηκαν με τους ναζί. Όχι,  δεν αντιστάθηκαν όλοι οι Έλληνες.  Υπήρξαν οι Ράλληδες και οι Βελουχιώτηδες . Έτσι εξελίσσεται η ζωή.  Με αυτούς που σηκώνουν το κεφάλι και με αυτούς που το σκύβουν. Καλό είναι όμως να ξέρουμε. Για να δημιουργούμε και τις αξίες που μπορούν να μας κρατάνε όρθιους “…

Ευτυχώς κυρία Λατινοπούλου,  σερφάροντας οι νέοι στα σόσιαλ,  εκτός από τα δικά σας μαθήματα ιστορίας,  βρίσκουν κι άλλα,  πιο αληθινά.  Όπως την αφήγηση της αείμνηστης δημοσιογράφου Έλλης Παππά,  για την τελευταία μέρα με τον σύζυγό της,  τον αγωνιστή Νίκο Μπελογιάννη. Ήταν 30 Μάρτη του 1952 :

 “Στον ύπνο μου άκουσα κλειδιά.  Τινάχτηκα πάνω και φώναξα τον Νίκο. Είχε ακούσει κι εκείνος.  Ε ναι έρχονται,  μου αποκρίθηκε . Τους είδα.  Ανοίξανε όλα τα κελιά εκτός από το δικό μου. Ο Νίκος ζήτησε να με δει.  Δεν μου ανοίξανε.  Μας άφησαν το παραθυράκι με τα σίδερα για να αποχαιρετιστούμε. Είδα το αίμα να χάνεται από το πρόσωπό του όταν κοιταχτήκαμε και ξέραμε πως δεν υπήρχε για μας άλλη μέρα. Το πρόσωπο του ήταν γκρίζο.  Έκανε μεγάλη προσπάθεια για να μην αφήσει να κυλήσει ούτε ένα δάκρυ. Μου έδωσε το ρολόι,  το στυλό,  το πορτοφόλι με τις φωτογραφίες. Πάμε,  είπε ο επικεφαλής…

Ένα φιλί μέσα από τα σίδερα.  Δεν ήξερα αν ζούσα ή αν αυτό ήταν η κόλαση.  Θυμάμαι που τους ρώτησα γιατί δεν μου ανοίγουνε κι εμένα . “Δεν είσαι στο χαρτί”,  μου απάντησε ο αρχιφύλακας και φαινόταν στεναχωρημένος . Θυμάμαι πως του φώναξα ΠΑΡΤΕ ΜΕ ΚΙ ΕΜΈΝΑ και μετά σωριάστηκα στο στρώμα. Άργησα πολύ να συνέλθω και να κλάψω”…

Θα ήθελα ειλικρινά να μάθω τα συναισθήματα της κυρίας Λατινοπούλου για αυτές τις σελίδες της ελληνικής ιστορίας… Αν νιώθει περήφανη ή αποτροπιασμό όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος… Για τα συναισθήματα των σύγχρονων  Μεταξάδων δεν αμφιβάλλω.  Τα είδαμε στο βλέμμα του Κασιδιάρη όταν αντιμετώπισε μαζί με τους συνεργούς του τη μάνα του Παύλου Φύσσα στα δικαστήρια…

Όμως…”σιγά μην κλάψω,  σιγά μην φοβηθώ “… Ακόμα κι αν η άγνοια που με μεγάλη μαεστρία καλλιέργησαν κάποιοι στους νέους,  μας οδηγήσει πάλι σε σκοτεινά μονοπάτια,  είμαστε πολλοί εδώ να φωνάξουμε για άλλη μία φορά ΌΧΙ.  Κι ας χρεώσουν το θάρρος μας αλλού…