Η Ευανθία Ρεμπούτσικα στο Newpost: «Πάντα πεισμώνω στα δύσκολα και σαν όπλο έχω την πίστη μου πως θα τα καταφέρω»

Ένα μεγάλο μέρος από τη δουλειά της είναι συνυφασμένο με τους ήχους της Ανατολής. Μια προέκταση όλων των χαμένων πατρίδων που έσβησαν από τον χάρτη. Η  Ευανθία Ρεμπούτσικα μέσα από τις συνθέσεις της, άνοιξε δίοδο να μπει μέσα στο Ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι, ο ήχος της Ανατολικής Μεσογείου. Όμως δεν είναι μόνο αυτό, αν αναλογιστεί κανείς ότι,  πάρα πολλά από τα πιο γνωστά επιτυχημένα τραγούδια από τη δεκαετία του 90΄μέχρι και σήμερα, φέρουν την υπογραφή της.  Επίσης η αγαπημένη Ελληνίδα συνθέτρια, έχει γράψει δεκάδες μουσικές για θεατρικά έργα ξένου και ελληνικού ρεπερτορίου.

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα εκτός από τις επιτυχίες που μας έχει χαρίσει  στην πολύχρονη πορεία της, συνεχίζει να μας ταξιδεύει με τις μουσικές της, έχοντας το κόκκινο βιολί της, αρχηγό, να μας συντροφεύει σε κάθε της ζωντανή εμφάνιση.

Με αφορμή την συναυλία της στο Κηποθέατρο Παπάγου την Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου, η βραβευμένη συνθέτρια μίλησε στο Newpost για τη νέα της δισκογραφική δουλειά που ήδη κυκλοφορεί, για το πώς επηρέασε τη δουλειά της η πανδημία, για τη συναυλία στο Κηποθέατρο Παπάγου. Επίσης αναφέρθηκε στην τελευταία της βράβευση αλλά και για το τι ετοιμάζει το χειμώνα…

Συνέντευξη της Ευανθίας Ρεμπούτσικα στη Λαμπριάνα Κυριακού

Αφήνοντας πίσω ένα «βαρύ» χειμώνα από πλευράς πανδημίας και ένα «μουδιασμένο» καλοκαίρι, αλλάξαμε στην κυριολεξία ζωή. Εσείς νιώθετε να σας άλλαξε ως άνθρωπο αυτή η ιστορία;  

Όλα άλλαξαν, οι συνήθειες μας, η ελευθερία μας, να μπορούμε να κάνουμε όσα αγαπούσαμε χωρίς να σκεφτόμαστε πως κάπου υπάρχει ένας αόρατος κίνδυνος. Που απειλεί τις ζωές μας και μας έχει κλέψει την καθημερινότητα μας. Όπως όλοι οι άνθρωποι έτσι και εγώ κλείστηκα περισσότερες ώρες στο σπίτι μου και προσπάθησα να βρω διέξοδο μέσα από την μουσική μου και ασχολήθηκα με κάθε τι που μου έδινε ευχαρίστηση.

Γενικότερα ως κοινωνία θα βγούμε καλύτερη;

Μακάρι γιατί αυτό θα είναι το αληθινό μας κέρδος από αυτόν τον εφιάλτη. Να εκτιμήσουμε τις στιγμές, τις μικρές χαρές, να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Αν τα καταφέρουμε τότε θα έχουμε πραγματικά κερδίσει αυτή την αόρατη απειλή. Μέχρι τώρα παρατηρώ ανθρώπους γύρω μου θυμωμένους, μια κοινωνία διχασμένη. Ακόμα είμαστε σε μια αναμονή και δίνουμε έναν αγώνα για καλύτερες ημέρες.

 Είστε άνθρωπος που πεισμώνει στα δύσκολα;

Πάντα πεισμώνω και σαν όπλο έχω την πίστη μου πως θα τα καταφέρω. Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, όλοι μας κρύβουμε μια τεράστια δύναμη μέσα μας, απλά δεν το ξέρουμε.

Οι λοιμωξιολόγοι πρόσφατα, μας είπαν ότι συναυλίες με 100 % πληρότητα,  δεν ξέρουμε αν θα δούμε τα επόμενα χρόνια. Αυτό το μέτρο, τελικά, ήρθε για να μείνει. Αυτόματα όμως δημιουργεί πονοκέφαλο για σας του χώρου που πρέπει να σχεδιάσετε τα επόμενα σας βήματα… Πώς τα βλέπετε όλα αυτά; Είναι διαχειρίσιμα;

Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, κάθε μήνα ακούμε νέες θεωρίες και μαθαίνουμε για νέα μέτρα. Είμαι σίγουρη πως είναι μια κατάσταση που θα μας ταλαιπωρήσει για καιρό ακόμα. Όταν ξεκίνησε όλοι ελπίζαμε πως μετά τον πρώτο εγκλεισμό θα τα καταφέρουμε να συνεχίσουμε την ζωή μας. Όμως όλοι διαψευστήκαμε. Τίποτα δεν μπορείς να σχεδιάσεις ειδικά στην καλλιτεχνική δραστηριότητα.

 Σε πείσμα των καιρών εσείς προχωρήσατε στην έκδοση της νέας σας δισκογραφικής δουλειάς, «Σαν ταινία». Ας μιλήσουμε για αυτή τη δουλειά.

Είναι μια δουλειά που περιλαμβάνει ακυκλοφόρητες μελωδίες που έντυσαν μουσικές ταινίες στην Τουρκία. Είναι ξεχωριστές και αγαπημένες μου μελωδίες, σαν μια μεγάλη ταινία που αποτελούν κομμάτι της ζωής μου. Θέλησα να τις μοιραστώ και είμαι πολύ ευτυχισμένη για το αποτέλεσμα και την κυκλοφορία αυτής της δισκογραφικής δουλειάς. Ήταν πραγματικά ένα τόλμημα σε μια πολύ δύσκολη εποχή.

Να φανταστώ το κάθε κομμάτι κρύβει και μια δική του ιστορία, που θα μπορούσαμε να μάθουμε;

Κάθε κομμάτι είναι μια μικρή ιστορία που συνόδευσε το σενάριο κινηματογραφικών ταινιών. Η μια ταινία είναι του Yüksel Aksu το Iftarlik Gazoz  που μιλά για την Τουρκία της δεκαετίας του 70. Είναι γυρισμένη στα παράλια σε μια τοποθεσία  που έβλεπες την θάλασσα του Αιγαίου. Μέσα από αυτές τις εικόνες γεννήθηκε ένα μουσικό κομμάτι που το έχω ονομάσει «Αιγαίο».

Επειδή γράψατε υπέροχα κομμάτια και για το θέατρο, αυτά δε θα ήταν ωραία να τα είχαμε επίσης μέσα σ΄ ένα άλμπουμ;

Είναι μια σκέψη που έχω στο μυαλό μου και θα ήθελα πολύ να πραγματοποιηθεί. Σε πολλές συναυλίες μας ρωτούν αν θα μπορούσαν να βρουν την μουσική από θεατρικές παραστάσεις και αν όλα πάνε καλά θα κυκλοφορήσουν και οι μουσικές που έχω γράψει για το θέατρο.

 Τέλη Αυγούστου, ταξιδέψατε στην Πόλη και παίξατε κάτω από την σκιά του ιστορικού ορφανοτροφείου στην Πρίγκηπο. Πρέπει να ήταν κάτι πολύ διαφορετικό…  με πολλά αισθήματα μαζεμένα..

Ήταν μια από τις πιο συγκινητικές εμπειρίες που έχω στην ζωή μου. Σε ένα τόσο σημαντικό ιστορικό χώρο του ορφανοτροφείου πάνω στον λόφο στην Πρίγκηπο, το οποίο εδώ και χρόνια έχει ερημώσει και διαλύεται. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βοηθήσεις όσο μπορείς για να ξαναγεννηθεί. Εύχομαι όσο δύσκολο και αν είναι μια μέρα να λειτουργήσει ξανά, να δοθεί ζωή και φως όπως του αξίζει.

Επίσης πριν λίγο καιρό, βραβευτήκατε για τη μουσική που γράψατε  στο ντοκιμαντέρ της Ευτυχίας Φράγκου, «Οι Μη Χαμένες Πατρίδες». Είναι μια ικανοποίηση, δεν είναι;

Τα βραβεία πάντα σε γεμίζουν χαρά και ικανοποίηση, ιδιαίτερα για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως οι Μη Χαμένες Πατρίδες της Ευτυχίας Φράγκου που έχει βραβευτεί σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ. Το ντοκιμαντέρ οι Μη Χαμένες Πατρίδες μίλησε στις καρδιές όλων μας για τον άδικο ξεριζωμό και τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη.

Είναι μια μεγάλη κουβέντα, αλλά το θεωρώ αδιανόητο το γεγονός ότι στην Ελλάδα, δεν έχουμε πια, ένα φεστιβάλ τραγουδιού, ή βραβεία από κάποια μουσική Ακαδημία που να έχουν κύρος… Τι λέτε γι αυτό;  

Καταλαβαίνω τι λέτε όμως από την στιγμή που δεν υπάρχει ενδιαφέρον για κάτι σοβαρό για την μουσική παιδεία και το μόνο που ξεχωρίζει αυτή την στιγμή είναι τα τηλεοπτικά μουσικά reality ήταν αναμενόμενο να βρεθούμε σε αυτή την κατάσταση.

 Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τη συναυλία σας στο Κηποθέατρο Παπάγου στις 23/9. Πείτε μας τα όλα. 

 Θα ακουστούν μουσικές που έχω γράψει για ντοκιμαντέρ, ταινίες, για το θέατρο, την τηλεόραση και από τον καινούργιο δίσκο «Σαν ταινία». Μαζί με τον Ανδρέα Συμβουλόπουλο στο πιάνο, τον Θάνο Σταυρίδη στο ακορντεόν και τον Πάνο Δημητρακόπουλο στο κανονάκι, που βρισκόμαστε στην σκηνή για  πολλά χρόνια μαζί.

Εκτός από τις δικές μου συνθέσεις μαζί μου επι σκηνής θα βρεθούν νέοι και ταλαντούχοι  μουσικοί που θα παρουσιάσουν τις  δικές τους συνθέσεις και τραγούδια όπως είναι Tales from the Box , ο Ηλίας Παντελιάς και ο Ιάσονας Παπαδάκης.

Επίσης, είναι μεγάλη μου χαρά που θα είναι μαζί μας και ο Πέτρος Κούρτης με την δυναμική ομάδα των κρουστών.

Σας είχε λείψει η επικοινωνία με το κοινό;

Χωρίς την επικοινωνία με το κοινό οι μουσικοί νιώθουμε ένα τεράστιο κενό. Μέσα από τις παραστάσεις μας νιώθουμε τον παλμό και ουσιαστικά μιλάμε με το κοινό. Όταν απουσιάζει αυτή η μαγική εμπειρία υπάρχει ένα κενό που δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Στη σκηνή νιώθω γαλήνη και λύτρωση γιατί εκείνη την ώρα βρίσκομαι σε μια άλλη διάσταση και αυτό με έχει βοηθήσει πολλές φορές και στη ζωή μου, στην καθημερινότητά μου.

Τι είναι αυτό που θέλετε να περνάτε στον κόσμο μέσα από τη δουλειά σας;

Να βιώσει ο καθένας μέσα από τις μελωδίες την δική του μοναδική εμπειρία. Αυτό που δίνει σε εμένα η ορχηστρική μουσική είναι μια απόλυτη ελευθερία, μια ειλικρίνεια μέσα μου και έναν διάλογο με τον ίδιο μου τον εαυτό, μια λύτρωση. Αυτό ακριβώς θέλω να νιώσουν ακούγοντας τις μελωδίες μου.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο φευγιό του Μίκη Θεοδωράκη. Μεγάλο κενό. Τι σημαίνει για σας Μίκης Θεοδωράκης;

Ο Μίκης ήταν το φως της πατρίδας μας, η νεότερη ιστορία μας, το θάρρος, η υπερηφάνεια, ο αλύγιστος επαναστάτης. Η μουσική του θα ακούγεται στην αιωνιότητα.

 Ετοιμάζετε κάτι για το χειμώνα, που να είναι ανακοινώσιμο; 

Υπάρχουν σχέδια για τον χειμώνα και θα ανακοινωθούν σύντομα.

• Ευανθία Ρεμπούτσικα
• Κηποθέατρο Παπάγου
• συναυλίες