Η φλυαρία Τσουκαλά ως αυτογκόλ… – «Περαστικά, Μακαριώτατε»

Ο Κώστας Τσουκαλάς φαίνεται να έχει πειστεί ότι η πολιτική επικοινωνία κερδίζεται με ρυθμό… πολυβόλου. Ανακοινώσεις για τα πάντα και για το τίποτα· δηλώσεις που κατακλύζουν τα e-mails των συντακτών, τις οποίες ελάχιστοι διαβάζουν και —όταν τις αναμεταδίδουν— το κάνουν περισσότερο από αγγαρεία παρά από ενδιαφέρον. Ένας καταιγισμός ανούσιων σχολίων που δεν φωτίζουν τίποτα· ούτε τη γραμμή του κόμματός του ούτε τη σκέψη του ίδιου.

Η πολιτική επικοινωνία, όμως, δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι τέχνη. Θέλει μέτρο, ρυθμό και οικονομία. Όταν μιλάς διαρκώς, το μήνυμά σου παύει να έχει αξία· γίνεται θόρυβος. Και ο Τσουκαλάς, δυστυχώς, έχει μετατραπεί σε θόρυβο που κουράζει αντί να πείθει.

Η ακατάσχετη πολυλογία δεν φέρνει επιρροή — φέρνει απαξίωση. Γιατί στην πολιτική, το πιο ηχηρό μήνυμα είναι εκείνο που λέγεται σπάνια, με καθαρότητα και ουσία.

«Περαστικά, Μακαριώτατε»

Η είδηση της αδιαθεσίας και του μικρού εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, σκόρπισε συγκίνηση σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν ήταν απλώς ένα ιατρικό γεγονός· ήταν μια στιγμή που θύμισε σε όλους πόσο βαθιά συνδεδεμένος είναι ο άνθρωπος αυτός με την ψυχή του λαού μας.

Σε μια εποχή που η καθημερινότητα μάς σκληραίνει, που οι ειδήσεις περνούν γρήγορα και σβήνουν μέσα σε λίγα λεπτά, η ανησυχία για την υγεία του Αρχιεπισκόπου στάθηκε αλλιώς. Ο κόσμος σταμάτησε για λίγο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από τις μεγάλες πόλεις μέχρι τα πιο μικρά χωριά, έστειλαν μια σιωπηλή ευχή, μια προσευχή, ένα «περαστικά, Μακαριώτατε».

Γιατί ο Ιερώνυμος δεν είναι απλώς ο επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι ένας ποιμένας που διάλεξε τον δρόμο της σιωπής αντί των μεγάλων λόγων, της προσφοράς αντί της προβολής. Με το βλέμμα του χαμηλό, μα την ψυχή του ψηλά, στάθηκε κοντά στον άνθρωπο που πεινά, που πονά, που χάνει την ελπίδα του. Δημιούργησε έργο χωρίς φωνές, χωρίς συνθήματα, με πράξεις αγάπης που έφταναν εκεί όπου δεν φτάνει συχνά το φως της δημοσιότητας.

Η δοκιμασία της υγείας του ήρθε να ενώσει τις καρδιές των Ελλήνων πέρα από διαφορές και ιδεολογίες. Γιατί σε αυτή τη μικρή, ευλογημένη γωνιά της γης, εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε το καλό, το ταπεινό, το αληθινό. Ο λαός μας έχει ακόμα τη δύναμη να συγκινείται, να προσεύχεται, να νοιάζεται.

• Κώστας Τσουκαλάς