Η Γερμανία Εκπέμπει SOS: Όταν το AfD παίζει τον «Νονό» της Ευρώπης – Χατζηδάκης: Ο «Τιτανικός» του Οικονομικού Θαύματος  – Ο Ανδρουλάκης ξαναγράφει το «Φονικό Όπλο» της Χαριλάου Τρικούπη

Οι γερμανικές εκλογές του 2025 δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό γεγονός – ήταν σκηνή βγαλμένη από το The Godfather του Κόπολα, με το AfD να παίρνει το ρόλο του Βίτο Κορλεόνε, διπλασιάζοντας τα ποσοστά του από 10,3% το 2021 σε 20,8% σήμερα. Η πρώην Ανατολική Γερμανία, σαν να βγήκε από το σκοτάδι του Ψυχρού Πολέμου, έβαψε το χάρτη σκούρο μπλε, θυμίζοντας ότι η ιστορία δεν ξεχνά, απλώς ντύνεται με νέα ρούχα. Και η ρητορική; Λες και ο Γκέμπελς έστειλε σημειώσεις από το παρελθόν – μόνο που τώρα το πακέτο το πουλάει η Άλις Βάιντελ, μια ανοιχτά ομοφυλόφιλη πολιτικός που ζει με τη σύζυγό της στην Ελβετία. Ο Όσκαρ για την καλύτερη ειρωνεία πάει δαγκωτό σε αυτήν.

Λαϊκισμός: Η νέα «Λάμψη» της πολιτικής

Όπως ο Τζακ Νίκολσον στο The Shining του Κιούμπρικ, το AfD ξεκίνησε σπάζοντας πόρτες με τον αντιμνημονιακό του τσεκουράτο λόγο, φωνάζοντας «όχι» στη διάσωση υπερχρεωμένων χωρών – ναι, κοιτούσε εμάς τους Έλληνες με μισό μάτι. Μετά, σαν καλός Opportunist, πήδηξε στο τρένο του μεταναστευτικού, εκμεταλλευόμενο τον φόβο σαν τον Μάρλον Μπράντο που ψιθυρίζει «θα σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς». Και τώρα; Η Βάιντελ, με την ευλογία του Έλον Μασκ –που την αποκάλεσε «Ζαν ντ’ Αρκ»–, ονειρεύεται να κάψει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα σαν να ήταν σκηνικό από το Apocalypse Now. Ο Μασκ, προφανώς, βλέπει το μέλλον με τα μάτια του Τραμπ και όχι του Ρούσβελτ, που κάποτε έδωσε στην Αμερική το New Deal.

Μερτς: Ο «Καλός, ο κακός και ο άσχημος» της νέας Ευρώπης

Ο Φρίντριχ Μερτς, ο νέος καγκελάριος του μεγάλου συνασπισμού, μπαίνει στη σκηνή σαν τον Κλιντ Ίστγουντ, με το βλέμμα του στραμμένο στην επιβίωση της Ευρώπης. «Η κυβέρνηση Τραμπ δεν δίνει δεκάρα για μας», είπε, και η φράση του θυμίζει τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που προειδοποιούσε για τον «σιδερένιο κουρτίνα». Με την Αμερική να φλερτάρει τη Ρωσία, ο Μερτς καλεί την Ευρώπη να οπλιστεί – ίσως και να φτιάξει ένα νέο ΝΑΤΟ, γιατί το παλιό μοιάζει πια με ξεχασμένη βιντεοκασέτα από το Citizen Kane. Η ήπειρος, λέει, πρέπει να σταθεί στα πόδια της, αλλιώς θα γίνει η Μάρθα Γουέιν που πέφτει θύμα στο σκοτάδι του Γκόθαμ.

Η Βάιντελ και ο Μασκ: Ένας «Πολεμικός Χορός» με την Ιστορία

Η Άλις Βάιντελ, σαν πρωταγωνίστρια στο Dances with Wolves, χορεύει ανάμεσα σε αντιφάσεις: ακροδεξιά ρητορική με προσωπική ζωή που θα έκανε τον Χίτλερ να στριφογυρίζει στον τάφο του. Και ο Μασκ; Ο Κέβιν Κόστνερ της υπόθεσης, που αντί για τόξο κρατάει το Twitter και πετάει βόμβες υπέρ της. Όσο για τον Τραμπ, μοιάζει με τον Τζον Γουέιν που γυρίζει την πλάτη στους συμμάχους, αφήνοντας την Ευρώπη να παλέψει μόνη της. Ο Κένεντι θα είχε πει «μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει η Αμερική για σένα», αλλά σήμερα η απάντηση είναι απλή: τίποτα.

Η Ευρώπη στο σταυροδρόμι

Οι γερμανικές εκλογές του 2025 δεν είναι απλώς νίκη του AfD ή του Μερτς – είναι ο καθρέφτης του Φράνσις Φορντ Κόπολα που δείχνει μια Ευρώπη διχασμένη, σαν το φινάλε του The Deer Hunter. Αν ο Μερτς είναι ο νέος Αντενάουερ που θα χτίσει ξανά τη Γερμανία, το AfD είναι ο εφιάλτης που θυμίζει ότι τα φαντάσματα του παρελθόντος δεν κοιμούνται ποτέ. Και εμείς; Παρακολουθούμε, σαν θεατές σε ταινία του Σκορσέζε, περιμένοντας να δούμε αν το τέλος θα είναι θρίαμβος ή τραγωδία.

Ο Τράμπ, ο Ερντογάν και εμείς…

Δύο στα δύο για τον Πρόεδρο της Τουρκίας: Κέρδη από την εξέλιξη στη Συρία, κέρδη και από το Ουκρανικό. Για τη Συρία τα ξέρουμε. Καλές σχέσεις με παντός είδους τζιχαντιστές και με τον Αλ Σάρα και με βαρύνοντα λόγο πιά στο Συριακό.

Τώρα ήρθε και η σειρά του Ουκρανικού. Παρ΄ότι μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία προκλητικά το είχε αγνοήσει και προμηθεύτηκε τους S400 διατηρώντας μια σταθερά καλή σχέση με τη Ρωσία(αύξηση των εμπορικών σχέσεων, δύο πυρηνικά εργοστάσια κατασκευασμένα από τους Ρώσους κ.α.).

Όμως το άνοιγμα του Τράμπ στη Ρωσία ήρθε να δικαιώσει τον Ερντογάν, ο οποίος διεκδικεί μεσολαβητικό ρόλο στο Ουκρανικό, όπως είχε κάνει και στο πρόσφατο παρελθόν.

Προχθές ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ επισκέφτηκε την Αγκυρα, όπου είχε συνομιλίες με τον ομόλογό του Χακάν Φιντάν, ο οποίος δήλωσε μετά τη συνάντηση:

«Σήμερα, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στον τέταρτο χρόνο του, υπάρχει μια πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών που αποσκοπεί στον τερματισμό του πολέμου μέσω διαπραγματεύσεων. Αυτή είναι σύμφωνη με την πολιτική μας από την αρχή του πολέμου. Αποδίδουμε μεγάλη σημασία στη νέα πρωτοβουλία των ΗΠΑ ως μια προσέγγιση προσανατολισμένη στο αποτέλεσμα. Πιστεύουμε ότι μια λύση μπορεί να επιτευχθεί μέσω διαπραγματεύσεων στις οποίες συμμετέχουν και οι δύο πλευρές»,

Βέβαια δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα ακόμα και στο Συριακό(αγκάθι το Κουρδικό και η σημερινή κακή σχέση με το Ισραήλ), αλλά η προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας και η φιλία Τράμπ-Ερντογάν δημιουργούν εύλογες ανησυχίες για τις επιλογές του «νέου σερίφη» στα θέματα που ενδιαφέρουν άμεσα τη χώρα μας-τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.

Ο τρόπος που λειτουργεί ο Τράμπ-ένα είδος dealing που δεν έχει καμία σχέση με τα διπλωματικά ειωθότα- ενδέχεται να αποδειχθεί ζημιογόνος για τα ελληνικά συμφέροντα. Κι αν συμφέρει τις ΗΠΑ, δεν αποκλείεται οι επιλογές του να είναι συμβατές με τα ιδεολογήματα και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της χώρας μας.

Δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Αλλά καλού κακού ας έχουμε το νού μας…

 «Ο Νονός» της οικονομίας που έμεινε στα χαρτιά

Ο Κωστής Χατζηδάκης μπήκε στη σκηνή σαν Μάρλον Μπράντο στον Νονό, κραδαίνοντας το «οικονομικό έπος» της κυβέρνησης σαν αδιαμφισβήτητη προσφορά. Αλλά η Metron Analysis, σαν τον Τζακ Νίκολσον που σπάει την πόρτα στο The Shining, του χάλασε το πάρτι: 52% των Ελλήνων αναπολούν το 2019, ενώ μόλις 27% βλέπουν φως στο πορτοφόλι τους σήμερα. Όπως θα έλεγε ο Τσόρτσιλ, «ποτέ τόσοι λίγοι δεν έπεισαν τόσους πολλούς για τόσο ψεύτικο θαύμα». Το χαστούκι είναι πολύ βαρύ για να το πεις «στατιστικό ατύχημα» – το «θαύμα» φαίνεται να μοιράστηκε σε γαλάζιες τσέπες, αφήνοντας τους υπόλοιπους να κοιτάνε τα συντρίμμια.

 «Ο κατάδικος της Αλκατράζ»: Η πραγματικότητα δραπετεύει

Σαν τον Κλιντ Ίστγουντ που δραπετεύει στο Escape from Alcatraz, η αλήθεια ξεγλιστράει από την κυβερνητική αφήγηση. Το 52% που νοσταλγεί το παρελθόν δεν είναι νούμερο – είναι ο λαός που δεν πείστηκε από το σενάριο του Χατζηδάκη. Ο Ρούσβελτ κάποτε έδωσε το New Deal για να σηκώσει την Αμερική από τη στάχτη, αλλά εδώ το «deal» μοιάζει με φτηνό remake του Titanic: πομπώδες, αλλά βουλιάζει μόλις συναντήσει την πραγματικότητα. Και ενώ ο υπουργός χτυπάει το στήθος του, οι πολίτες μένουν θεατές σε μια ταινία που δεν πήρε ποτέ Όσκαρ – μόνο χειροκροτήματα από τους λίγους και εκλεκτούς.

Νέοι στρατηγοί στο παιχνίδι

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σαν Μάρλον Μπράντο που μοιράζει ρόλους στον Νονό, γύρισε από τη Μυτιλήνη με αέρα νικητή και πήρε το κόμμα από το λαιμό. Μετά την επιτυχία της περιφερειακής συνδιάσκεψης, έβαλε μπροστά τις μηχανές για αλλαγές που μυρίζουν οργανωτικό reboot. Ο Ηρακλής Δρούλιας στο Οργανωτικό Κέντρο, ο Νίκος Δασκαλάκης στις Κινητοποιήσεις και ο Κώστας Παπαδημητρίου στα δίκτυα – τρεις πιστοί του πυρήνα που θυμίζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου να χτίζει το ΠΑΣΟΚ του ’81 από το μηδέν. Όπως ο Κένεντι έδωσε όραμα στην Αμερική, ο Ανδρουλάκης θέλει να δώσει πνοή σε ένα κόμμα που κινδυνεύει να γίνει σκιά του παλιού του εαυτού. Αλλά το ερώτημα μένει: θα φτάσει η σφαίρα του «φονικού όπλου» στον στόχο;

 «Η Λίστα του Σίντλερ»: Οι Τομεάρχες και το κάλεσμα της ελπίδας

Στη Χαριλάου Τρικούπη, η ανακοίνωση των νέων τομεαρχών μοιάζει με τη σωτηρία της Λίστας του Σίντλερ – μόνο που εδώ διαλέγουν από 2.100 βιογραφικά, με 356 διδακτορικά να περιμένουν τη σειρά τους. Ο Βασίλης Σκουντής στον Αθλητισμό, ο Μιχάλης Αεράκης στον Πολιτισμό, ο Γιώργος Φραγγίδης στην Υγεία αντί του Μπουλμπασάκου, και η Κωνσταντίνα Γεωργάκη στα Θεσμικά – μια ομάδα που θυμίζει τον Τσόρτσιλ να στήνει πολεμικό συμβούλιο. Η Χαρά Κεφαλίδου και ο Δημήτρης Οικονόμου σήκωσαν το βάρος μέχρι τώρα, αλλά η καθυστέρηση στους τομεάρχες έφερε γκρίνια. Ο Ανδρουλάκης, σαν Στίβεν Σπίλμπεργκ, σκηνοθετεί την επόμενη πράξη, ελπίζοντας ότι το καστ του θα πείσει το κοινό πριν τις εθνικές εκλογές.

 «Ο Λύκος της Wall Street»: Η σκληρή γραμμή και η πόλωση

Χωρίς διάθεση υποχώρησης, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη κρατάει τη σκληρή γραμμή για τα Τέμπη και τη Δικαιοσύνη, σαν τον ΝτιΚάπριο στον Λύκο της Wall Street που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Ο Κώστας Τσουκαλάς βγαίνει μπροστά και κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι, μέσω Γεωργιάδη, σπέρνει τοξικότητα – μια τακτική που θυμίζει τη ΝΔ του Σαμαρά να παίζει με εθνικά θέματα. «Ή εμείς ή αυτοί», λένε στη Χαριλάου Τρικούπη, και ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, σαν τον Ρούσβελτ που προειδοποιεί για διχασμό, διαφωνεί ανοιχτά, βάζοντας φωτιά στις σχέσεις του με τον αρχηγό. Η κυβέρνηση ψάχνει «καλές φωνές» για να μαλακώσει την εικόνα, αλλά το ΠΑΣΟΚ επιμένει: αυτή η ταινία δεν θα έχει happy end για το Μαξίμου.

Ποιος θα κερδίσει την τελευταία σκηνή;

Σαν το Trial του Όρσον Γουέλς, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη παίζει την ύστατη δίκη του: αλλαγές, τομεάρχες, και σκληρή αντιπολίτευση απέναντι σε μια κυβέρνηση που παραπαίει. Ο Ανδρέας θα χειροκροτούσε την οργάνωση, ο Σημίτης θα σήκωνε το φρύδι στην πόλωση. Η εβδομάδα κρίνει πολλά – αν οι αλλαγές πιάσουν τόπο, ίσως δούμε Όσκαρ. Αν όχι, ο Ανδρουλάκης κινδυνεύει να μείνει ο σκηνοθέτης μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ.