Η Γερμανία επανεξοπλίζεται (καληνύχτα και καλή τύχη…)

Πάμε στην είδηση πρώτα, όπως τη διαβάσαμε στην “Καθημερινή” της περασμένης Πέμπτης.
Ο τίτλος, απολύτως χαρακτηριστικός και μπροσθόβαρος:
“Σχέδιο ενίσχυσης του γερμανικού στρατού”.
Όσο για το περιεχόμενο, εξίσου τζούσυ που λένε και στην πατρίδα της Κιμπερλάρας:
“Η κυβέρνηση συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών, της οποίας ηγείται από τον περασμένο Μάιο, προχώρησε σε μια πρωτοφανή, για τα γερμανικά δεδομένα, χαλάρωση των κανόνων δανεισμού της Γερμανίας προκειμένου να αφιερώσει μεγάλα κονδύλια για τον εκσυγχρονισμό της Bundeswehr. «Χρειαζόμαστε όχι μόνο καλά εκπαιδευμένες ένοπλες δυνάμεις, κάτι για το οποίο κινούμαστε ταχύτατα, αλλά και μια Bundeswehr που θα είναι ισχυρή και από αριθμητική άποψη. Μόνο τότε η αποτρεπτική μας δύναμη έναντι της Ρωσίας θα είναι αξιόπιστη», δήλωσε μετά την κυβερνητική συνεδρίαση ο υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους”.

Αυτά στο 2025, τώρα που μας τελείωσε το παραμυθάκι της Πράσινης Μετάβασης γιατί οι Κινέζοι τα κάνανε και πιο καλά και πιο φτηνά τα πάνελα και τα αμάξια, οπότε οφείλουμε να πουλήσουμε ReArm ειδάλλως θα ψοφήσουν ολωσδιόλου οι γερμανικές βιομηχανίες.
Με τρία εκατομμύρια ανέργους στη Ντόιτσλαντ, υψηλότερο νούμερο (νούμερο γράφω ηλίθιε, όχι ποσοστό…) τα τελευταία δεκατόσα χρόνια, λογικό είναι να τα ρίχνει όλα τα χαρτιά στο τραπέζι η γαλαζοπράσινη (όπως Ελλάδα!) κυβέρνηση κι ό,τι κάτσει, έκατσε.
Νταξ, δε χαίρεται η Κεραμέως, πάνω που πήρε φόρα το barin gain να τα γυρνάνε πίσω τα Ελληνάκια με κάργα κίνητρα οι φριτς, αλλά στον έρωτα και στη μπίζνα όλα επιτρέπονται.
Κι άσε τον ρεπόρτερ Ξανθάκη ν’ αντραλίζεται μονάχος του…
Ε ναι, αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, σκέτη αντράλα με πιάνει όταν διαβάζω για “ενίσχυση του γερμανικού στρατού”, καθότι από τον γερμανικό στρατό μετράει τρία θύματα η οικογένειά μου:
* την προγιαγιά μου την Κοκόλαινα
* τη γιαγιά μου την Εριφύλη και
*τη θεία μου τη Λευκοθέα.

Η πρώτη δολοφονήθηκε απ’ τους Γερμανούς στο χωριό της το Τσούρχλι των Γρεβενών (Άγιος Γεώργιος, για εσάς που μιλάτε ελληνικά) όταν πήγε να ζητήσει εξηγήσεις για σιχαμένες συμπεριφορές. Προύχοντας ούσα η προγιαγιά Βασιλική (το Κοκόλαινα προέκυψε λόγω σουλιώτικης καταγωγής), νόμιζε ότι είχε να κάνει με ανθρώπους και όχι με κτήνη.
Τη σκότωσαν με τους υποκόπανους, για να μην ξοδεύουν σφαίρες…
Όσο για τη γιαγιά Εριφύλη και τη θεία Λευκοθέα, έχασαν τις ζωές τους τον Δεκαπενταύγουστο του 1943, όταν δεκατρία γερμανικά αεροσκάφη τύπου Γιούνκερ βομβάρδισαν το χωριό τους, τα Κανάλια της Καρδίτσας πάνω στη μεγάλη γιορτή. Το είχε μαρκάρει για ανταρτοχώρι η κατοχική διοίκηση, οπότε πήρε την εκδίκησή της βομβαρδίζοντας άμαχο πληθυσμό.
Ρώτησα κάποτε το μπαμπά, τι έγινε με τη γιαγιά και τη θεία, μου απάντησε ως εξής:
“Είχαν κρυφτεί σ’ έναν λόγγο, αλλά είχε ξεχάσει η γιαγιά σου τα χαρτιά της σύνταξης στο σπίτι και γύρισε να τα πάρει μαζί με τη θεία σου. Και τις βρήκε η βόμβα…”
Αυτά από τις απώλειες της φαμίλιες λόγω γερμανικής γαλαντομίας και κάπου εδώ ξεπηδάει ο μαλάκας της παρέας για να ρωτήσει:
“Καλά ρε Ξανθάκη, μετά από ογδόντα χρόνια ακόμη μπιφ κρατάς;”
Δεν κρατάω είναι η απάντηση και απόδειξη αποτελούν τα πολυάριθμα ταξίδια που έχω κάνει ως τουρίστας στη Γερμανία. Όχι, όχι μόνο Βερολίνο για ένοχες απολαύσεις, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη σχετικώς άγνωστα στο ευρύ κοινό, όπως το Μαρία Λάαχ, το Βίσμαρ, το Σβέριν και το Λούμπεκ. Ωραίο πράγμα το αυτοκίνητο, όταν βαρεθείτε το πατίνι δοκιμάστε το.
Πήγα, λοιπόν, στη Γερμανία, καλά κοιμήθηκα, καλά έφαγα, καλά περπάτησα, άψογο το σέρβις, κακία καμιά δεν κρατάω. Άλλωστε κοντεύουν να αποδημήσουν εις Κύριον ακόμη και τα παιδιά των δολοφόνων…
Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, την ελάχιστη ανατριχίλα, όταν διαβάζω ότι “ενισχύεται” ο γερμανικός στρατός.
Το ελάχιστο σύγκρυο, την ελάχιστη σκοτοδίνη.
Είναι η μνήμη του αίματος που δεν σβήνει τόσο εύκολα, ιδίως όταν οι σκοτωμένοι πήγαν τόσο άδικα στον τάφο.
Τόσο άδικα και τόσο εγκληματικά.
Κρατείστε το ως μια τόση δα υποσημείωση και μακάρι, χίλια μακάρι να με βγάλει ούφο η ιστορία…

• Γερ​μανία
• γερμανικός στρατός