Η ηθοποιός Σοφία Παλάντζα στο Newpost: «Με φοβίζει να βλέπω νέους ανθρώπους ριζωμένους στη γη, χωρίς φτερά, χωρίς όνειρα»

Με σημαντική πορεία στο εφηβικό θέατρο, η οποία στηρίζεται στη πίστη της ότι :«μιλάμε στους θεατές οποιασδήποτε ηλικίας με ειλικρίνεια και -το σημαντικότερο- επι ίσοις όροις».

Η Σοφία Παλάντζα αυτή την περίοδο ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Χώρος και μαζί με τη Νικόλ Δημητρακοπούλου ερμηνεύουν τις δύο ηρωίδες του Ματέι Βισνιέκ, από το έργο «Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης».

Το έργο έχει ως φόντο τον πόλεμο της Βοσνίας αλλά με δύο πολέμους να μαίνονται στον πλανήτη φαντάζει τραγικά επίκαιρο, σε μια παράσταση σε σκηνοθεσία Στέλιου Πατσιά, που κόβει την ανάσα….

Σήμερα στο Newpost καλεσμένη η ηθοποιός Σοφία Παλάντζα η οποία μιλά για την παράσταση, τον ρόλο της, πώς μπήκε η υποκριτική στη ζωή της  αλλά και το εφηβικό θέατρο. 

Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης», το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας. Τι σας γοήτευσε σ’ αυτό και αποφασίσατε να το παρουσιάσετε;

Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μάλιστα μεταφράζεται και για πρώτη φορά από τη Νατάσα Σίδερη, θεατρική συγγραφέα και μεταφράστρια. Ενώ είναι ένα κείμενο που γράφτηκε στη δεκαετία του ‘90 με αφορμή τον πόλεμο της Βοσνίας, ξεφεύγει από τα όποια εδαφικά και χρονικά σύνορα και η θεματολογία του αποκτά καθολική διάσταση. Η έμφυλη βία, ο φυλετικός ρατσισμός, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και οι φρικτές συνέπειες τους επάνω στο γυναικείο φύλο και σώμα είναι κάποια από τα θέματα που δυστυχώς είναι παρόντα σε κάθε εποχή, σε κάθε διαμάχη, σε κάθε βίαιη σελίδα της ιστορίας μας. Μια σαπισμένη ανθρωπότητα βουτηγμένη στο αίμα και μέσα σ’ αυτή δυο γυναίκες που παλεύουν να καταλάβουν, να αντισταθούν, να συγχωρέσουν, να πατάξουν τον θάνατο φέρνοντας στον κόσμο ζωή. Μπορεί να μοιάζει μάταιο -σαν να φυτεύεις ένα σπόρο μέσα σε στάχτες-, αλλά πάντα το να ελπίζει κανείς είναι μια παρηγοριά.  Αυτό είναι που με γοήτευσε και περισσότερο σ’ αυτό το έργο, αυτή η υπόνοια αισιοδοξίας που αχνοφαίνεται μέσα σε αυτή την απόλυτη φρίκη της ανθρωπότητας.

 Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος στην παράσταση;

Η Κέιτ, είναι μία Αμερικανίδα ψυχίατρος με καταγωγή από την Ιρλανδία που αποφασίζει να πάει εθελοντικά στη Βοσνία με μια αποστολή του ΝΑΤΟ και συμμετέχει σε μία από τις ομάδες εντοπισμού μαζικών τάφων. Εκεί έρχεται αντιμέτωπη με όλη τη φρίκη του πολέμου. Μέσα από τη συνάντηση της με τη Ντόρα, που είναι θύμα γενοκτονικού βιασμού, προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει την ανθρώπινη κτηνωδία και να αναλύσει τους μηχανισμούς που την προκαλούν, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με τα δικά της τραύματα.

Το έργο μιλά για τις φρικτές συνέπειες του πολέμου για τον άνθρωπο και είναι γραμμένο το 1997. Παρ’ όλα αυτά σήμερα μαίνονται δίπλα δύο πόλεμοι. Καλλιτεχνικά πόσο σας επηρεάζει αυτό;

Όπως λέει και ο συγγραφέας σε κάποια συνέντευξη του, τα έργα του που μιλούν για τον πόλεμο τείνουν δυστυχώς να είναι επίκαιρα. Ο πόλεμος πάντα υπήρχε στην ανθρωπότητα, πάντα όμως υπήρχαν και οι άνθρωποι που αντιστέκονταν σ’ αυτή την τρέλα και πάλευαν για τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ειρήνη. Η τέχνη είναι από μόνη της μια πράξη αντίστασης σε όλα τα επίπεδα- κοινωνικά, πολιτικά, προσωπικά. Δεν γίνεται να μην επηρεαζόμαστε από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Και έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε γι αυτά. Την ανάγκη να αντισταθούμε στη λήθη.

Πότε μπήκε η «σπίθα» της υποκριτικής στη ζωή σας; Ήταν κάτι που θέλατε από μικρή ή μια ανάγκη που προέκυψε στην πορεία;

Νομίζω μπήκε από το Γυμνάσιο και μετά. Με είχε συνεπάρει ο κόσμος του σινεμά. Έβλεπα συνέχεια ταινίες και κάποιες ξανά και ξανά. Οι γονείς μου, μας είχαν μυήσει με τα αδέρφια μου από πολύ μικρούς σε αυτόν τον κόσμο. Όπως και γενικότερα στον κόσμο της τέχνης. Ο μπαμπάς μου – τρομερά σινεφίλ ο ίδιος-  μας έλεγε: ελάτε σταματήστε ο,τι κάνετε πρέπει οπωσδήποτε να δείτε αυτή την ταινία. Και μας έφερνε για παράδειγμα το Ράν του Κουροσάβα. Στο Λύκειο πια,  ήθελα να γίνω ηθοποιός και σκηνοθέτης κινηματογράφου, μάλιστα ήθελα να πάω σε μια σχολή κινηματογράφου στην Πράγα. Το θέατρο- που είχα δει ως παιδί-  δεν μου πολυάρεσε μέχρι που είδα μια φοβερή παράσταση. Γινόταν τότε -στον Βόλο που μεγάλωσα- το διεθνές φεστιβάλ μουσικού Θεάτρου και είδα μια παράσταση της ρωσικής ομάδας Ντερέβο. Χωρίς λόγια. Παντομίμα και χορός. Λεγόταν «Κάποτε». Ήταν απλά μαγική. Έτσι στην τρίτη λυκείου αποφάσισα να πάω στο Τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ. που είχε και πρακτικές κατευθύνσεις, έπειτα ήρθα στην Αθήνα στις δραματικές σχολές Ωδείο Αθηνών & Μοντέρνοι καιροί και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στον κόσμο του θεάτρου.

Με την εταιρεία Θεάτρου “OneTwoFree” ανεβάζετε εφηβικές παραστάσεις. Πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει κανείς την προσοχή και το ενδιαφέρον των παιδιών την εποχή της οθόνης;

Ξεκινήσαμε να ανεβάζουμε παραστάσεις για εφήβους σε πρωτότυπα δικά μας κείμενα το 2017 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και από τότε παίζουμε ασταμάτητα λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που υπήρξε για τις παραστάσεις μας.

Νομίζω ότι αν μιλήσουμε στους θεατές οποιασδήποτε ηλικίας με ειλικρίνεια και -το σημαντικότερο- επι ίσοις όροις, όχι μόνο θα μπορέσουμε να κρατήσουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον τους, αλλά θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε βαθιά μαζί τους. Η εποχή της εικόνας είναι παρούσα σε όλους- μικρούς και μεγάλους- όπως και οι γρήγοροι ρυθμοί, η επιφανειακή και οριζόντια σκέψη, η ανάγκη συνεχούς δράσης. Το θέατρο πολλές φορές σε βάζει σε μια απαραίτητη και λυτρωτική παύση. Σου δίνει χρόνο να σκεφτείς.

Η πρώτη μας παράσταση για εφήβους, το «PoiosTheleisNaGineis.com» που παίζεται μέχρι και σήμερα, είχε και αυτό ακριβώς το θέμα: τον εθισμό στην εικονική πραγματικότητα και την ανάγκη δημιουργίας ενός εικονικού εαυτού που να αισθάνεται παντοδύναμος ενώ παράλληλα ο πραγματικός εαυτός ατροφεί. Για να μιλήσουμε για αυτό το θέμα λοιπόν, σταθήκαμε δίπλα του και όχι απέναντι. Χρησιμοποιήσαμε στην παράσταση την εικόνα, την οθόνη, την τεχνολογία για να εστιάσουμε και να αναδείξουμε το πρόβλημα.

Ως καλλιτέχνης που ασχολείστε και με το εφηβικό κοινό  αλλά και ως μητέρα, τι σας φοβίζει περισσότερο για το μέλλον;

Με φοβίζει να βλέπω νέους ανθρώπους ριζωμένους στη γη, χωρίς φτερά, χωρίς όνειρα.

Η εταιρεία θεάτρου OneTwoFree παρουσιάζει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το έργο «Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης» του Ματέι Βισνιέκ στο θέατρο Χώρος, από 13 Μαρτίου έως 25 Απριλίου, σε σκηνοθεσία Στέλιου Πατσιά.

«Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης» του Ματέι Βισνιέκ, σε σκηνοθεσία Στέλιου Πατσιά

Ερμηνεύουν: Νικόλ Δημητρακοπούλου, Σοφία Παλάντζα

Συμμετέχουν: Αντώνης Παπαδάκης και Λευτέρης Καταχανάς

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Ημερομηνίες: από 13 Μαρτίου έως 25 Απριλίου

Ημέρες & ‘Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:00

Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)

Τιμή εισιτηρίου: 15€ (γενική είσοδος), 12€ (μειωμένο)

Κρατήσεις τηλεφωνικά στο : 210 3426736 και στο more.gr

https://www.more.com/theater/to-soma-tis-gynaikas-os-pedio-maxis/

Χώρος: Θέατρο Χώρος

Διεύθυνση: Πραβίου 6-8, Βοτανικός, 11855

Παραγωγή: OneTwoFree Theatre

• εφηβικό θέατρο
• Σοφία Παλάντζα