Η κρίση και η… όπερα σε remix – Ράνια Θρασκιά – γιατί κάποιος πρέπει να φροντίσει το πράσινο υπερεγώ – ΠΑΣΟΚ: Επανεκκίνηση στο… repeat – Η Λεπέν καταδικάστηκε, η Ακροδεξιά;

Όταν οι αυξήσεις φέρνουν γκρίνια, τα κόμματα μελαγχολία και οι πεζοί… εξαρθρώσεις

«Ἀγαθὰ γὰρ οἱ θεοὶ μόλις διδόασιν.»
— Σοφοκλής
(Ή αλλιώς: “δώσε και μένα μπάρμπα”, αλλά με δισταγμό θεού)

Ξυπνήσαμε με απορίες. Πάλι.

Μια μέρα ξυπνάς και λες: «Νάτο! Ένα καλό νέο!»
Αυξήσεις στους ένστολους. Επιτέλους, λίγη αξιοπρέπεια σε στολή και ονοματεπώνυμο.

Κι εκεί που ετοιμάζεσαι να πεις “μπράβο”, να η πρώτη φωνή απ’ τα δεξιά:
– «Και οι αστυνομικοί;»
Μετά, απ’ τα αριστερά:
– «Και οι πυροσβέστες;»
Απ’ τη μέση:
– «Και οι συνταξιούχοι;»
Και τελικά, το κόμμα σου:
– «Ε, εμένα γιατί δεν με ρώτησες;»

Η κυβέρνηση κουράστηκε. Όχι από τη δουλειά. Από την αφήγηση.

Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε αφήγημα.
Μετά είχαμε τρένο.
Μετά είχαμε συνεντεύξεις, ρεπόρτερ και πίτσες με λεπτή ζύμη.
Και τώρα έχουμε κόπωση υλικού. Μια πολιτική δυσανεξία, που δεν φωνάζει, δεν επαναστατεί, απλώς σού ρίχνει εκείνο το βλέμμα της μάνας σου:

«Μάζεψέ τα. Σοβαρέψου.»

Η όπερα των παρεξηγήσεων

Αν δεν μιλάμε για στρατιωτικά μισθολόγια, θα μαλώσουμε για τη Μαρία Κάλλας. Για την αφίσα, για το φουαγιέ, για το αν είναι όπερα ή οπερέτα.

– Ο Μπακογιάννης φωνάζει “ξεπουλάμε την τέχνη!”
– Ο Δούκας λέει “τη σώζουμε!”
– Εσύ, που προσπαθείς να παρκάρεις στην Ακαδημίας, αναρωτιέσαι:

«Μα, υπάρχει ακόμη αυτό το θέατρο;»

“All the world’s a stage, but some stages έχουν τρύπια χαλιά και σπασμένα μάρμαρα.”
— William Shakespeare (πριν βρει θέση στην Τροχαία)

Μισθοί, αυξήσεις, συντάξεις και άλλες φαντασιώσεις

Η κυβέρνηση λέει «δώρο». Ο Στουρνάρας λέει «8 δισ.».
Ο λαός λέει: «Αν δεν το βάλεις στην κάρτα, δεν το πιστεύω.»

Πληροφορίες, διαρροές, non-papers, ψιθυρισμοί, όλα παίζουν. Όλα είναι στον αέρα. Κυριολεκτικά. Γιατί στο ταμείο, ακόμα δεν έφτασαν.

“Fake it till you make it.”
— Οδηγία επικοινωνιακής ομάδας σε περίοδο κάλπης

Πεζοδρόμιο ή πεζοθέατρο;

Ναι, ωραία η τέχνη. Ναι, ωραία η Μαρία Κάλλας.
Αλλά μπορώ να φτάσω ζωντανός μέχρι εκεί;
Γιατί το Παρίσι έχει Όπερα και πεζοδρόμια. Εμείς έχουμε μόνο tweets.

Αν δεν φτιάξεις τις πλάκες της Πανεπιστημίου, ποιος θα έρθει να δει την Αΐντα;

Ορθοπεδικός με referral από ΕΦΚΑ;

«Η αισθητική χωρίς υποδομή είναι σαν συμφωνική ορχήστρα με ξεκούρδιστο πιάνο.»
— Oscar Wilde (ή ένας ψηφοφόρος στο Παγκράτι)

Τελική πράξη: Και του χρόνου, με λιγότερα νεύρα. Ή όχι.

Από τα μισθολόγια μέχρι την όπερα και τις ψεύτικες αυξήσεις, η Ελλάδα βαδίζει με μία βεβαιότητα:
ό,τι δεν μπορεί να φτιαχτεί, θα φτιασιδωθεί.
Και ό,τι δεν γίνεται να πληρωθεί, θα υποσχεθεί.

Αρκεί να περάσουν οι ευρωεκλογές.
Κι αν όχι, ας το ξανασυζητήσουμε στο φουαγιέ. Αν φτάσουμε.

Παγωμένα αντάρτικα και καυτά τηλεφωνήματα
Όταν η Νέα Δημοκρατία θυμάται πως έχει Κοινοβουλευτική Ομάδα – και η κυβέρνηση πως δεν είναι solo act

«Μηδέν ἄγαν.»
— Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
(Ή αλλιώς: “ούτε υπερβολική γενναιοδωρία, ούτε υπερβολική φιλοδοξία – αν γίνεται…”)

“The stuff that dreams are made of.”
— The Maltese Falcon, 1941
(Ή πώς μετατρέπεται μια αύξηση στους ενστόλους σε εσωκομματικό εφιάλτη)

Ο Άδωνις, ο Κικίλιας και το σιωπηλό callback

Δύο υπουργοί, μία ιδέα: δώστε αυξήσεις σε όλους τους ένστολους.
Δύο τηλεφωνήματα από το Μαξίμου, μία σιωπή: “δεν συνεχίζουμε το θέμα”.
Δεν είναι πολιτική συναίνεση – είναι αναγκαστική παύση με συνοδευτικό φιλικό χτύπημα στην πλάτη.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, σε ρόλο πατρικής νουθεσίας, μας ενημέρωσε πως η κυβέρνηση δεν κυβερνά με βάση τις δημοσκοπήσεις.
Κι εκεί έπεσε το πρώτο γέλιο στην αίθουσα.

“You talkin’ to me?”
— Taxi Driver, 1976
(Κάθε φορά που υπουργός ακούει «ποιον φωτογράφιζε ο Μαρινάκης;»)

Ποιος είναι πιο πιστός, τελικά;

Ο Δένδιας, λένε, ποτέ δεν έδωσε αφορμή αμφισβήτησης στον Πρωθυπουργό.
Ο Άδωνις, λένε άλλοι, έχει δώσει τις περισσότερες ώρες ζωής του σε πάνελ υπερασπιζόμενος την κυβέρνηση, με ή χωρίς backup.
Και ο Κικίλιας; Πάντα μέσα, ποτέ πάνω, αλλά δεν πάτησε ποτέ σε δεύτερη βάρκα.

Η κυβέρνηση, όμως, δεν μοιράζει εύσημα και μετάλλια πίστης. Μοιράζει αρμοδιότητες, αυξήσεις και υπομονή. Κατά προτίμηση… με χαρτί και μολύβι. Ο μόνος που τα έχασε όλα είναι ο συντονιστής Αντιπρόεδρος Χατζηδάκης που κανείς δεν έχει καταλάβει της αρμοδιότητες τους… γιατί από συντονισμό χάσανε την… πυξίδα.

Το κόμμα που ανασαίνει σε κύκλους πίεσης

Το αντάρτικο «πάγωσε». Προσωρινά.
Όχι γιατί πείστηκαν. Αλλά γιατί τους τηλεφώνησαν.
Και γιατί η Παρασκευή πλησιάζει. Και εκεί, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, θα έχουμε crash test με κάλπη ή χωρίς.

Ο Βεσυρόπουλος, υποψήφιος γραμματέας ΚΟ.
Μερικοί θέλουν να ψηφίσουν διά βοής. Άλλοι θέλουν κάλπη. Όλοι θέλουν κάτι να πουν – αλλά να μην το πληρώσουν κιόλας.

“I want the truth!”
“You can’t handle the truth!”
— A Few Good Men
(Διάλογος μεταξύ ανώνυμου βουλευτή και επιτελείου Μυλωνάκη)

Η Παρασκευή των παθών

Ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει. Θα ζητήσει ενιαίο πολιτικό λόγο. Θα μιλήσει για συντονισμό, σταθερότητα, σοβαρότητα, σεβασμό στο γραφείο του Κωστή Χατζηδάκη.
Αλλά κάποιοι βουλευτές έχουν άλλα δεδομένα.

Γιατί στη ζυγαριά Μαξίμου vs Εκλογικής Βάσης, η βάση στέλνει ξανά στη Βουλή. Όχι το Μαξίμου.

Ο Δημοσχάκης έχει ήδη ανοίξει το παιχνίδι με ερώτηση για τις αυξήσεις όλων των ενστόλων. Οι «11» το πάνε ένα βήμα παραπέρα με Θράκη και ακίνητα.
Και τα τηλέφωνα,χτύπησαν πιο συχνά από τις καμπάνες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Ο Χατζηδάκης και το Κέντρο Συντονισμού – aka, το Κέντρο Ελέγχου Ζημιών

Ο Αντιπρόεδρος δεν έχει χρόνο για συναισθηματισμούς.
Φτιάχνει μηχανισμό. Ελέγχει δηλώσεις. Στήνει Μαξιμου-κεντρικό GPS για κάθε δημόσια τοποθέτηση.
Στρατηγικός στόχος: «κανένα υπουργικό free jazz μπροστά στην κάμερα».

Αν πετύχει, θα μιλάμε για θαύμα.
Αν όχι, θα μιλάμε για “Την Κυβέρνηση που μίλαγε πολλές γλώσσες και δεν διλούσε καμιά”.

Συμπέρασμα;

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι σε κρίση.
Είναι σε προθέρμανση κρίσης.
Οι υπουργοί μετρούν παρεμβάσεις. Οι βουλευτές μετρούν σταυρούς.
Και ο Πρωθυπουργός μετρά μέρες μέχρι τις… εκλογές – όπου οι κάλπες δεν έχουν “διά βοής”. Έχουν “διά σταυρού”.

Τοξική εκδήλωση με άρωμα παραγραφής
Ή πώς ο Σπίρτζης μίλησε για τα Τέμπη και οι δικηγόροι έφυγαν νύχτα

«Ουκ έστιν ὕστερον το προνοεῖν.»
— Δημοσθένης
(Ή, αν το θες αλλιώς: Μη βάζεις τον κατηγορούμενο να κάνει τον κατήγορο.)

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι – αλλά κάποιοι είναι όλα μαζί

Η εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κηφισιά είχε τίτλο «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι».
Ο τίτλος σωστός. Το κάστινγκ, λάθος. Γιατί όταν αποφασίζεις να συζητήσεις το έγκλημα των Τεμπών, το τελευταίο πράγμα που κάνεις είναι να καλέσεις τον πρώην υπουργό Μεταφορών της κυβέρνησης που υπέγραψε την επίμαχη σύμβαση.

Αν το θέμα ήταν η αυτοκριτική, να το δεχτούμε.
Αν όμως ήταν η “αναζήτηση της αλήθειας”, τότε το κάλεσμα στον Σπίρτζη είναι σαν να προσκαλείς εργολάβους για να μιλήσουν σε ημερίδα με θέμα «Κακοτεχνίες και ευθύνες».

Στοιχεία έχω, συνείδηση καθαρή, ευθύνη καμία

Ο Χρήστος Σπίρτζης δήλωσε πως είναι “εντάξει με τη συνείδησή του”.
Συγγνώμη, αλλά δεν είναι θέμα ενδοσκόπησης, είναι θέμα Δημόσιας Τάξης και Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Έχεις στοιχεία; Δώσ’ τα. Όχι σε εκδηλώσεις, όχι σε panels. Στείλε τα στην Εισαγγελία, στο TikTok, στην ΕΡΤ, όπου τέλος πάντων θα πιάσουν τόπο.

Γιατί το να κάθεσαι σε πάνελ δίπλα σε συγγενείς θυμάτων και να μιλάς για ασφάλεια σιδηροδρόμων, ενώ είσαι ο ίδιος ελεγχόμενος για αδικήματα που σχετίζονται με το θέμα, είναι πολιτική παρωδία επιπέδου “Στο Μικρό Μας Θέατρο” – χωρίς όμως χιούμορ.

Οι δικηγόροι είπαν το αυτονόητο: Όχι μαζί σου

Ο Θανάσης Καμπαγιάννης θα το έλεγε απλά: Η αξιοπρέπεια προηγείται της κομματικής γραμμής.
Έτσι και οι δύο σοβαροί δικηγόροι, Αποστολίδης και Μαντάς, «σήκωσαν τα χαρτιά τους και αποχώρησαν». Όχι γιατί δεν έχουν θέση στον δημόσιο διάλογο. Αλλά γιατί δεν κάθονται δίπλα σε πρόσωπα που ερευνώνται για τα ίδια εγκλήματα που ήρθαν να συζητήσουν.

“You either die a hero or live long enough to see yourself become the villain.”
— The Dark Knight, 2008
(Ή πώς ο πρώην υπουργός έγινε αποτρεπτικός παράγοντας σε κομματικές εκδηλώσεις.)

Ο Κασσελάκης το πήρε πατριωτικά – και αριστερόστροφα

Ο πρόεδρος, που χτίζει προφίλ “outsider με θεσμική ευαισθησία”, άδραξε την ευκαιρία και έστειλε επιστολές παντού: σε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά, Πλεύση, ακόμα και σε ανεξάρτητους βουλευτές.

Ζήτησε Προανακριτική για Σπίρτζη και Καραμανλή. Δηλαδή για τον «αριστερό» και τον «δεξιό» τοξικό κρίκο της τραγωδίας των Τεμπών.
Για πρώτη φορά, η πολιτική τσουγκράνα δούλεψε αριστοτεχνικά. Και το χειροκρότημα ήρθε όχι μόνο από το κοινό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από όσους απλώς δεν αντέχουν άλλο την υποκρισία.

Με παλιά υλικά, το μόνο που φτιάχνεις είναι ξύλινη κουπαστή

Το μεγαλύτερο μάθημα από την ιστορία Σπίρτζη δεν είναι το πολιτικό. Είναι το οργανωτικό:

Δεν μπορείς να κάνεις νέο αφήγημα με πρόσωπα που συμβολίζουν τις χειρότερες σου μέρες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να αλλάξει σελίδα.
Αλλά αν συνεχίσει να γυρίζει πίσω στον Σπίρτζη, θα ξεμείνει από αναγνώστες. Και δεν θα φταίνε τα ΜΜΕ. Θα φταίει το περιεχόμενο.

Συμπέρασμα:  Ήρθε η ώρα να σταματήσουν τα αυτογκόλ

Ο κόσμος δεν είναι αφελής. Ο κόσμος θυμάται.
Και το να εμφανίζεις τον Σπίρτζη ως ειδικό για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων είναι σαν να καλείς τον Γιάνη Βαρουφάκη να δώσει διάλεξη για το πώς να κρατήσεις χώρα εντός ευρώ.

Το κεφάλαιο “717” δεν έχει κλείσει. Και όσοι το ανοίγουν, καλό είναι να το κάνουν με στοιχεία – όχι με μικρόφωνα.

Γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πείσει πως είναι κάτι καινούργιο, πρέπει να σταματήσει να κουβαλάει ό,τι πιο παλιό έχει.

ΠΑΣΟΚ: Επανεκκίνηση στο repeat

Ή αλλιώς, «Το κουτί της Πανδώρας είχε λιγότερους ήχους από το Πολιτικό Συμβούλιο»

Σαν να μην έγινε ποτέ… εσωκομματική κάλπη

Μπαίνεις στα άδυτα της Χαριλάου Τρικούπη και ψάχνεις να δεις πού είναι η νέα εποχή.
Spoiler alert: δεν είναι εδώ.
Μοιάζει περισσότερο με backstage θεατρικής πρόβας σε περιφερειακό ΔΗΠΕΘΕ, όπου όλοι έχουν αποστηθίσει τον ρόλο τους, αλλά κανείς δεν μπαίνει στην ώρα του.

Ο Ανδρουλάκης κέρδισε, λένε.
Αλλά κάπως σαν να τον διαχειρίζονται ως προσωρινή διοίκηση – και μάλιστα από εκείνες που δεν παίρνουν ούτε ένα mail στα σοβαρά.

«Οἱ πολλοὶ τοῖς δοκοῦσι μᾶλλον σκοποῦσιν ἢ τῷ ὄντι.»
— Δημόκριτος
(Οι πολλοί νοιάζονται περισσότερο για το φαίνεσθαι παρά για το είναι. Ή, στο ΠΑΣΟΚ: για τις δηλώσεις παρά για τις αποφάσεις.)

Η υπόθεση Μπατζελή: Η σπίθα που άναψε… το ατύχημα

Μια απλή παραπομπή στην Επιτροπή Δεοντολογίας έγινε ευκαιρία ανασύνταξης όλων των στρατοπέδων.
Μα όχι με στρατηγική. Με την αισθητική καφενείου και πολιτική ευαισθησία Google Calendar.

Ο Δούκας θυμήθηκε τη δημοκρατική λειτουργία.
Ο Γερουλάνος την ψύχραιμη κριτική.
Η Διαμαντοπούλου το πώς ήταν «τότε».
Ο Ανδρουλάκης… ακόμα περιμένει να καταλάβει αν τον ψήφισαν για αρχηγό ή για διαχειριστή κρίσεων.

Το Πολιτικό Συμβούλιο: Από συλλογικότητα σε ακουστική θαλάμη

Η ειρωνεία είναι τραγικά απλή:
Δημιούργησαν ένα όργανο για να ενώνει. Και κατάφεραν να μη μιλά κανείς με κανέναν.

Συζητήσεις χωρίς επί της ουσίας θέσεις, ανακοινώσεις χωρίς πολιτική πυξίδα, και κάθε δήλωση πιο αυτόνομη από δορυφόρο της SpaceX.
Το αποτέλεσμα; Μια παράταξη που μιλάει σε πολλαπλές συχνότητες και δεν ακούγεται πουθενά.

Η Ράνια Θρασκιά – γιατί κάποιος πρέπει να φροντίσει το πράσινο υπερεγώ

Η υπεύθυνη για την ψυχική υγεία του πληθυσμού θα μπορούσε κάλλιστα να αναλάβει και την ψυχική υγεία του κόμματος.
Στο ΠΑΣΟΚ, πλέον, δεν χρειάζεσαι αναλυτή προγράμματος. Χρειάζεσαι ψυχοθεραπευτή.
Ομαδική συνεδρία, φώτα χαμηλά, καναπέδες με επικάλυψη από πρασινοκίτρινο βελούδο και έναν ψίθυρο από το βάθος:

«Νίκο, πες μας πώς σε έκανε να νιώσεις η Διαμαντοπούλου;»

Αν δεν τα βρουν τώρα, δεν θα τους βρίσκει κανείς μετά

Ο κόσμος δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσε το ΠΑΣΟΚ να λέει κάτι σαφές και ενιαίο.
Η κοινωνία κουράστηκε να παρακολουθεί debate που δεν έχουν κοινό, ούτε καν moderator.
Και το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνουν κυβέρνηση.
Είναι αν θα καταλάβουν εγκαίρως ότι με εσωστρέφεια δεν κερδίζεις ούτε την ΚΟ του κόμματος, πόσω μάλλον τη χώρα.

«Εκείνος που διχάζεται με τον εαυτό του δεν έχει χρόνο να πολεμήσει τον αντίπαλο.»
— Napoleon Bonaparte
(ή όπως θα έλεγε και ένας παλιός ΠΑΣΟΚος: «πρώτα να δούμε τι λέει ο Παύλος».)

Τελευταίο σημείωμα (χωρίς αυξήσεις)

Ο Ανδρουλάκης δεν είναι πια “νέος”. Δεν είναι “outsider”. Είναι αρχηγός.
Και σε κόμμα που παλεύει να είναι κάτι περισσότερο από λογότυπο, η ηγεσία πρέπει να ηγείται.
Όχι να συμβιβάζει.

Γιατί στο τέλος, κανείς δεν θα θυμάται ποιος φώναξε πιο πολύ.
Αλλά όλοι θα θυμούνται ότι… τίποτα δεν έγινε.

Η Λεπέν καταδικάστηκε, η Ακροδεξιά στα ύψη;

Κάποιοι δεν το αποκλείουν, κάποιοι το φοβούνται: Η καταδίκη της Λεπέν δεν αποκλείεται να ενισχύσει το κόμμα της (Εθνική Συσπείρωση)και αυτό να κερδίσει τις εκλογές του 2027.

Η καταδίκη προκάλεσε σάλο στη Γαλλία, καθώς αρκετοί -ακόμη και φανατικοί εχθροί της , όπως ο Μελανσόν- θεωρούν αντιδημοκρατική την όλη διαδικασία. Υπενθυμίζουν μάλιστα ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού, παραπέμφθηκε σε δίκη για ίδια υπόθεση αλλά δεν καταδικάστηκε.

Εντυπωσιακή φυσικά ήταν η υποστήριξη της Λεπέν-η μάλλον η αποδοκιμασία της καταδίκης- από τις μεγάλες δυνάμεις(ΗΠΑ/Ρωσία) και από την πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι.

Αν καθυστερήσει να γίνει σε δεύτερο βαθμό ή επικυρωθεί από το Εφετείο η πρωτόδικη απόφαση-και δεν επιτραπεί στην Λεπέν να είναι υποψήφια- επικρατέστερος επικεφαλής της «Εθνικής Συσπείρωσης» και υποψήφιος Πρόεδρος της Γαλλίας είναι ο 29χρονος Ζορντάν Μπαρντελά, γιός Ιταλών μεταναστών στη Γαλλία, πρόεδρος του κόμματος από το 2021.

Όπως και να ΄χει, η καταδίκη της Λεπέν έχει προκαλέσει αίσθηση κι άντε να πεισθεί ο κόσμος-όχι μονάχα οι ψηφοφόροι της- ότι ο δικαστικός αποκλεισμός της από την εκλογική κούρσα δεν οφείλεται στο ότι προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις και είχε μεγάλες πιθανότητες να εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλίας…

• Ακροδεξ
• Κατερίνα Μπατζελή
• Μαρίν Λεπέν
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής