Η κριτική των βουλευτών της πλειοψηφίας, είναι υγεία του κοινοβουλευτισμού

Η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβερνήσεως επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την απόλυτη πολιτική της επικράτηση αλλά πάνω από όλα την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τη στηρίζει. Αυτή είναι δεδομένη από το βράδυ της 25ης Ιουνίου όταν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ήταν η παντελής απουσία ενός σοβαρού πολιτικού λόγου από την πλευρά της αντιπολιτεύσεως σε συνδυασμό με την αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ που βαδίζει τώρα σε άγνωστα μονοπάτια, τα οποία κατέδειξαν την πολιτική υπεροχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Από σήμερα η κυβέρνηση έχει μπροστά της άνετο χρόνο για να εφαρμόσει απερίσπαστη το πρόγραμμά της χωρίς να συναντήσει σοβαρές αντιστάσεις που θα ανακόψουν την πορεία της. Ήδη από τα πρώτα βήματά της έδειξε αποφασισμένη να προχωρήσει γρήγορα σε σαρωτικές αλλαγές.

Τα μηνύματα που εκπέμπονται από το Μέγαρο Μαξίμου επιμένουν ότι θα ρίξει το βάρος της στα προβλήματα που ταλαιπωρούν την κοινωνία με αιχμή τα προβλήματα του γερασμένου Ε.Σ.Υ., τη δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης και βέβαια την αισχροκέρδεια που συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει…

Έχει άλλη επιλογή: Φυσικά και όχι! Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει καλά πως θα κριθούν τόσο ο ίδιος όσο και η κυβέρνησή του από την αποτελεσματικότητά τους να δώσουν λύσεις στα διαχρονικά αυτά προβλήματα. Γνωρίζει επίσης ότι η κοινωνία μπορεί να του προσέφερε απλόχερα τη δυνατότητα να κυβερνήσει, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι του έδωσε “λευκή επιταγή”. Το αναγνώρισε άλλωστε και ο ίδιος κλείνοντας χθες τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων.

Με δεδομένο δε ότι δεν έχει να αντιμετωπίσει ουσιαστική αντιπολίτευση, ορθώς δεν δείχνει διατεθειμένος να συγκρουστεί με τα άλλα κόμματα αλλά αντιθέτως να επιτύχει διακομματικές συγκλήσεις σε μια σειρά διαχρονικών προβλημάτων. Δεν θα είχε άλλωστε νόημα μια τέτοια σύγκρουση με πολιτικά “αφυδατωμένους”. Αντίθετα, θα οδηγούσε σε επανασυσπειρώσεις των αντιπάλων του ή και σε πολιτική τους ανάκαμψη, διακινδυνεύοντας έτσι τη δική του πολιτική παντοκρατορία.

Κι όμως, εδώ ακριβώς είναι που ελλοχεύουν οι κίνδυνοι για τη μακροημέρευση της νέας κυβερνήσεως. Η απουσία ουσιαστικά αντιπολιτεύσεως δημιουργεί μεν νέα δεδομένα που ήταν άγνωστα ως τώρα στην πολιτική ζωή, όμως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την εμφάνιση φαινομένων αλαζονείας από τα κυβερνητικά στελέχη, που θα προκαλέσουν την κοινωνία. Ο κ. Μητσοτάκης είχε προς τούτο προειδοποιήσει τα στελέχη του ακόμη και πριν τις 25 Ιουνίου λέγοντας ότι “όσο καλύτερο το αποτέλεσμα, τόσο λιγότερο ανεκτικός θα είμαι σε οποιοδήποτε αλαζονική συμπεριφορά, που θεωρεί ότι έχουμε δέσει τον γάιδαρό μας”. Κι αυτό δεν το είπε τυχαία.

Γιατί ήταν ενήμερος για την εκδήλωση αλαζονικών συμπεριφορών από 2-3 στελέχη του, ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Τους έγιναν όμως αυστηρές συστάσεις και τα στελέχη αυτά μαζεύτηκαν αμέσως.

Επομένως για όσο διάστημα η αντιπολίτευση θα ψάχνεται και θα αναζητεί τον πολιτικό της λόγο, μόνο η κυβέρνηση μπορεί να κάνει “αντιπολίτευση” στον εαυτό της! Τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη και οι βουλευτές θα πρέπει να γίνουν αυστηροί με τα κυβερνητικά λάθη. Πολύ αὐστηροί. Οι βουλευτές της πλειοψηφίας δεν θα πρέπει να μασάνε πια τα λόγια τους, όπως συνήθως γίνεται, αλλά να επισημαίνουν τα όποια μείον της κυβερνήσεως. Αυτό επιτάσσει η συνταγματική τους υποχρέωση, αυτό γίνεται και στην γενέτειρα του κοινοβουλευτισμού, δηλαδή τη Βρετανία.

Αντιθέτως στην Ελλάδα, για έναν θλιβερό λόγο, οποιαδήποτε κριτική βουλευτή της πλειοψηφίας προς την κυβέρνησή του, θεωρείται πάντα ανίερη υπονόμευση της ηγεσίας και για αυτό τιμωρείται με διαγραφή και διαπόμπευση. Επομένως η σύσταση Μητσοτάκη προς τα στελέχη του για κριτική προς τον ίδιο τους τον εαυτό και η προτροπή του να έχουν «ανοικτά τα αυτιά τους», εκτός από πρωτοτυπία, αποκτά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Θα τολμήσουν άραγε οι βουλευτές και τα στελέχη; Και ως πού θα εκτείνεται η κριτική τους; Το μέλλον θα δείξει…

• βουλευτές
• Βουλή
• Κυριάκος Μητσοτάκης