Η ΝΔ με soundtrack από La La Land – Η Πλεύση βουλιάζει, το ΠΑΣΟΚ κολυμπά, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται – Η Κουμουνδούρου και η τέχνη της… αφασίας – Ο Σαμαράς πάει διακοπές…

Μια φορά κι έναν καιρό, μια Πλεύση (της Ελευθερίας, όχι του Λιμενικού) έφτανε στο 17% και όλοι πίστεψαν πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα γίνει the next big thing της αντιπολίτευσης. Έξι μήνες μετά, οι προβολείς χαμηλώνουν, το νούμερο γράφει 9,5% και το κοινό αρχίζει να ψιθυρίζει “maybe it was just a summer hit”– ίσως ήταν απλά μια καλοκαιρινή επιτυχία.

Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, δείχνει πως όταν οι άλλοι χάνουν ποσοστά, εκείνο απλώς… μένει σταθερό και φαίνεται ανεβασμένο. Όπως και η Μέρυλ Στριπ στα Όσκαρ: δεν χρειάζεται να κάνει πολλά, είναι εκεί — και κάποιος της δίνει το ρόλο της «σοβαρής εναλλακτικής».

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα είναι στην κατηγορία “Gone with the wind” – Όσα παίρνει ο άνεμος. Πέφτει στο 5% και δείχνει να χάνει και τους… κομπάρσους. Με συσπείρωση 28% και διαρροές προς όλους (Πλεύση, Κασσελάκης, αναποφάσιστοι, πιθανώς και το Χαμόγελο του Παιδιού), θυμίζει καρέ από το “Titanic”με τον Ντι Κάπριο: η βάρκα έχει φύγει, και το κόμμα κουνάει μαντήλι από το παγωμένο νερό.

Ο Κυριάκος… δεν έχει αντίπαλο (πέρα από τον εαυτό του)

Η Νέα Δημοκρατία δεν κάνει άλματα. Απλώς προχωρά με τον ρυθμό του “The King’s Speech”: αργά, σταθερά, κοφτά. Με το 25% στην πρόθεση ψήφου και 60% συσπείρωση, δείχνει ότι όσο η αντιπολίτευση αυτοσαμποτάρεται, το Μαξίμου μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά χωρίς να ιδρώνει.

Και ενώ το 55% των πολιτών λέει ναι στην αναζήτηση ευθυνών για τα Τέμπη και τον Πρωθυπουργό, η αξιολόγησή του ανεβαίνει. Πώς το καταφέρνει; Μα είναι απλό: το σενάριο γράφεται από το ίδιο επιτελείο που έκανε το “The Devil Wears Prada”. Όσο όλοι καυγαδίζουν, εκείνος απλώς φοράει το κουστούμι του, χαμογελά και συνεχίζει.

“Κανένας” for president

Το πιο τρομακτικό ποσοστό της δημοσκόπησης δεν είναι το 25% της ΝΔ, ούτε το 10,7% του ΠΑΣΟΚ. Είναι το 53% του Κανένα. Αυτό το φάντασμα της κάλπης που στοιχειώνει κάθε κυβερνητική νύχτα. Ο Κανένας, κυρίες και κύριοι, είναι το “Joker” της ελληνικής πολιτικής: γελάει, παίζει μόνος του και όλοι τον φοβούνται.

Κι αν η πολιτική ήταν ταινία, θα ήταν το “Everything Everywhere All At Once”. Γιατί έτσι κι αλλιώς, εδώ όλοι κάνουν αντιπολίτευση σε όλους. Ακόμα και στον εαυτό τους.

Δένδιας: ο υπουργός των δύο κόσμων

Και μέσα σε όλο αυτό, ο Νίκος Δένδιας μοιάζει να παίζει σε άλλη ταινία. Όσο οι άλλοι προσπαθούν να δουν πού τους βγάζει το μοντάζ, εκείνος κυριαρχεί στην αξιολόγηση υπουργών με 28% στο σύνολο και 54% στους ψηφοφόρους της ΝΔ. Είναι κάτι σαν τον Morgan Freeman: δεν ξέρεις αν είναι υπουργός, παππούς του κράτους ή αφηγητής της συνείδησης, αλλά σε καθησυχάζει.

Πιερρακάκης και Χατζηδάκης ακολουθούν, με τον Άδωνι πάντα να φωνάζει σαν τον Al Pacino στο “Scent of a Woman”, ενώ η Κεραμέως και ο Κικίλιας παλεύουν να παραμείνουν στο κάδρο της πολιτικής ταινίας, κάπως σαν τους κομπάρσους του “The Irishman”: υπάρχουν, αλλά το κοινό δυσκολεύεται να θυμηθεί τι ακριβώς έκαναν.

Και τώρα, οι τίτλοι τέλους… με αναμονή sequel

Αν η ελληνική πολιτική ήταν ταινία, δεν θα είχε σκηνοθέτη. Θα ήταν αυτοσχέδια, χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά με ανατροπές τύπου “Parasite” . Και το κοινό; Μένει, γιατί ελπίζει πάντα σε καλύτερο φινάλε.

Ίσως με ένα νέο σενάριο. Ίσως με άλλο cast.
Ίσως, κάποια μέρα, και με λιγότερους κομπάρσους που νομίζουν ότι είναι πρωταγωνιστές.

Μέχρι τότε, “May the polls be ever in your favor”

Όταν ο Καραμανλής συνάντησε τον Σαμαρά — χωρίς τον Μητσοτάκη

Το σενάριο θα μπορούσε να λέγεται “The Departed” (δε ντιπάρτεντ – Οι αποχωρήσαντες). Όχι γιατί οι ομιλητές έφυγαν από το κόμμα, αλλά γιατί κάποιοι δείχνουν να έχουν φύγει νοητικά από την ηγεσία του. Καραμανλής και Σαμαράς, δύο πρώην πρωθυπουργοί, μίλησαν στο Πολεμικό Μουσείο και ο ήχος από τα υπονοούμενα τους για την εξωτερική πολιτική, τα ελληνοτουρκικά και το Μαξίμου αντήχησε μέχρι το… Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, όπου εκείνη την ώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδινε διάλεξη περί γέφυρας ανθρώπινου δυναμικού με την αγορά εργασίας.

Η σύμπτωση χρονική, η σύγκριση πολιτική και η επιλογή βουλευτών – σαφής. Οκτώ «γαλάζιοι» δεν προτίμησαν το event με τα powerpoints για την απασχολησιμότητα. Προτίμησαν την old school realpolitik. Ένα μικρό «μνημόσυνο» της άλλοτε ενιαίας και κραταιάς Δεξιάς, με λουλούδι τη φράση: «τα εθνικά δεν είναι για παιχνίδι».

Οι 8 της… Εθνικής Μνήμης

Ευριπίδης Στυλιανίδης, Γιώργος Βλάχος, Μάξιμος Χαρακόπουλος, Θεόδωρος Καράογλου, Μίλτος Χρυσομάλλης, Γιώργος Καρασμάνης, Θεόφιλος Λεονταρίδης και Περικλής Μαντάς. Όχι, δεν είναι ο τίτλος για την επόμενη σεζόν του “The Hateful Eight” είναι οι βουλευτές που επέλεξαν την αίθουσα με τη γεωπολιτική ανάλυση και όχι το διάγραμμα με τις δεξιότητες του αύριο. Επέλεξαν Καραμανλή και Σαμαρά…

Περίπτωση ιδεολογικής απειθαρχίας; Ίσως. Πολιτική διαφοροποίηση; Πιθανόν. Στρατηγική “The Godfather Part II”, με τους παλιούς να υπενθυμίζουν στους νέους πως το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ; Μάλλον ναι.

Ο Κυριάκος σε άλλη αίθουσα, σε άλλη παράσταση

Την ίδια ώρα, στο Ελληνικός Κόσμος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έμοιαζε σαν τον πρωταγωνιστή του “La La Land”: έπαιζε τη μελωδία του μέλλοντος, ενώ κάποιοι από την παράταξή του νοσταλγούσαν την παλιά συμφωνία με τους ήχους εθνικής στρατηγικής.

Η κυβέρνηση παρουσίαζε σχέδια απασχόλησης, αναβάθμισης δεξιοτήτων, γέφυρες και μεταρρυθμίσεις, ενώ μερικοί βουλευτές της άνοιγαν τις… γέφυρες με το παρελθόν. Όχι τις γέφυρες που οδηγούν στην αγορά εργασίας, αλλά αυτές που περνούν πάνω από την Προεδρική Ημερομηνία του 2009 και του 2014.

Καραμανλής & Σαμαράς: Οι παλιοί δεν είναι πάντα φαντάσματα

Αν νομίζετε πως οι πρώην πρωθυπουργοί είναι πια απλοί θεατές, σκεφτείτε ξανά. Η σκηνή με Καραμανλή και Σαμαρά να μιλούν για γεωπολιτική και την κυβέρνηση να, «δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν σχολιάζει» θυμίζει σκηνή από το “No Country for Old Men” . Οι παλιοί είναι εδώ και — όχι, δεν ξεχνούν. Ούτε συγχωρούν. Ούτε ψηφίζουν πάντα με τα μάτια κλειστά.

Η ηγεσία μπορεί να πιστεύει ότι έχει the upper hand , αλλά όπως έδειξαν οι 8, υπάρχει και το «back hand». Και αυτό, κάποιες φορές, χτυπά πιο δυνατά.

Όταν η παράταξη τραγουδά σε διαφορετικά κλειδιά

Κάθε κόμμα έχει τις φάσεις του. Αλλά όταν το κόμμα της ΝΔ αρχίζει να χωρίζεται σε δύο διαφορετικές σκηνές, τότε ίσως βρισκόμαστε στο “Split” . Ο πρωθυπουργός στη μία σκηνή με παρουσιάσεις, οι βουλευτές σε άλλη σκηνή με γεωπολιτικά και ιστορικά ανακλαστικά. Και ανάμεσά τους, ένας λαός που αναρωτιέται: «Σε ποια αίθουσα παίζεται το έργο με το λιγότερο δράμα και τις περισσότερες απαντήσεις;»

Απάντηση δεν υπάρχει ακόμα.
Μόνο επόμενα επεισόδια. Και — όπως πάντα — plot twist.

“The shrinking party”: Ο ΣΥΡΙΖΑ και η τέχνη της… αφασίας 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταψήφισε, δεν υπερψήφισε, δεν λευκοψήφισε. Απλώς δεν ψήφισε. Αν η πολιτική ήταν σχολείο, θα είχαμε ήδη σημείωμα απουσίας με αιτιολόγηση: «Διαφωνούμε με τη διαδικασία». Ή πιο απλά: “We don’t talk about Bruno” , γιατί όσο πιο άβολα είναι τα θέματα, τόσο πιο σίγουρα δεν τα αγγίζουν.

Η ψηφοφορία για την προανακριτική για τα Τέμπη ήρθε, αλλά από την Κουμουνδούρου πέρασε και δεν ακούμπησε. Σαν να παίζει Spotlight και ο ΣΥΡΙΖΑ να προτιμά… κουβέρτα. Το κόμμα που κάποτε ζήταγε κάθαρση και διαφάνεια, τώρα αποφεύγει τη σύγκρουση όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ή, για να το πούμε κινηματογραφικά, σαν να έβαλες τον Joker σε ρόλο αφωνίας.

Η κασκαρίκα Κασσελάκη και το παράπονο της Κουμουνδούρου

Το πρόβλημα – λέει – ήταν η διαδικασία. Όμως, πιο σοβαρό πρόβλημα ήταν πως η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτασε ποτέ στην Ολομέλεια. Γιατί; Επειδή, κατά το λαϊκώς λεγόμενο, ο Κασσελάκης τους την έκανε «κασκαρίκα». Έσυρε τα βήματά του προς άλλη πρόταση: αυτή των συγγενών των θυμάτων. Κι εκεί στην Κουμουνδούρου, πληγώθηκαν. Όπως πληγώνεται ο ήρωας στο The Irishman, όταν μαθαίνει πως το αφεντικό του δεν είναι πια στο ίδιο στρατόπεδο.

Κι έτσι, επειδή το φιλότιμο προηγείται του πολιτικού ορθολογισμού, προτίμησαν την αποχή, από το να στηρίξουν πρόταση που υπέγραφε και ο Στέφανος. Πιο πολύ σαν δράμα σχέσης μοιάζει αυτό, και λιγότερο με συνεπή πολιτική στάση. Σαν το Marriage Story  μόνο που εδώ δεν έχει ούτε Σκάρλετ Γιόχανσον, ούτε συμφωνία διαζυγίου.

Όταν οι διαφωνίες γίνονται… ομαδικό σπορ

Και γιατί δεν κατέθεσαν άλλη πρόταση; Διότι οι εσωτερικές διαφωνίες ήταν τόσο έντονες, που ούτε το Everything Everywhere All At Once δεν θα μπορούσε να τις χωρέσει σε ένα αφήγημα. Από το αν πρέπει να κατηγορηθεί ο Μητσοτάκης, μέχρι το αν ο Σπίρτζης πρέπει να προστατευθεί ή να βγει στη σέντρα, στο πρόσφατο συνέδριο παίχτηκαν όλα. Και κρίθηκαν τίποτα.

Η αποχή, λοιπόν, δεν είναι απλώς πολιτική τακτική. Είναι η παραδοχή πως το κόμμα δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε για τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα πολιτικό Lost in Translation – Χαμένοι στη Μετάφραση, όπου ο κόσμος περιμένει καθαρές απαντήσεις και η Κουμουνδούρου απαντά με… σιωπή.

Κεντρική Επιτροπή: Θα ’χει δράμα

Η επόμενη στάση είναι η Κεντρική Επιτροπή. Εκεί, που το νέο όργανο των 250 μελών μπορεί να κληθεί να πάρει θέση στο σενάριο «κόμμα Τσίπρα». Γιατί αν το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ-του-παλιού-καλού-καιρού ξαναγυρίσει με νέο κόμμα, τότε θα χρειαστούν… εξορκιστές, και όχι απλώς πολιτικά όργανα.

Ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς, ο Σωκράτης Φάμελλος – όλοι τους ήδη ακονίζουν πολιτικά μαχαίρια. Αν υπάρξει Τσίπρας 2.0, αυτή η Επιτροπή θα είναι το Avengers: Endgame της εσωκομματικής εποποιίας.

Γκλέτσος: Από τη γη της… ελιάς, στη γη του Facebook

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και ο Απόστολος Γκλέτσος να ρίξει το φινάλε με στυλ Joaquin Phoenix στο Gladiator . «Σήμερα τελειώνει κάθε σχέση μου με τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, ο λόγος προφανής…». Δεν μας είπε τον λόγο, αλλά όλοι καταλάβαμε: όταν το σενάριο δεν σου κάνει, πας σε άλλο κάστινγκ.

Μικρό κόμμα, μεγάλη σιωπή

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει τις σκληρές αποφάσεις. Μένει έξω από μάχες που θα μπορούσαν να του δώσουν ταυτότητα. Φοβάται τις διαιρέσεις, αλλά με αυτόν τον φόβο έγινε ένα μικρό κόμμα με μεγάλες σκιές. Κι όπως λέει και ο Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men:
«You can’t handle the truth»

Φοβάμαι πως ούτε το κόμμα μπορεί.
Ούτε οι πολίτες το αντέχουν άλλο έτσι.

Υπομονή μέχρι το Φθινόπωρο…

Εντάξει, μπορεί να μην καίγεστε για το πότε θα αναγγείλει το κόμμα του ο Σαμαράς, αλλά μιάς και ως αναγνώστες του NewPost είστε οι πρώτοι που διαβάσατε ότι θα το κάνει το περιβόητο κόμμα ο Μεσσήνιος, ακούστε τώρα και τη συνέχεια.

Μετά την ομιλία του για το βιβλίο του Λυγερού, ο Σαμαράς θα επανέλθει με τον δικό του τρόπο και θα προϊδεάσει για την ίδρυση του κόμματος. Και μέσα στο κατακαλόκαιρο θα αρχίσει η οργανωτική δουλειά, ώστε μέχρι το τέλος Αυγούστου να έχουν μπεί οι βάσεις για το ξεκίνημα.

Και τον Σεπτέμβριο- στις αρχές του Φθινοπώρου, τέλος πάντων- θα προβεί στη σχετική εξαγγελία, αφού ακούσει και το τι θα πεί ο Μητσοτάκης στην Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης(οικονομικές παροχές κλπ).

Μαθαίνουμε, λοιπόν, οτι το επιτελείο Σαμαρά θεωρεί ότι είναι πολύ πιθανό να γίνουν πρόωρες εκλογές. Είτε τον Νοέμβριο του 2025 είτε την Ανοιξη του 2026. Γι αυτό και βιάζονται για να μην τους πιάσει ο Μητσοτάκης στον ύπνο.

Στον στενό κύκλο του Μεσσήνιου περισσεύει η αισιοδοξία ότι το νέο κόμμα θα σκίσει. Αυτοί τα λένε, εμείς ακούμε… Επικαλούνται τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, λέγοντας ότι χωρίς καν να έχει δημιουργηθεί καν το κόμμα, η υποδοχή του είναι θετική. «Σκέψου όταν αναγγελθεί, τι θα γίνει». Ετσι λένε…

Σας το έχουμε γράψει, αλλά θα το επαναλάβουμε για να το εμπεδώσετε: Η σκέψη ότι αν τελικά δεν προχωρήσει στην ίδρυση του κόμματος, ο Σαμαράς θα καταστεί περίγελως και θα τελειώσει την πολιτική του καριέρα μέσα στη χλεύη και την απαξίωση, τον ωθεί στο να κάνει οπωσδήποτε αυτή την κίνηση.

Υπάρχει, τελικά, περίπτωση να κάνει πίσω; Με βάση αυτά που μαθαίνουμε, όχι. Αλλά δεν είμαστε και στο μυαλό του Σαμαρά, ούτε πίνουμε καφέ κάθε μέρα μαζί του. Κι εδώ που τα λέμε, δεν μας πολυνοιάζει κιόλας είτε κάνει το κόμμα είτε υπαναχωρήσει.

Δυό «πραγματάκια» ακόμη για να ολοκληρώσουμε την Σαμαριάδα. Το ένα είναι η στάση του Κώστα Καραμανλή. Μπορεί να συμφωνούν σε βασικά πεδία και να εμφανίζονται μαζί σε κάποιες εκδηλώσεις, αλλά κανείς δεν ξέρει πως θα αντιμετωπίσει ο πρώην πρωθυπουργός την κίνηση του Σαμαρά.

Μην ξεχνάτε ότι φέρει όνομα βαρύ για την παράταξη και-νομίζουμε ότι- δεν θα θελήσει να θεωρηθεί ότι στρέφεται εναντίον της ΝΔ υποστηρίζοντας ανοιχτά τον Σαμαρά. Από την άλλη, βέβαια, θεωρεί ότι η ΝΔ…έχει πάρει κακό δρόμο με τον Μητσοτάκη, γι αυτό άλλωστε ασκεί αυστηρή κριτική σε ορισμένες κυβερνητικές επιλογές.

Το τι θα κάνει ο Καραμανλής και κυρίως πως θα το εκφράσει είναι μέχρι στιγμής άγνωστο. Τουλάχιστον εμείς δεν το ξέρουμε. Και σας το λέμε ευθέως.

Το δεύτερο «πραγματάκι» είναι τα…λεφτά. Κάθε νέο κόμμα χρειάζεται χρήματα, γιατί τα έξοδα είναι πολλά. Εχει βρεί χρηματοδότες ο Σαμαράς; Θα βρεί; Ούτε αυτό το ξέρουμε. Αρκούμαστε σε αυτά που μαθαίνουμε, τα οποία είναι τσεκαρισμένα κι όχι φήμες και κουβέντες καφενείου…

• Ζωή Κωνσταντοπούλου
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νέα Δημοκρατία
• Νίκος Δένδιας