Η ΝΔ στο «κόκκινο»: Όταν οι Καραμανλικοί εφιάλτες επιστρέφουν – Ο Σαμαράς θα ψηφίσει ΝΑΙ! – Μίστερ 52,9%: Ο Κασσελάκης, εφιάλτης για τους διώκτες του

Καλωσήρθατε στη στήλη Hard Talks, όπου η πολιτική απογυμνώνεται, οι μάσκες πέφτουν και τα παρασκήνια αποκαλύπτονται με μια δόση φλεγματικού χιούμορ και ειρωνείας. Εδώ, κάθε παίκτης της πολιτικής σκακιέρας μπαίνει στο μικροσκόπιο, γιατί, όπως θα έλεγε κι ένας κλασικός του Χόλυγουντ, η πολιτική είναι «η τέχνη του να ξεγελάς τους ανθρώπους ώστε να πιστεύουν ότι έχουν το πάνω χέρι». Πάμε λοιπόν να δούμε τα πράγματα όπως είναι – και ίσως λίγο περισσότερο.

 Ποιος κάθεται δίπλα σε ποιον; Όταν η ιστορία συναντά την υποκριτική ευγένεια – κι εμείς κρατάμε την ανάσα μας

Θα μπορούσε να το είχε πει αλλά σίγουρα ήταν στο πνεύμα του Ουίνστον Τσόρτσιλ: “Η πολιτική είναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι, διότι παίζεται με ανθρώπους”. Στη Νέα Δημοκρατία, όμως, οι παίκτες παίζουν με κάτι παραπάνω από ανθρώπους· παίζουν με σκιές, μνήμες και προσωπικές πικρίες που θάβονται με ταχύτητα αντίστοιχη της συγκατάβασης.

Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, το καραμανλικό φάντασμα βγήκε από την ντουλάπα και περιπλανάται στα σαλόνια του ιδρύματος Καραμανλή, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να βρίσκεται ακριβώς στο μέσον μιας αμήχανης συνάντησης. Την Πέμπτη, στο event για την μεταπολίτευση, ο Μάριο Μόντι θα αναλύσει τη δική του συνταγή για σταθερότητα, ενώ από την άλλη μεριά, η δική μας συνταγή μοιάζει περισσότερο με “Καραμανλής – Μητσοτάκης σε δυο τετράγωνα”. 

Σκηνή 1: Το χαμόγελο στο φακό  

Οι «Καραμανλικοί» και «Μητσοτακικοί» μπορεί να βρεθούν να κάθονται δίπλα δίπλα – εκεί στην πρώτη σειρά, όπου η χειραψία μπορεί να ερμηνευτεί ως “πολιτική ωριμότητα” ή απλώς ως ψυχρή ανάγκη για λίγες καλές λήψεις από τους φωτογράφους. Πώς το έλεγε εκείνος ο συγγραφέας, ο Ντέιβιντ Έντινγκς; “Η υποκρισία είναι το λιπαντικό των σχέσεων”.

Σκηνή 2: Σαμαράς στο κάδρο;  

Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, εφόσον κάνει την εμφάνισή του, προσθέτει ένα ιδιαίτερο άρωμα στην ατμόσφαιρα. Η συνάντηση Σαμαρά-Μητσοτάκη προορίζεται να γίνει η κορυφαία σκηνή του δράματος ή ίσως της κωμωδίας, με τον Σαμαρά να κοιτάει τον Κυριάκο σαν να λέει *“και τώρα, ποιος είναι ο αρχηγός;”* Εδώ έγκειται η σύγχρονη μορφή του ελληνικού πολιτικού τραγέλαφου: οι παρεξηγημένες φιλίες και η ανάγκη για συμμαχίες που θα ξεθάβουν πάντα παλιές πληγές.

Σκηνή 3: Θεσσαλονίκη, το δεύτερο μέρος της ταινίας  

Τη Δευτέρα, τα καραμανλικά vibes θα χτυπήσουν κόκκινο στη Θεσσαλονίκη. Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή δίνει στον Κώστα Καραμανλή το τέλειο σκηνικό για να μιλήσει χωρίς άμεσες αναφορές, να ρίξει εκείνες τις “σπαζοκεφαλιές” που χαρακτηρίζουν το στυλ του. Ίσως μας πετάξει μια ατάκα τύπου “Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, αλλά δεν είναι”.

Το τελικό ερώτημα  

Εκείνοι που κοιτούν αυτή την παλινδρόμηση από απόσταση, σκέφτονται τι θα έκανε ο ίδιος ο ιδρυτής της ΝΔ αν παρακολουθούσε αυτή τη διαμάχη. Ίσως να ήταν ευχαριστημένος που οι «Καραμανλικές» αρχές (έστω και στην πιο επιφανειακή τους μορφή) έχουν αναχθεί σε ένα είδος πολιτικού καταφύγιου. Όμως, ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη θρυλική συνάντηση του 1992, όταν οι Σαμαράς και Κωνσταντίνος Καραμανλής απέφυγαν να συμφωνήσουν ακόμα και στο ίδιο αλφάβητο για το Μακεδονικό;

Η πολιτική δεν αλλάζει ποτέ. Ίσως γι’ αυτό μας μαγεύει, ίσως γι’ αυτό μας απογοητεύει.

Μπρα ντε φερ Μητσοτάκη-Σαμαρά

Πρώτα η είδηση. Καρατσεκαρισμένη, που έλεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα: Ο Σαμαράς θα πάει στη Βουλή και θα ψηφίσει τον Προϋπολογισμό. Τελεία και παύλα…

Όπως λέει ο κύκλος του, «Δεν είναι ανόητος να μην προσέλθει ή να καταψηφίσει. Δεν θα προσφέρει ο Αντώνης την ευκαιρία στον Μητσοτάκη να τον διαγράψει ή να κατηγορηθεί ότι επιχειρεί να ρίξει την κυβέρνηση».

Υπάρχει άλλη μια «ειδησούλα» που αξίζει τον κόπο: Αρκετές φορές ο Μητσοτάκης προσπάθησε μέσω τρίτων να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον Σαμαρά(π.χ. να βρεθούν, να συζητήσουν κλπ), αλλά ο Μεσσήνιος έχει αρνηθεί. Ευγενικά, είναι η αλήθεια.

Τελικά, ο πρωθυπουργός επέλεξε την τακτική «μαστίγιο και καρότο». Πέταξε στη Βουλή το καρφί του εναντίον του Σαμαρά(Εγω δεν χαριεντίζομαι κλπ), αλλά αμέσως μετά έριξε το καρότο με τους προστατευόμενους μάρτυρες, που αποτελεί πάσα στον Σαμαρά.

Και κάτι τελευταίο, γιατί πολλά γράφονται επ΄αυτού: Ούτε ο Καραμανλής ούτε βέβαια ο Σαμαράς θα δεχθούν πρόταση του Μητσοτάκη για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Αυτό το γνωρίζει ο πρωθυπουργός και δεν θα το επιχειρήσει.

Ένα μέιλ για ετοιμότητα…

Εδώ και λίγο καιρό η Αμερικάνικη πρεσβεία ειδοποίησε με μέιλ τους Αμερικανούς που βρίσκονται στην Ελλάδα αλλά και τους Ελληνες που έχουν και αμερικάνικη υπηκοότητα να βρίσκονται σε ετοιμότητα, λόγω των εξελίξεων στη Γάζα και γενικά στην περιοχή(Λίβανος, Ισραήλ-Ιράν κλπ).

«Σε ετοιμότητα» σημαίνει ότι αν πάρει φωτιά η ευρύτερη περιοχή, μπορεί να χρειαστεί να φύγουν από την Ελλάδα; Ε, μάλλον… Βέβαια, δεν υπήρξε νέο μέιλ ούτε κάτι σχετικό για πιθανότητα αποχώρησης των Αμερικανών υπηκόων από τη χώρα μας.

Αν θέλετε, ρωτήστε και κάποιον γνωστό σας με διπλή υπηκοότητα για να διαπιστώσετε ότι η είδηση για το μέιλ της Αμερικάνικης πρεσβείας είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Όταν το Μαξίμου στρέφει το βλέμμα στην κοινωνία, αλλά τα παρασκήνια είναι πιο καυτά από ποτέ

Όπως έλεγε και ο Ναπολέων, «Στην πολιτική, η ηθική δεν έχει σημασία· σημασία έχει μόνο η νίκη». Στο σενάριο αυτής της εβδομάδας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να εξισορροπήσει τους πολιτικούς του συμμάχους και αντιπάλους, ξεκινώντας τη βδομάδα με συναντήσεις στο Μαξίμου και κλείνοντας με το υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο θα μπουν στο τραπέζι ο κατώτατος μισθός και νέες ρυθμίσεις. Στόχος; Η φαινομενική «στροφή προς τον λαό» και ειδικά στις γαλάζιες περιφέρειες που έχουν χάσει λίγη από την παλιά τους πίστη. Η επιλογή να επισκεφθεί το Περιστέρι για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι τυχαία· είναι μια κίνηση που φέρει τη συμβολική αναφορά της «λαϊκής βάσης».

Το τρίγωνο των βερμούδων: Μητσοτάκης, Καραμανλής, Σαμαράς  

Η συνάντηση με τον Κώστα Καραμανλή κρέμεται στον αέρα, όπως οι παλιές, καλές πολιτικές ίντριγκες. Το ζήτημα είναι αν αυτό το ραντεβού είναι μια ευκαιρία για ανοιχτές συζητήσεις ή μια “συνάντηση των απροθύμων”. Ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να επιλέξει την ηρεμία του παρασκηνίου, αλλά στην πολιτική, όπως και στις κλασικές αστυνομικές ταινίες, η σιωπή λέει πολλά. Και αν εμφανιστεί, πού θα βρεθεί ο Σαμαράς; Στο ίδιο τραπέζι ή πίσω από την κουρτίνα, περιμένοντας την ευκαιρία να δώσει το δικό του πολιτικό ραπόρτο;

Ο Γεραπετρίτης και το ραντεβού με Φιντάν: Σταυροδρόμι γεωπολιτικής  

Αναμενόμενο αλλά κρίσιμο, το ραντεβού Γεραπετρίτη-Φιντάν καθορίζει πώς η Ελλάδα θέλει να παίξει το γεωπολιτικό της χαρτί. Η συνάντηση αποδεικνύει τη διπλωματική «γέφυρα» και δημιουργεί νέες προοπτικές για την Τουρκία, ενώ οι σχέσεις των δύο χωρών συνεχίζουν να ακροβατούν σαν να βρίσκονται σε μια πολιτική σκηνή τύπου “Dangerous Liaisons”.

Ο Μητσοτάκης ποζάρει με Μεϊμαράκη, ενώ οι σχέσεις με Σαμαρά και Καραμανλή παραμένουν στο ψυγείο

Έλεγαν οι παλιοί πως στην πολιτική “μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις”. Και, όπως φάνηκε στη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, η ατάκα αυτή παραμένει διαχρονική. Τι πραγματικά έμεινε από τη συνάντηση; Μα, φυσικά, η χαλαρή πόζα του πρωθυπουργού δίπλα στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ο πρώην Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν πήγε στο διάσημο πλέον Street Party της οδού Ρηγίλλης, αλλά είχε προσέλθει στην ομιλία του Πολεμικού Μουσείου. Και όπως αποδείχθηκε, δεν είχε κανένα λόγο να λείπει από τη χθεσινή συνάντηση. Ή μήπως, ο λόγος της παρουσίας του εξυπηρετεί κάποιον άλλο;

Μια συνάντηση «δουλειάς» ή μια πολιτική κίνηση εξισορρόπησης; 

Η πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Μεϊμαράκη λίγο πριν την άφιξη των υπόλοιπων ευρωβουλευτών δίνει την αίσθηση μιας κίνησης που ξεπερνά την τυπική ευγένεια. Σε μια περίοδο που οι σχέσεις του πρωθυπουργού με τον Αντώνη Σαμαρά είναι πιο παγωμένες και από τη Μόσχα το καταχείμωνο, και οι επαφές του με τον Κώστα Καραμανλή θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «ιστορικό ντοκουμέντο», η επικοινωνία με τον Μεϊμαράκη ήρθε να δώσει την εντύπωση ότι τουλάχιστον με έναν “πρώην” υπάρχει ένα νήμα που δεν έχει κοπεί.

Η αγωνία για τη «σωστή» φωτογραφία  

Η επικοινωνία με τον Μεϊμαράκη σε φιλικό πλαίσιο δεν αφήνει απλώς υπονοούμενα αλλά τα φωνάζει. Η φωτογραφία τους αποδεικνύει πως στην πολιτική, όπως σε ταινία του Χίτσκοκ, οι σιωπές και οι ενδιάμεσες στιγμές είναι πιο αποκαλυπτικές από τον διάλογο. Η παρουσία του Μεϊμαράκη προσφέρει στον Μητσοτάκη την ευκαιρία να δείξει ότι, παρά τις τεταμένες σχέσεις με άλλους σημαντικούς “πρώην” της Νέας Δημοκρατίας, παραμένει σε επαφή με τις γαλάζιες ρίζες. Πέτυχε κάτι με αυτή την κίνηση; Ναι, σε έναν βαθμό. Αρκεί, φυσικά, ο Μεϊμαράκης να μην επιλέξει την επόμενη κομματική συγκέντρωση ως αφορμή για να κάνει άλλη μια «δικαιολογημένη απουσία» – αφήνοντας, όπως πάντα, τον πρωθυπουργό να εξισορροπεί στην αιώνια πολιτική σκακιέρα.

Το καυστικό βλέμμα Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ  

Στο στρατόπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κασσελάκης εξακολουθεί να ρίχνει δηλητηριώδη βλέμματα, μιλώντας για «σημαδεμένες τράπουλες» στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Η αινιγματική του παρουσία διαμορφώνει νέα σενάρια ηγεσίας και κάνει τα μέλη του κόμματος να αναρωτιούνται αν η επόμενη μέρα φέρνει περισσότερη ελπίδα ή ένα νέο κύμα εσωτερικής έντασης.

Συμπερασματικά, αυτή η πολιτική εβδομάδα μοιάζει με παρτίδα σκακιού: οι παίκτες μετακινούνται αργά, οι κινήσεις είναι μελετημένες, αλλά οι παρενέργειες απρόβλεπτες.

Τα «Όργανα» του ΣΥΡΙΖΑ: Μουσική για συνέδριο ή για μπουζουξιδικο

Από τότε που σταμάτησαν οι συνεδριάσεις των οργάνων στον ΣΥΡΙΖΑ, το κενό επικοινωνίας έχει γεμίσει με ερωτήσεις – τόσες πολλές που θα μπορούσαν να είναι ολόκληρο ρεπερτόριο σε μουσική βραδιά της Ιεράς Οδού. Θα γίνει το πολυπόθητο συνέδριο, ή θα το βάλουμε κι αυτό στη λίστα των αναβολών; Θα επιλεγεί, άραγε, κάποιος χώρος άλλου τύπου για την εκδήλωση, ή παραμένει το φανταχτερό σενάριο του μουζουξίδικου; Όπως και να ‘χει, ένα είναι σίγουρο: η διοργάνωση υπόσχεται την ίδια γοητεία που προσφέρει μια σκηνή από τις κλασικές ελληνικές κωμωδίες όπου ο ήρωας προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία, ενώ όλα γύρω του μοιάζουν έτοιμα να εκραγούν.

Το ερώτημα του «υβριδικού»: Για να μην έρθουν όλοι… ή για να μην μείνει κανείς;

Στα σενάρια που ακούγονται, η υβριδική διεξαγωγή του συνεδρίου ακούγεται σχεδόν… δημιουργική. Να τους μαζέψουμε όλους ή να το κάνουμε όπως όταν παίρνεις ένα πικρό φάρμακο και θες απλώς να τελειώνεις; Υποψήφιοι, μέλη και σκεπτόμενοι της επόμενης μέρας αναρωτιούνται αν η λύση του «διά ζώσης ή από μακριά» κρύβει και τον φόβο του πλήθους – κάτι σαν να λες *«ας μη μαζευτούμε πολλοί γιατί θα γίνει… επανάσταση»*.

Ο Κασσελάκης και οι αιχμές για τη «μεταβατικότητα»  

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει προχωρήσει σε δήλωση που θα έκανε τον Ταρκόφσκι να γράψει ακόμα μια αλληγορική ταινία για τις υπαρξιακές ανησυχίες: διακηρύσσει ότι δεν θα είναι μεταβατικός πρόεδρος. Μήπως αυτό είναι μια νύξη για άλλους, που ονειρεύονται τον ΣΥΡΙΖΑ να ρέει προς έναν νέο φορέα της κεντροαριστεράς; Η ατάκα του *“εγώ δεν είμαι μεταβατικός”* έρχεται τη στιγμή που η δημοσκόπηση της Marc δείχνει το ΠΑΣΟΚ να προσπαθεί να κατακτήσει δεύτερη θέση, με την ψήφο εμπιστοσύνης να φαίνεται πιο βαριά από ποτέ – χωρίς, όμως, ιδιαίτερη αισιοδοξία για νίκη επί της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Τσίπρας και το νέο «πρόγραμμα» της κεντροαριστεράς  

Ας το παραδεχτούμε, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε πρόσφατα νύξη για έναν «νέο φορέα», κάτι που θα μπορούσε να βάλει σε σκέψεις όσους ονειρεύονται την ενότητα της κεντροαριστεράς. Το όραμα ενός νέου προοδευτικού κόμματος όμως, αφήνει αναπάντητα ερωτήματα: Είναι αυτό πραγματικά το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως η λέξη «φορέας» παραπέμπει απλώς σε έναν μακρινό συγγενή που όλοι αποφεύγουν;

Κασσελάκης 52,9%: Όταν η ηγεσία μοιάζει με μαραθώνιο – και όλοι οι άλλοι περπατούν

Ο Βολταίρος, με το συνηθισμένο του πνεύμα, είχε πει κάτι θετικό αλλά και έξυπνα φλεγματικό για την πλειοψηφία: «Η φωνή της πλειοψηφίας είναι η φωνή της λογικής.» Και στην περίπτωση του Στέφανου Κασσελάκη, η δημοσκόπηση της Marc δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το ποιος είναι το «μεγάλο αφεντικό» της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με ένα επιβλητικό 52,9%, ο Κασσελάκης ξεπερνά τους ανταγωνιστές του με άνεση, αφήνοντας τον Σωκράτη Φάμελλο (14,3%), τον Παύλο Πολάκη (11,4%), και τους υπόλοιπους να προσπαθούν απλά να κρατηθούν στον χάρτη.

Ένα πολιτικό blockbuster: Ο Κασσελάκης και οι «δευτεραγωνιστές»  

Ο Κασσελάκης μοιάζει να παίρνει τον ρόλο του πρωταγωνιστή με τον αέρα ενός ηθοποιού σε ταινία που όλοι ξέρουμε ότι θα καταλήξει στο Όσκαρ. Οι υπόλοιποι; Οι χαρακτήρες που, σε κάθε πολιτική ταινία, αναλαμβάνουν τον ρόλο του αναπληρωματικού. Με ποσοστά που δύσκολα ξεπερνούν το φράγμα του 15%, τα υπόλοιπα στελέχη μοιάζουν απλώς να έχουν έναν ρόλο κομπάρσου στο σκηνικό που ήδη έχει καταλάβει ο Κασσελάκης.

Ο νέος «δρόμος» του ΣΥΡΙΖΑ – ή απλώς η νέα έκδοση;  

Η σαρωτική επικράτηση του Κασσελάκη ίσως δίνει την αίσθηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ  με λυμένα τα χέρια ο Κασσελάκης θα οδηγήσει το κόμμα στον μετασχηματισμό του. Αλλά ας θυμηθούμε μια από τις βασικές αρχές της πολιτικής: η ηγεσία δεν είναι μόνο θέμα αριθμών. Έχει να κάνει με το πού θες να πας, όχι απλώς με το αν μπορείς να οδηγήσεις. Και φυσικά για όλους τους παραπάνω λόγους η γραφειοκρατική μειοψηφία θέλει να τον αποκλείσει…

Ο Κασσελάκης κερδίζει το κοινό, αλλά μπορεί να κερδίσει και τις δομές του ΣΥΡΙΖΑ; Ή θα γίνει απλώς μια πιο ελκυστική, επικοινωνιακή επιλογή που όμως δεν θα αλλάξει τη δομή του κόμματος; Ο χρόνος θα δείξει αν ο Κασσελάκης θα μείνει στην πολιτική ιστορία ως ο πολιτικός που μεταμόρφωσε την κεντροαριστερά ή ως ο επικοινωνιακός άσος που κατέκτησε τις κάμερες.

Η σκιά του Τσίπρα – και το μέλλον της αντιπολίτευσης  

Κι όσο για τον Αλέξη Τσίπρα; Οι φήμες λένε ότι παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις, σαν να βλέπει τη συνέχεια μιας ταινίας που έγραψε ο ίδιος, αλλά με άλλον σκηνοθέτη. Το αν η επόμενη σεζόν θα είναι κωμωδία, δράμα ή ένα πολιτικό θρίλερ μένει να το δούμε.

Ο Παππάς, ο Ανδρουλάκης και το επικίνδυνο φλερτ με την επόμενη μέρα χωρίς Stefanos

Στις καλές πολιτικές ταινίες, τίποτα δεν είναι τυχαίο, και οι συμπτώσεις πάντα βγάζουν κάποιο νόημα. Έτσι κι εδώ, το γεγονός ότι ο Πέτρος Παππάς, ο πιστός υποστηρικτής του Stefanos, δημοσιεύει φωτογραφία με τον Νίκο Ανδρουλάκη ίσως δεν είναι απλώς μια ευχάριστη συμπτωματική συνάντηση. Σαν να λέει ο Παππάς ότι, ναι, στηρίζουμε Stefanos, αλλά καλό είναι να κρατάμε ανοιχτή μια πόρτα προς… άλλες κατευθύνσεις.

Όταν η πορεία προς τη Ρώμη… παραπέμπει σε λάθος αυτοκράτορα

Η ατυχία του Stefanos δεν σταματά εδώ· από την αρχή φάνηκε να έχει δίπλα του συνεργάτες με λίγη δόση απροσεξίας στις λεπτομέρειες. Παράδειγμα; Η θρυλική «πορεία προς τη Ρώμη», στη οποία αναφέρθηκε ένας άλλος υποστηρικτής του, που, αντί να εμπνεύσει, θυμίζει τη συμβολική πορεία του Μουσολίνι – λεπτομέρεια που προφανώς κανείς δεν σκέφτηκε πριν την αναφέρει με την τόλμη της «ιστορικής» φαντασίας.

Όπως θα έλεγε και ο Ναπολέων: «Οι στρατιώτες μπορεί να είναι πιστοί, αλλά η ατζέντα πρέπει να είναι σωστή»*. Στην περίπτωση του Stefanos, όμως, η σύγκριση με τον Μουσολίνι είναι τουλάχιστον… ατυχής. Ας μην ξεχνάμε πως η πολιτική στηρίζεται σε συμβολισμούς, κι όταν αυτοί ανακαλούν λάθος πρόσωπα, το αποτέλεσμα μοιάζει με σκηνή από πολιτική σάτιρα.

Η επόμενη μέρα: Πόρτες ανοιχτές και βλέμματα στραμμένα αλλού  

Ας πούμε την αλήθεια· οι φωτογραφίες με «εναλλακτικούς» πρωταγωνιστές του πολιτικού σκηνικού δείχνουν πως μερικοί παίκτες προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα. Η παρουσία του Παππά δίπλα στον Ανδρουλάκη είναι απλώς ένα μήνυμα ότι το παιχνίδι συνεχίζεται, με ή χωρίς τον Stefanos.

Το ερώτημα είναι αν ο Stefanos θα μπορέσει να βρει ισχυρότερους συμμάχους ή αν θα καταλήξει ένας ακόμα «χαρισματικός» που απλώς έπαιξε το ρόλο του χωρίς να έχει δίπλα του την κατάλληλη ομάδα. Άλλωστε, όπως έλεγαν οι παλιοί, «η πολιτική είναι πόλεμος χωρίς χάρτη», και οι κακοί σύμβουλοι σπάνια σε οδηγούν σε ασφαλές έδαφος.

«Τα Κουφάλια, η Μεσαία Μηλιά και ο γρίφος του ΠΑΣΟΚ: Αντίσταση ή σύμπραξη;»

Τα Κουφάλια και η Μεσαία Μηλιά μπορεί να μην είναι συνήθεις σταθμοί περιοδείας, αλλά για τον Νίκο Ανδρουλάκη, είναι συμβολικές στάσεις που δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει να ενισχύσει τα ερείσματά του στην περιφέρεια. Με τις δημοσκοπήσεις να του χαρίζουν αέρα αισιοδοξίας, ο Ανδρουλάκης αναζητά στρατηγική: να χτίσει ένα ΠΑΣΟΚ που θα αντισταθεί σθεναρά στη Νέα Δημοκρατία ή έναν μετριοπαθή πόλο που θα εξισορροπήσει τις ακραίες φωνές.

Σύμπραξη ή Ρήξη;  

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, φαίνεται να βλέπει τον Ανδρουλάκη ως πιθανό σύμμαχο. Η προσέγγισή του όμως για «αμφίπλευρη διεύρυνση» θέτει ένα δίλημμα για το ΠΑΣΟΚ: να ανοιχτεί τόσο που να θολώσει το μήνυμά του ή να προσδιορίσει με σαφήνεια έναν σκληρό αντιπολιτευτικό ρόλο που θα τραβήξει τους δυσαρεστημένους από τη ΝΔ.

Η τελική απόφαση δεν θα είναι εύκολη, γιατί, όπως σε κάθε καλό πολιτικό δράμα, το διακύβευμα είναι μεγάλο και οι απαιτήσεις του κοινού αυξάνονται.

Κι έτσι κλείνουμε άλλη μια μέρα γεμάτη πολιτικές φιγούρες, παρασκήνια και σκιές από το παρελθόν που επιστρέφουν για να στοιχειώσουν το παρόν. Είτε είναι ο Μίστερ 52,9% που γίνεται ο εφιάλτης των διωκτών του είτε οι καραμανλικοί που ξαναζωντανεύουν, η στήλη Hard Talks είναι εδώ για να φωτίζει τα σημεία εκείνα που οι πολιτικοί θα ήθελαν να μένουν σκοτεινά. Και όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ, «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή» – και οι πολιτικοί οι καλύτεροι ηθοποιοί της. Μέχρι την επόμενη παράσταση!

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Καραμανλής
• Νέα Δημοκρατία
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ