Η Νέα Αριστερά ή Σαλώμη στον Φάμελλο: «Φέρτε μου το κεφάλι του Πολάκη» – Καιροφυλακτεί ο… Τσίπρας –  Το αίνιγμα της Νίνας και το… Gone with the Votes – Μαξίμου: Ο Δεκέμβριος των ανησυχιών

Αγαπητοί αναγνώστες, καλωσορίσατε σε μια ακόμα απολαυστική ανάγνωση των “Hard Talks”, της στήλης όπου η πολιτική γίνεται θέατρο, οι πρωταγωνιστές χορεύουν στους ρυθμούς της εξουσίας, και οι σκιές των προσώπων φωτίζουν τα παρασκήνια. Σήμερα, όπως πάντα, σας περιμένει ένας καταιγισμός ίντριγκας, στρατηγικής και ατάκας. Από τη Σαλώμη και το “κεφάλι” του Πολάκη, μέχρι τις ανησυχίες του Μαξίμου και τον Δεκέμβριο των αποφάσεων, το πολιτικό παρασκήνιο γίνεται το απόλυτο σκηνικό ενός δράματος που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Σαλώμη, Πολάκης και το «Χορό της Εξουσίας»

Κάποτε η Σαλώμη ζήτησε το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή. Σήμερα, η Νέα Αριστερά στα off ζητά το πολιτικό κεφάλι του Παύλου Πολάκη, ως όρο επιστροφής στο «σπίτι» του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα πολιτικό Game of Thrones, με πιο πολύ ίντριγκα και λιγότερη δράση, όπου οι πρώην σύντροφοι θέτουν όρους με την άνεση θεατών σε πριβέ προβολή.

Όπως θα έλεγε και ο Σουν Τζου: “Όταν ζητάς το κεφάλι κάποιου, φρόντισε να έχεις ήδη το δικό σου ασφαλές.” Η Νέα Αριστερά δείχνει ότι ξέρει να παίζει το παιχνίδι. Ξεκαθαρίζει πως αν ο Πολάκης παραμείνει το πολιτικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, οι πιθανότητες συνεργασίας είναι μηδαμινές. Και αν κρίνουμε από το ύφος της απαίτησης, αυτός ο «χορός» μόνο βελούδινος δεν θα είναι.

Πολάκης: Από επαναστάτης, «εμπόδιο» για την Αριστερά

Ο Παύλος Πολάκης, ο πολιτικός “Ζορμπάς” που άλλοτε κρατούσε την αριστερή επαναστατική φλόγα ζωντανή, βρίσκεται τώρα στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου. Οι πρώην σύντροφοι τον βλέπουν ως τον κυματοθραύστη της όποιας πιθανότητας «συνεννόησης» – ένας Joker που δεν ταιριάζει στο πολιτικό Batman Begins της Νέας Αριστεράς.

Ο ίδιος, ωστόσο, παραμένει σίγουρος για τη θέση του. Μπορεί να μοιάζει περισσότερο με τον Σπαρτιάτη του 300, φωνάζοντας «This is SYRIZA!», αλλά το κοινό μάλλον δεν ενθουσιάζεται. Και εδώ αρχίζει το ερώτημα: είναι ο Πολάκης πρόβλημα για την Αριστερά ή το τελευταίο της αυθεντικό σύμβολο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αδιέξοδο: Συμβιβασμός ή σύγκρουση;

Η απαίτηση για το «κεφάλι του Πολάκη» βάζει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια δύσκολη θέση. Αν υποκύψει, χάνει έναν μαχητικό εκπρόσωπο της βάσης του. Αν αντισταθεί, η Νέα Αριστερά θα συνεχίσει να τραβάει ψήφους και εντυπώσεις. Όπως στο The Godfather, αυτή είναι μια «προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς» – αλλά ούτε και να δεχτείς χωρίς κόστος.

Το κεφάλι στο πιάτο και το μέλλον της Αριστεράς

Η πολιτική, όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, είναι η τέχνη της ισορροπίας ανάμεσα στο αναγκαίο και το αδιανόητο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακριβώς εκεί, σε μια τραγική παράσταση που θυμίζει το Shakespeare in Love. Το κοινό περιμένει την κορύφωση, αλλά το σενάριο μοιάζει ακόμα μπερδεμένο.

Η Νέα Αριστερά θέλει να ξαναγράψει την ιστορία της παράταξης, αλλά το κάνει με όρους Kill Bill. Η διαφορά; Η νύφη εδώ ζητά να θυσιαστεί ένας από τους λίγους που εξακολουθούν να κρατούν τη φλόγα της αντισυστημικής ρητορικής ζωντανή. Και ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αποφασίσει αν ο Πολάκης θα γίνει η «κεφαλή του Ιωάννη» ή η αιτία για την οριστική του ρήξη με το παρελθόν.

Φάμελλος μεν, Πολάκης δε: συνιδιοκτήτες σε ένα σπίτι χωρίς στέγη

Η εκλογική μάχη για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι παραπάνω από μια σύγκρουση ύφους. Ήταν ένα σταυροδρόμι στρατηγικής: ο Σωκράτης Φάμελλος υποσχέθηκε συναινετική ηρεμία, ενώ ο Παύλος Πολάκης, παρά τη φαινομενική «μεταμόρφωση» του, υπερασπίστηκε τις ριζοσπαστικές του ρίζες. Και ενώ ο Φάμελλος προσπαθεί να γεφυρώσει τα εσωκομματικά χάσματα με «χαρούμενα γραφεία», ο Κρητικός κάνει ξεκάθαρο πως δεν μιλά ως απλός πολιτευτής αλλά ως συνιδιοκτήτης του κόμματος. Όμως, σε μια παράταξη που μοιάζει να πορεύεται με παλιά εργαλεία σε καινούργιες εποχές, το ερώτημα παραμένει: θα βρει ο νέος αρχηγός το θάρρος να προχωρήσει μπροστά, ή θα μείνει εγκλωβισμένος στις εσωτερικές διαμάχες και στους ίσκιους του Αλέξη Τσίπρα που ακόμη πλανώνται πάνω από την Κουμουνδούρου;

Φάμελλος μέν, συνιδιοκτησία Πολάκη δε…

Μια πρώτη ανάγνωση των εκλογών για αρχηγό στον ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι αναμετρήθηκαν η μετριοπάθεια του Φάμελλου με την οξύτητα του Πολάκη, παρ΄ότι ο Κρητικός παρουσίασε τον τελευταίο καιρό διαφορετικό πρόσωπο σε σύγκριση με το παρελθόν του.

Ωστόσο, δεν διαφέρουν μονάχα στο ύφος. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές και στα προγράμματά τους. Οι ακραίοι, ριζοσπαστικοί πυλώνες του Πολάκη δεν ταυτίζονται με τις διαχειριστικού χαρακτήρα προτάσεις του Φάμελλου. Οπότε;

Η μοίρα του νέου αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ είναι είτε να γίνει Πολάκης- κραυγαλέα, λαϊκίστικη αντιπολίτευση- ή επιλέγοντας ηπιότερους τόνους και λελογισμένες προτάσεις να διακινδυνεύσει μια σύγκρουση με τον Κρητικό και έναν νέο διχασμό στο ταλαιπωρημένο κόμμα.

Μην ξεχνάμε ότι ο Πολάκης κατέστησε σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ…του ανήκει κατά το ήμισυ(«Αυτά που λέω είναι ο μισός ΣΥΡΙΖΑ»). Ποιά ποσοστά, λοιπόν, και ποιό  αρχηγιλίκι του Φάμελλου. Ο Κρητικός μίλησε σαν συνιδιοκτήτης.

Εν τω μεταξύ υπάρχουν σοβαρές πληροφορίες ότι η περίφημη «πλειοψηφία» της Κουμουνδούρου, αυτή που κουμαντάρησε και την ψηφοφορία των Συνέδρων, ξαπολύθηκε σε οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και προπαγάνδιζε υπέρ του Φάμελλου.

Αυτό που σας λέμε είναι καρατσεκαρισμένο, που ΄λεγε η αείμνηστη Μαλβίνα. Και επειδή ουδέν κρυπτόν, δε μπορεί, θα έχουν φτάσει και στα αυτιά του Κρητικού αυτές οι πληροφορίες. Τι θέλουμε να πούμε; Ότι δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον-και αν ξαναέχουμε οξύτητες στον ΣΥΡΙΖΑ- ο Πολάκης να τα ξεφουρνίσει αυτά. Όπως έκανε με το πόθεν του Αλλουνού…

Υπάρχει κάτι ακόμη, ιδιαίτερα σοβαρό και λεπτό, σχετικά με την αναμέτρηση Φάμελλου-Πολάκη. Κι αυτό το «κάτι» ίσως να εξηγεί γιατί η «πλειοψηφία» τάχθηκε παρασκηνιακά υπέρ του Φάμελλου. Πολύ απλά, διότι τα εν λόγω στελέχη έχουν πάντοτε τον Αλέξη Τσίπρα στο μυαλό τους. Ναι, όπως τ΄ακούτε.

Συγκεκριμένα: Αν ο Τσίπρας- βλέποντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακάμπτει και το ΠΑΣΟΚ δεν ανεβαίνει απειλητικά για τον Μητσοτάκη-και βάλει μπρός το σχέδιό του για την μεγάλη Κεντροαριστερά, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη από το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Αριστερά κ.α., τότε ο Φάμελλος λόγω χαρακτήρα και σχέσεων με τον Τσίπρα είναι πολύ πιθανό να δεχτεί την υποβάθμιση(θα μεταβληθεί σε αρχηγό μιάς συνιστώσας στο νέο σχηματισμό), κάτι που δεν θα κάνει σε καμιά περίπτωση ο Πολάκης, επίσης λόγω χαρακτήρα αλλά και υπέρμετρης φιλοδοξίας που φτάνει μέχρι τον ουρανό.

Ανεξάρτητα από αυτά, ο Φάμελλος ξεκινάει κεφάτος και ενωτικός την αρχηγία του, υπόσχεται… «χαρούμενα γραφεία» του ΣΥΡΙΖΑ(τι το ήθελε τώρα αυτό;) και στιβαρή αντιπολίτευση εναντίον του Μητσοτάκη.

Πάντως, η μεγάλη αγωνία τόσο του ίδιου όσο και των υπολοίπων στην Κουμουνδούρου είναι κατά πόσο η τραγική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις εκλογές για αρχηγό έχουν αφήσει ανεξίτηλο, αρνητικό αποτύπωμα στην κοινωνία, με ολέθριες δημοσκοπικές και, φυσικά,  εκλογικές επιπτώσεις.

Σε ο,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις, τα πρώτα δείγματα δεν θα αργήσουν…

ΣΥΡΙΖΑ: Από τον Ρίτσο στον… Τιτανικό

Υπάρχει μια σκηνή στο Gone with the Wind όπου η Σκάρλετ Ο’Χάρα, κοιτώντας την καταστροφή γύρω της, δηλώνει: “After all, tomorrow is another day.” Αν όμως ρωτήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον θα σου πουν πως το «αύριο» έχει ήδη συμβεί – και ήταν καταστροφικό. Τα νέα από το μέτωπο της Αριστεράς θυμίζουν περισσότερο πολιτικό Titanic, όπου ο καπετάνιος αγνοεί τα παγόβουνα και οι επιβάτες μαλώνουν για τις σωσίβιες λέμβους.

Η Τζάκρη πυροβολεί τον Πολάκη

Η Θεοδώρα Τζάκρη, ανεξάρτητη πλέον βουλευτής και πιστή στον «κασσελάκειο» νεολογισμό του Κινήματος Δημοκρατίας, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του Παύλου Πολάκη, χαρακτηρίζοντάς τον «αξιοθρήνητο». Ο Πολάκης, όπως είπε, «κράτησε το φανάρι σε άλλους», αφήνοντας να εννοηθεί πως, ενώ αυτός φώναζε, άλλοι έπαιρναν τις αποφάσεις.

Η Τζάκρη, βέβαιη για νέα διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, μιλάει ήδη για συνεργασίες με ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, ενώ το Κίνημα Δημοκρατίας στήνει το δικό του «λιμάνι». Σαν άλλη Κλεοπάτρα της πολιτικής, κρατά τη βεντάλια της και παρακολουθεί από απόσταση την «κατάρρευση της Ρώμης».

Οι αριθμοί μιλούν: Η δημοσκόπηση της Interview

Στη δημοσκόπηση της Interview, τα ποσοστά φέρνουν περισσότερο σε επική μάχη από το Gladiator: η ΝΔ παραμένει στην κορυφή με 27,2%, το ΠΑΣΟΚ φαντάζει σαν τον Maximus που επιστρέφει δυναμικά με 15,7%, και το Κίνημα Δημοκρατίας εισβάλλει στην αρένα με 6%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, βρίσκεται στην έβδομη θέση με 4,3%, μοιάζοντας περισσότερο με έναν Commodus που συντρίβεται από το ίδιο του το βάρος. Η «Αριστερά του μέλλοντος» φαίνεται να παλεύει για μια θέση στο πολιτικό μνημόσυνο.

Πολάκης: Ο μονομάχος χωρίς κοινό

Και κάπου εδώ αναδύεται ο Παύλος Πολάκης – ο πιο outspoken μονομάχος της Αριστεράς. Ένα πολιτικό Joker, που πότε γελά και πότε δαγκώνει. Μόνο που, αυτή τη φορά, το κοινό αρχίζει να γυρνάει την πλάτη.

Η Τζάκρη, σαν καρικατούρα της Μάργκαρετ Θάτσερ, θυμίζει την παλιά ρήση: “Watch your thoughts, they will become your words.” Και τα λόγια της, όσο αιχμηρά κι αν είναι, φωτίζουν τις ρωγμές στο «καράβι» του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον μοιάζει να βυθίζεται χωρίς καν μια τιμητική ορχήστρα.

Αριστερά: Από το Gone with the Wind στο πολιτικό Twilight

Στον πολιτικό Gone with the Wind, η Αριστερά αναρωτιέται αν το “Frankly, my dear, I don’t give a damn” θα γίνει το νέο της μανιφέστο. Το μόνο σίγουρο; Το κοινό θέλει δράση – όχι φλυαρίες από πολιτικούς που παίζουν με τις σκιές. Και αν η πολιτική είναι θέατρο, όπως έλεγε ο Μπίσμαρκ, τότε μάλλον χρειαζόμαστε καλύτερους σεναριογράφους.

Η Νίνα και το “πνεύμα της Β’ Πειραιά”

Η Νίνα Κασιμάτη, γνωστή για τις τσεκουράτες δηλώσεις της, αποφάσισε αυτή τη φορά να φορέσει τον μανδύα της ποιητικής ασάφειας. Μια δήλωση γεμάτη μπλα μπλα, λίγη ποίηση και αρκετή στρατηγική: παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ, αγωνίζεται για ένα «καλύτερο κόμμα» και – ω του θαύματος – διατηρεί την έδρα της στη Β’ Πειραιά.

Όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, «Όταν θες να αλλάξεις κάτι, φρόντισε πρώτα να εξασφαλίσεις τη θέση σου». Και η Νίνα το κατάφερε! Γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπει στη Βουλή στις επόμενες εκλογές, οι πιθανότητες λένε πως αυτή θα εκλεγεί ξανά – όχι κάποιος άτυχος πολιτευτής Αλεξιάδης (ή όπως αλλιώς λέγεται). Μόνο που δεν ξέρει ότι την περιμένει η έκπληξη… Πολάκη και ο Ραγκούσης στη γωνία… αφήστε που οι υποστηρικτές της έχουν πάει… Stefano! 

Λινού: Μια γυναίκα για όλες τις εποχές

Στην άλλη πλευρά του φάσματος, η Αθηνά Λινού αποφάσισε να γίνει το πολιτικό “Eat, Pray, Love”. Αγαπά το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα Κασσελάκη, τη Νέα Αριστερά, και δεν αποκλείει κανέναν. Με λίγα λόγια, «όλοι καλοί είναι, αρκεί να σκέφτονται προοδευτικά».

Η δήλωσή της θυμίζει την ατάκα του Όρσον Γουέλς στο Citizen Kane: «Δεν αρνούμαι τίποτα, δεν δεσμεύομαι σε τίποτα, απλώς περιμένω να δω τι μου συμφέρει περισσότερο». Ένα πράγμα είναι βέβαιο: η Λινού ξέρει να κρατά πόρτες ανοιχτές – και τι ωραία ρεύματα μπαίνουν!

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό «Νησί των Καταραμένων»

Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει πλέον τον ΝτιΚάπριο στο Shutter Island: μπερδεμένος, απομονωμένος και χωρίς πυξίδα. Οι βουλευτές που παραμένουν, όπως η Νίνα, κρατούν τα προσχήματα, ενώ άλλοι, όπως η Λινού, φλερτάρουν με κάθε πιθανό σενάριο.

Από την άλλη, το κοινό – οι ψηφοφόροι δηλαδή – μοιάζει να παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας. Όπως είπε ο Σουν Τζου, «Η στρατηγική κερδίζει μάχες, αλλά η πίστη κερδίζει τους στρατούς». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πίστη στην Αριστερά μοιάζει να έχει μετατραπεί σε μια ασαφή νοσταλγία.

Η ποίηση της εξουσίας

Η πολιτική είναι σαν την ποίηση: λέει πολλά, υπονοεί περισσότερα και καταλήγει να σε αφήνει να μαντεύεις το νόημα. Η Νίνα Κασιμάτη το γνωρίζει καλά – «Αν δεν μπορώ να πείσω με καθαρό λόγο, θα πείσω με ασαφή στίχο». Και η Αθηνά Λινού; Αυτή απλώς φροντίζει να είναι διαθέσιμη για κάθε πιθανό sequel.

Στον τελικό απολογισμό, όπως είπε ο Τσόρτσιλ, «Η πολιτική είναι η τέχνη του να λες στους ανθρώπους αυτό που θέλουν να ακούσουν και μετά να κάνεις το αντίθετο.» Μια τέχνη που οι δύο κυρίες κατέχουν άριστα.

Μαξίμου: Ο Δεκέμβριος των ανησυχιών

Όπως στο The Godfather Part II, η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα τους “πρώην”. Το Μέγαρο Μαξίμου αντιμετωπίζει τον Δεκέμβριο σαν μια σκηνή γεμάτη πρώην πρωταγωνιστές που ξαναμπαίνουν στο κάδρο. Ο Αντώνης Σαμαράς, διαγραμμένος αλλά όχι ξεχασμένος, φαίνεται αποφασισμένος να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη, ενώ ο Κώστας Καραμανλής πυκνώνει τις εμφανίσεις του με τόνο που μόνο καθησυχαστικός δεν είναι.

Όπως είπε ένας κορυφαίος υπουργός, «το γινάτι βγάζει μάτι», και αυτό το γινάτι μοιάζει να πλανάται πάνω από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη δήλωσή του για «σφυρηλάτηση ενότητας», προσπαθεί να κρατήσει το καράβι εντός πορείας. Αλλά με πρώην καπετάνιους σαν τον Σαμαρά και τον Καραμανλή στο κατάστρωμα, τα κύματα γίνονται μεγαλύτερα.

Ο Σαμαράς στο “Forum των Ερωτήσεων”

Ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει τη μεγάλη του επιστροφή στη δημόσια σκηνή. Στις 12 Δεκεμβρίου, στην εκδήλωση του Φόρουμ των Δελφών για τη μεταπολίτευση, θα έχει την ευκαιρία να αφήσει αιχμές και να θυμίσει στο πολιτικό κοινό την παρουσία του. Όπως στο Gladiator, ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει να λέει: «Are you not entertained?» – αν όχι από το παρόν, τουλάχιστον από το παρελθόν του.

Οι φίλοι και οι εχθροί του περιμένουν με αγωνία την τοποθέτησή του. Θα είναι μια ανασκόπηση της πολιτικής του καριέρας ή ένα πλάνο για το μέλλον; Ό,τι κι αν πει, είναι ξεκάθαρο ότι ο Σαμαράς δεν προτίθεται να μείνει θεατής. Με ένα 19%-20% στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, οι φιλοδοξίες του μοιάζουν να ξεπερνούν την απλή κριτική.

Καραμανλής: Ο σιωπηλός σύμμαχος;

Κι ενώ ο Σαμαράς επιλέγει την επίθεση, ο Κώστας Καραμανλής προτιμά τους ήπιους τόνους – προς το παρόν. Στην επερχόμενη εκδήλωση για τα 80 χρόνια από την επανάσταση της Καρπάθου, με παρόντα τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, ίσως έχουμε νέα δείγματα του “απόμακρου Καραμανλή”. Αλλά μην ξεχνάμε: όπως έλεγε ο Τσόρτσιλ, «η σιωπή μπορεί να είναι πιο δυνατή από την ομιλία».

Το πολιτικό δίδυμο Σαμαράς-Καραμανλής συνεχίζει να ανησυχεί το Μαξίμου. Ο πρώτος δεν διστάζει να συγκρουστεί, ο δεύτερος κρατά αποστάσεις, αλλά η φωνή του έχει ακόμα βαρύτητα. Η συνύπαρξή τους στις παρυφές της ΝΔ μοιάζει με προειδοποίηση – ένας συνδυασμός Sherlock Holmes και Dr. Watson που ψάχνουν να βρουν τον ένοχο… ή να τον δημιουργήσουν.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας: Παγίδα ή γέφυρα;

Η επιλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα. Αν το Μαξίμου αποφασίσει υποψήφιο από την Κεντροδεξιά, τα πράγματα θα κυλήσουν πιο ομαλά. Αλλά αν επιλέξει κάποιον που να εξασφαλίζει ευρύτερη συναίνεση, η ενότητα του κυβερνώντος κόμματος μπορεί να δοκιμαστεί – ιδιαίτερα μετά τη διαγραφή Σαμαρά. Όπως είπε ο Νικήτας Κακλαμάνης, η παράταξη δεν αντέχει άλλους “outsiders”.

Το “γινάτι” και το μέλλον της ΝΔ

Ο Δεκέμβριος θα κρίνει αν το «γινάτι» των πρώην θα βγάλει μάτι ή θα λειτουργήσει σαν μοχλός αλλαγής. Ο Σαμαράς είναι έτοιμος να αναλάβει δράση, ο Καραμανλής συνεχίζει να παίζει τον σιωπηλό κριτή και ο Μητσοτάκης καλείται να κρατήσει τις ισορροπίες. Όπως στο The Dark Knight, η πολιτική συχνά απαιτεί από τους πρωταγωνιστές της να είναι είτε ήρωες είτε κακοί – αλλά σπάνια και τα δύο ταυτόχρονα.

Και κάπως έτσι, ο χορός συνεχίζεται. Ο Πολάκης, η Νέα Αριστερά, ο Φάμελλος, η Νίνα και το Μαξίμου βηματίζουν πάνω στη σκηνή μιας πολιτικής “τραγωδίας”, που δεν ξέρουμε αν θα καταλήξει σε λύτρωση ή σε περαιτέρω σύγχυση. Όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ, “Όλος ο κόσμος μια σκηνή”, κι εμείς εδώ, σταθερά στις πρώτες σειρές, για να σας διηγηθούμε το έργο. Μέχρι την επόμενη πράξη, μείνετε συντονισμένοι – η ιστορία μόλις άρχισε.

• Νέα Αριστερά
• Νέα Δημοκρατία
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ
• Σωκράτης Φάμελλος