Δημοσίευση: ’
Η «ΝΙΚΗ» και η ακτινογραφία της ελληνικής άκρας Δεξιάς
Η ενδεχόμενη πάντως παρουσία τους στη Βουλή μπορεί να αποδειχθεί και χρήσιμη. Γιατί το γέλιο ποτέ δεν ήταν κακό. Και ως γνωστόν, μακραίνει τη ζωή…
Επιμέλεια: Αγγελική Κιλιντζόγλου 
Η ενδεχόμενη πάντως παρουσία τους στη Βουλή μπορεί να αποδειχθεί και χρήσιμη. Γιατί το γέλιο ποτέ δεν ήταν κακό. Και ως γνωστόν, μακραίνει τη ζωή…
Η εμφάνιση του κόμματος ΝΙΚΗ στις τελευταίες εκλογές ξάφνιασε σχεδόν όλους. Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που η ακροδεξιά ξάφνιασε. Θα έλεγα μάλιστα ότι το 2012 η εκρηκτική άνοδος της Χρυσής Αυγής και η είσοδος για πρώτη φορά στη Βουλή ενός νεοναζιστικού κόμματος, άγγιξε τα όρια του σοκ. Κι όμως, δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει κανέναν η κατά καιρούς παρουσία της άκρας Δεξιάς στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας…
Το κομμάτι αυτό της ελληνικής κοινωνίας υπήρχε πάντα στα μεταπολεμικά χρόνια και ανάλογα τις πολιτικές συγκυρίες είτε εκφραζόταν αυτόνομα είτε επιβίωνε ενσωματωμένο σε ένα μεγάλο κομματικό σχηματισμό της Δεξιάς.
Είναι απόλυτα λογικό οι πολίτες που τείνουν ευήκοον ους σε θεωρίες συνωμοσίας ή πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα μάς ψεκάζουν για να είμαστε κάτι σαν υπάκουα ζόμπι στις εντολές των Εβραίων και της νέας τάξης πραγμάτων ή που αποδίδουν όλα τα παγκόσμια δεινά στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και στους μασόνους αλλά και εκείνοι που είναι βέβαιοι ότι τα εμβόλια εφευρέθηκαν για να μας τσιπάρουν ώστε να γνωρίζει ο Μπιλ Γκέιτς πότε η κυρία Σοφία στη Φλώρινα πηγαίνει στη λαϊκή της ακριτικής πόλης, να θέλουν να εκφραστούν πολιτικά και μέσα από ένα δικό τους κόμμα…
Μιλάμε για ανθρώπους της διπλανής μας πόρτας, γείτονές μας, ενδεχομένως και φίλους μας που δεν είναι απαραίτητο να είναι νεοναζί, όπως συστηματικά και ανιστόρητα τους τσουβαλιάζει η Αριστερά. Αξιοσημείωτο δε είναι ότι η άκρα Δεξιά ανθεί κυρίως σε λαϊκές γειτονιές και όχι σε οικονομικά και κοινωνικά εύρωστες περιοχές λειτουργώντας ως αντίβαρο στην αυξημένη εκεί επιρροή της Αριστεράς, κομμουνιστικής και μη. Ίσως γιατί τα άκρα έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Ή γιατί χωρίς την ύπαρξη του ενός, δεν υπάρχει οξυγόνο για το άλλο…
Γεγονός επίσης είναι ότι μετά την πτώση της δικτατορίας, η ελληνική ακροδεξιά όποτε προσπάθησε να ξεμυτίσει, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει παραπάνω από 7%. Το προσπάθησε για παράδειγμα το 1977 με την Εθνική Παράταξη, όταν τα δυσαρεστημένα από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή απομεινάρια της επταετίας επιδίωξαν να αποκτήσουν δική τους φωνή στη Βουλή. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό αφού το ποσοστό που πήραν μόλις κι ακούμπησε το 6,82% και οι βουλευτές που εξέλεξαν ήταν όλοι κι όλοι πέντε…
Το 1981 ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο επονομαζόμενος και δοτός πρωθυπουργός του Παπαδόπουλου, δεν κατάφερε να πάρει ούτε 2%. Το ίδιο και το 1984 όταν ο ίδιος ο Παπαδόπουλος είχε δώσει την “ευλογία” του στην ΕΠΕΝ. Με το ζόρι πήρε ένα 2,29% στις ευρωεκλογές του 1984 και έβγαλε έναν ευρωβουλευτή. Έκτοτε εξαφανίστηκε και η ΕΠΕΝ και ο ευρωβουλευτής της…
Τα χρόνια πέρασαν και όλοι είχαν ξεχάσει ότι υπήρχε ακροδεξιά στην Ελλάδα. Ή έτσι πίστευαν. Οι ηγετικές φυσιογνωμίες στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και αργότερα του Κώστα Καραμανλή αλλά και η ραγδαία άνοδος του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων στις δεκαετίες ως το 2010, δεν άφηναν περιθώρια για σοβαρή αυτόνομη παρουσία περιθωριακών και γραφικών γκρουπούσκουλων της άκρας Δεξιάς.
Η παρουσία τους όμως έγινε αισθητή όταν ήρθε η μνημονιακή καταιγίδα. Οι πολίτες που δεν ανήκαν στο αριστερό μπλοκ και στις παραφυάδες του, απέδωσαν τα οικονομικά τους δεινά στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, δηλαδή στα κόμματα που ακολουθούσαν επί δεκαετίες. Ήθελαν επειγόντως να βρουν μια διέξοδο για να εκφράσουν την οργή τους. Κι αυτή τη διέξοδο τούς την έδωσε απλόχερα η εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Και πάλι όμως δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το 6,97% το 2012. Σαν καρμπόν του 6,92% της Εθνικής Παρατάξεως.
Για αυτό και δεν αποτέλεσε απειλή για τη Δημοκρατία όσο και αν κάποιοι προφήτευαν τον κίνδυνο αυτό. Γρήγορα άλλωστε αποδείχθηκε και ο εγκληματικός της χαρακτήρας και οι ψηφοφόροι της που δεν ήταν φυσικά εγκληματίες ή ναζί την εγκατέλειψαν άρον άρον.
Η απλή αναλογική έδωσε όμως τώρα την ευκαιρία σε κάποιους γραφικούς να εκφράσουν τις ψεκασμένες και σκοταδιστικές τους απόψεις μέσα από νεόκοπα κομματίδια. Με βάση τις δημοσκοπήσεις δεν μπορούν ούτε να πλησιάσουν τον φράχτη του 6,92%. Η ενδεχόμενη πάντως παρουσία τους στη Βουλή μπορεί να αποδειχθεί και χρήσιμη. Γιατί το γέλιο ποτέ δεν ήταν κακό. Και ως γνωστόν, μακραίνει τη ζωή…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr